Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
29 / 12 / 2020

(Συνέχεια από το Κάποια«απαγορευμένα» βίντεο για τον κορονοϊό)

 

Ας δούμε λιγάκι το όλο σόου όπως έχει εξελιχτεί μέχρι στιγμής.

Το εμβόλιο έρχεται μέσα σ’ένα φορτηγάκι φρουρούμενο από ειδικές δυνάμεις. Φοβόνταν ότι κανείς πρόκειται να το έκλεβε; Σίγουρα όχι. Ήταν ένα σόου: Κοιτάξτε να δείτε. Έρχεται η σωτηρία σας! Και τη φρουρούμε για να μη χαθεί! Αυτό είναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, δώστε σημασία!

Καταλαβαίνεις; Γι’αυτό φρουρούσαν το φορτηγάκι, όχι επειδή φοβόνταν ληστές στον δρόμο. Το φρουρούσαν για να σε εντυπωσιάσουν.

Και ονόμασαν την επιχείρηση «Ελευθερία», τρομάρα τους. Επίσης για εντυπωσιασμό. Ότι, δήθεν, το εμβόλιο θα φέρει την ελευθερία που όλοι οι άνθρωποι – που αισθάνονται καταπιεσμένοι από το lockdown, τις μάσκες, και τα λοιπά – απεγνωσμένα αναζητούν.

Όλα αυτά – μάσκες, lockdown, η παράλογη αύξηση των κρουσμάτων παρά το lockdown, κτλ – έγιναν, κατά βάση, γι’αυτό τον λόγο: για να νιώσεις καταπιεσμένος. Δεν έγιναν για να σε προστατέψουν. Και τώρα, που είσαι καταπιεσμένος, έρχεται... η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ε, δε θες την ελευθερία σου;

Δε θες τη σύριγγα που θα σου δώσει την ελευθερία σου;

Αλλά η παράσταση δεν τελειώνει εκεί. Ολόκληρο b-movie έχει γίνει («Η Κορονοπαρέα της Νέας Επιδημίας,» λέω να το πούμε).

Βάζουν, μετά, εκείνη την ξανθιά από τη ΜΕΘ να κάνει πρώτη το εμβόλιο. Και δες φωτογραφία που κυκλοφορεί:

Τη βάζουν να κάνει το δάχτυλο της νίκης μες στη μούρη μας (έτσι μπράβο, κοριτσάρα μου, δολοφόνησε– εεεε, σώσε την ανθρωπότητα!). Πάλι, προφανώς, για λόγους επηρεασμού: Να δείτε, αυτή το κάνει, άρα είναι ΟΚ το εμβόλιο, άρα πρέπει να το κάνετε κι εσείς, μπλα, μπλα, μπλα...

Αλλά για να ρίξουμε μια πιο κοντινή, ζουμαρισμένη ματιά στο πρόσωπο αυτής της γυναίκας, της κυρίας Καμπισιούλη. Βέβαια, δεν φαίνονται και πολλά με τη μάσκα, αλλά φαίνεται εκείνο που έχει σημασία: τα μάτια. Σου μοιάζουν αυτά για μάτια ανθρώπου σίγουρου και χαρούμενου; Πρόσεξε: το δεξί μάτι είναι πεσμένο, το αριστερό είναι ορθάνοιχτο. Αυτό συμβαίνει όταν συγκεκριμένα κέντρα του εγκεφάλου βρίσκονται σε λειτουργία ενώ άλλων η λειτουργία καταπνίγεται. Συμβαίνει, συνήθως, όταν κάποιος άνθρωπος έχει μια μεγάλη στεναχώρια, ή νιώθει ένα μεγάλο άγχος, αλλά το καταπνίγει και συνεχίζει.

Όταν η κυρία Καμπισιούλη έκανε το εμβόλιο ήταν τρομαγμένη, ή, ίσως, εκφοβισμένη, ή κάπως εξαναγκασμένη. Έτσι, τουλάχιστον, κρίνω εγώ από τα μάτια της (που σπάνια λένε ψέματα εκτός αν ξέρεις τι να κάνεις με τα μάτια σου – και λίγοι το ξέρουν αυτό).

Μετά, έτυχε να βρω αυτό εδώ το βίντεο, όπου μια ρεπόρτερ της ΕΡΤ-1 μιλά με την Καμπισιούλη, η οποία, και πάλι, μου φάνηκε κομπλαρισμένη/φοβισμένη/καταπιεσμένη από τον τρόπο που μιλούσε. Δε μου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου σίγουρου και μη φοβισμένου, αλλά το αντίθετο.

Και μετά, η δημοσιογράφος τη ρωτά (χρονική ροή 1:55) αν υπήρχε στιγμή που είχε δεύτερες σκέψεις για το εμβόλιο, και τι απαντά η δικιά σου; «Όχι. Ως υγειονομικός δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει δεύτερες σκέψεις. Εμείς οι υγειονομικοί δεν επιτρέπεται να κάνουμε δεύτερες σκέψεις.»

Και συνεχίζει λέγοντας παρόμοια πράγματα.

Τι λογική προωθεί η κυρία Καμπισιούλη; Τη λογική «Πίστευε και μη ερευνά», ουσιαστικά. Τη λογική «Υπάκουγε και μην αμφισβητείς». Τη λογική «Κάνε ό,τι σου λένε και μην ψάχνεις, ποτέ».

Σου λέει, δηλαδή, αυτή η τρομερά δημοκρατική και έξυπνη κυρία να μη σκέφτεσαι και απλά να υπακούς.

Και σε ρωτάω εγώ: Θες έτσι να ζεις;

Γιατί, δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ αυτό το θεωρώ ζωντανό θάνατο. Είναι σαν να είσαι ζόμπι και να περπατάς παραπατώντας και μουγκρίζοντας άναρθρα.

Αλλά το σόου συνεχίζεται, δεν τελειώνει εδώ.

Έρχονται την άλλη μέρα όλα τα μεγάλα αφεντικά της χώρας – τα τσιράκια, δηλαδή, των αφεντικών του εξωτερικού – και πάνε όλοι οι βλαμμένοι ομαδικά να εμβολιαστούν, επιδεικνύοντάς το, φυσικά, μέχρι αηδίας για τα μάτια του «χαζού λαού». (Βαρουφάκη μαλάκα, ντροπή σου. Κάποτε το έπαιζες επαναστάτης. Θυμάσαι; Μάλλον όχι.)

Τώρα, λένε διάφοροι ότι ίσως να μην έκαναν το πραγματικό εμβόλιο αλλά πιθανώς να είχε μέσα μόνο φυσικό ορό, ή αρκετό φυσικό ορό ώστε να αραιώσει την ουσία. Πολύ πιθανόν να είναι έτσι. Το πιθανότερο, βασικά.

Όμως δεν έχει σημασία αν είναι έτσι ή όχι.

Σημασία έχει το εξής ερώτημα: Αν ο Μητσοτάκης και η Κορονοπαρέα του της Νέας Επιδημίας ανέβαιναν πάνω στη στέγη της Βουλής και πηδούσαν κάτω με το κεφάλι, θα πηδούσες μαζί τους;

Μόνο οι αφελείς θα εντυπωσιάζονταν από έναν τέτοιο μαζικό εμβολιασμοί των ανθρώπων που (δυστυχώς) μας διοικούν.

Πιθανά σενάρια σχετικά με τον εμβολιασμό τους:

  • Έκαναν το εμβόλιο επειδή τους έχουν εξαναγκάσει με κάποιο τρόπο
  • Δεν έκαναν το πραγματικό εμβόλιο – το έκαναν αραιωμένο ή ήταν μόνο φυσικός ορός.
  • Έκαναν το πραγματικό εμβόλιο αλλά όταν πήγαν σπίτι τους πήραν κάποιο αντίδοτο που το ακυρώνει.

Δεν λέω ότι κάτι από αυτά ισχύει σίγουρα, αλλά τα θεωρώ πιθανά.

*

Κάποια δεδομένα γενικά για τα εμβόλια και τα φάρμακα, τα οποία δεν είναι υποθετικά σενάρια:

Τα εμβόλια, και όλα τα φάρμακα, πρέπει να περάσουν από ένα δοκιμαστικό στάδιο προτού θεωρηθούν σχετικά ασφαλή (γιατί απόλυτα ασφαλές φάρμακο δεν υπάρχει). Τα εμβόλια του Covid δεν έχουν περάσει από αυτό το στάδιο, άρα ζητάνε από εμάς ουσιαστικά να γίνουμε τα πειραματόζωα.

Τα εμβόλια κανονικά χρειάζονται πέντε ή περισσότερα χρόνια για να ετοιμαστούν.

Τα εμβόλια δεν δρουν άμεσα. Αφού το πάρεις, μετά από δυο βδομάδες συνήθως αρχίζει να δρα.

Οι παρενέργειες που μπορεί να έχουν τα εμβόλια είναι ποικίλες και μπορεί να διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μάλιστα, κάποιες από αυτές είναι μακροχρόνιες – δηλαδή, μπορεί να κάνεις σήμερα το εμβόλιο, να νομίζεις ότι δεν έπαθες τίποτα, αλλά κάτι να πάθεις μετά από ένα χρόνο ή περισσότερο.

Είναι απάνθρωπο και φασιστικό άνθρωπος να επιβάλλει σε άνθρωπο, με το έτσι θέλω, να δεχτεί φάρμακο ή εμβόλιο, γιατί παρεμβαίνει σε ένα θέμα που είναι καθαρά προσωπικό: το σώμα του. Το να προσπαθείς να επιβάλεις εξαναγκαστικό εμβολιασμό σημαίνει ότι είσαι ένας απάνθρωπος φασίστας στον οποίο δεν πρέπει να δείξουμε κανένα έλεος. Και να το έχουν αυτό υπόψη τους όσοι υποβοηθούν τους κορονοκράτορες να επιβάλλουν εμβολιασμό. Δεν είμαστε μαλάκες· ξέρουμε τι συμβαίνει.

*

Τώρα, αν αυτή η πανδημία είχε κάποια σοβαρή επικινδυνότητα, ίσως να ήταν και πιο σοβαρό το θέμα του εμβολιασμού. Αλλά τα μόνα που ξέρουμε είναι:

(α) ο κορονοϊός μεταδίδεται σχετικά εύκολα, αλλά όχι απαραίτητα προκαλώντας τίποτα το κακό στον άνθρωπο·

(β) η θνησιμότητα είναι εξαιρετικά μικρή·

(γ) η θνησιμότητα για άτομα που δεν είναι άνω των 70 ή σε ευπαθείς ομάδες είναι σχεδόν μηδενική·

(δ) η ασυμπτωματικοί δεν τον μεταδίδουν παρά μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις.

Αν είχαμε μια πανδημία που εξαπλωνόταν γρήγορα – έβλεπες τη μια μέρα 5.000 κρούσματα, και την άλλη 20.000, και την άλλη 50.000 – και είχε μεγάλη θνησιμότητα, όπως πχ 50%, τότε... τότε νομίζω πως και ο ίδιος ο κόσμος θα ήθελε να κάνει κάποιο εμβόλιο, έστω κι αν έπαιρνε ένα ρίσκο για τον εαυτό του.

Τώρα, όμως; Με τέτοια δεδομένα; Και με τέτοια κοροϊδία σχετικά με τα κρούσματα και τους θανάτους;

Και να προσπαθούν να κάνουν το εμβόλιο εμμέσως, αν όχι άμεσα, υποχρεωτικό;

Μήπως εδώ κάτι δεν πάει καλά;

Θα τους αφήσουμε να μας καταστήσουν έτσι φυλακισμένους μέσα στη χώρα μας και, συγχρόνως, πειραματόζωα;

Ανεχτήκαμε την τρομοκρατία των mainstream δημοσιογράφων.

Ανεχτήκαμε το καρναβάλι με τις μάσκες.

Ανεχτήκαμε – μόλις και μετά βίας – το καταστροφικό lockdown.

Θα ανεχτούμε τώρα να μας κλέψουν το ίδιο μας το σώμα; Να μας πουν τι θα βάλουμε μέσα στο σώμα μας;

Μόνο μία απάντηση υπάρχει σ’αυτό, όπως όλοι γνωρίζουμε:

Επανάσταση.

Και, για τους τσιτωμένους, δεν αναφέρομαι σε πιστολιές και βόμβες. Επανάσταση σημαίνει πλήρης άρνηση συμμόρφωσης με οτιδήποτε σχετικό με τον Covid-19, ειδικά σε ό,τι έχει σχέση με το εμβόλιο.

Γιατί με τις ζωές μας δεν παίζουμε.

Κι αν αυτά τα κορονοπαράσιτα θέλουν να καταστήσουν τη ζωή σ’αυτή τη χώρα ζωντανό θάνατο, ένα έχω να τους πω: Δεν είμαι εγώ φυλακισμένος εδώ μαζί τους· είναι αυτοί φυλακισμένοι εδώ μαζί μου.

*

Θέλω επίσης να χαιρετίσω τον Γιώργο Τράγκα που, παρά την προχωρημένη ηλικία του, παρά τα προβλήματα υγείας που έχει, παρά τον πόλεμο που του έχουν κάνει τα λαμόγια της κορονοκρατίας, συνεχίζει να κάνει πραγματική και ελεύθερη δημοσιογραφία σ’αυτή τη χώρα. Να τον μιμηθείτε. Έχετε να μάθετε κάτι από αυτόν.

Αντιθέτως, έχουμε κάτι άλλα τραγικά παραδείγματα από γλοιώδεις δημοσιογράφους όπως τον Εισαγγελάτο– συγνώμη, Ευαγγελάτο, που προσπαθούν να εκβιάσουν και να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Εμένα δεν με τρομάζουν αυτοί χαφιέδες. Χρειάζονται ξύλο με βρεγμένη σανίδα, να γίνει ο κώλος τους κόκκινος σαν μαϊμούς.

*

Τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ.

Πάντα να σκέφτεσαι και να αμφισβητείς αυτά που σου λένε από την τηλεόραση και τα mainstream media. Να μη δέχεσαι ποτέ να σε τρομάζουν. Δεν υπάρχει τίποτα για να φοβηθείς πέρα από τον φόβο τον ίδιο.

Να κάνεις προσωπική έρευνα. Μην περιμένεις να την κάνουν άλλοι για σένα.

Να εξαπλώνεις την αλήθεια για τον κορονοϊό, με ό,τι μέσο μπορείς, και να τους θυμίζεις κάθε μέρα ότι είσαι ελεύθερος άνθρωπος.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το