Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 3 / 2021

Ακόμα κι αν όλα ήταν καλά (που δεν είναι) από χυμικής/ιατρικής άποψης με τα εμβόλια κατά Covid-19, πάλι θα ήμουν εναντίον του εμβολιασμού, και οι λόγοι είναι οι εξής:

1) Δεν μ’αρέσει η έμμεση παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προσπαθεί να επιβληθεί (διαβατήρια Covid, πράσινες κάρτες, και πράσιν’ άλογα). Δεν μου αρέσει καν η όλη προπαγάνδα που ξεκίνησε αμέσως με τα εμβόλια όταν τα έφεραν μέσα στη χώρα με ένα βανάκι και διατυμπάνιζαν ότι θα είναι «η σωτηρία»: κάτι βρομάει σαπίλα και απάτη όταν βλέπεις τέτοια πράγματα. Επιπλέον, δεν είμαι καθόλου σύμφωνος με το κάποιος τρίτος να αποφασίζει τι είναι «για το καλό» των ανθρώπων γενικά. Αν κάτι είναι όντως για το καλό σου θα πρέπει να μπορείς να το αντιληφτείς από μόνος σου, χωρίς προπαγάνδα, χωρίς έμμεσο ή άμεσο καταναγκασμό. Όταν άλλοι αποφασίζουν «για το καλό σου», μάλλον είναι πιο πολύ για κάποιου τρίτου το καλό παρά για το δικό σου. Αντιπαθώ με πάθος τους ανθρώπους που προσπαθούν να επιβάλλουν το οτιδήποτε επάνω στους άλλους ανθρώπους για τον οποιονδήποτε λόγο. Δεν υπάρχει ποτέ αρκετά σημαντικός λόγος για να καταπιέζεις ανθρώπους. Καμία υποχώρηση σ’αυτό δεν κάνω.

2) Δεν υπάρχουν φάρμακα χωρίς πιθανές παρενέργειες, οσοδήποτε ελαφρές, οσοδήποτε σπάνιες. Τέτοια φάρμακα είναι μύθος.

3) Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα έπρεπε να εμβολιαστούν οι πάντες για να σταματήσουν έναν ιό που οι πιθανότητες να σε σκοτώσει είναι ελάχιστες – κι αυτό λαμβάνοντας υπόψη ότι οι αριθμοί θανάτων «από Covid» είναι αλλοιωμένοι, όπως έχει αποδειχτεί.

4) Είμαι γενικά εναντίον των φαρμάκων. Πιστεύω ότι τα φάρμακα πρέπει να τα παίρνεις μόνο αν δεν υπάρχει καμιά άλλη, καλύτερη λύση (και πάντα με την ελεύθερη, ανεπηρέαστη συναίνεσή σου). Απεχθάνομαι λογικές τύπου «πρέπει να πάρεις ένα φάρμακο που όμως σου δημιουργεί μια παρενέργεια που σε αναγκάζει να πάρεις ένα άλλο φάρμακο που σου δημιουργεί μια παρενέργεια που σε αναγκάζει να πάρεις ένα άλλο φάρμακο». Αυτές είναι λογικές που προωθούνται από φαρμακευτικές βιομηχανίες που θέλουν να πουλάνε όσο το δυνατόν περισσότερα φάρμακα. Δυστυχώς, προωθούνται και από γιατρούς – είτε από άγνοια είτε από κακή πρόθεση – που προσπαθούν να βάζουν τους ασθενείς, ή ακόμα και τους μη-ασθενείς, να παίρνουν φάρμακα τα οποία δεν τους χρειάζονται πραγματικά.

Πέρα από αυτά, έχω να πω το εξής: Δεν περίμενα ότι η κατάσταση με τα εμβόλια θα ήταν τόσο χάλια όσο φαίνεται σήμερα πως είναι. Αν και ήμουν εξαρχής εναντίον τους – κι αυτό δεν πρόκειται ν’αλλάξει με καμία δύναμη – θεωρούσα ότι τα εμβόλια, τουλάχιστον, θα λειτουργούσαν σωστά (αν και θα είχαν παρενέργειες). Σήμερα βλέπουμε πως δεν προσφέρουν καν καμιά σπουδαία ανοσία, όταν βγαίνει είδηση πως το 1/3 των εμβολιασμένων (και με τη δεύτερη δόση) αποδεικνύονται θετικοί στον κορονοϊό. Στο Ισραήλ, δε, και άλλες χώρες που έχουν εμβολιάσει μεγαλύτερα ποσοστά του πληθυσμού τους απ’ό,τι εδώ, η πανδημία, για κάποιο μυστηριώδη λόγο, καλπάζει...

Επίσης, δεν πίστευα ότι αυτοί που θα κάνουν το εμβόλιο θα πρέπει πάλι να φοράνε μάσκες και σκάφανδρα. Τι να τα κάνεις αυτά όταν έχεις κάνει εμβόλιο, σωστά;

Δεν πίστευα ότι θα έπρεπε ανά εξάμηνο, αν όχι σε πιο τακτά χρονικά διαστήματα, να επαναλαμβάνεις το εμβόλιο. Θεωρούσα ότι θα ήταν one-shot και τέρμα.

Για άλλα πράγματα που ακόμα δεν έχουν αποδειχτεί ή είναι αμφίβολα δεν μιλάω καν· μιλάω απλά για αυτά που είναι κοινή γνώση.

Αποκεί και πέρα, ο καθένας καλό είναι να σκεφτεί από μόνος του τι θέλει για τον εαυτό του και τι πιστεύει για την ελευθερία του και για την ελευθερία των συνανθρώπων του. Επίσης, να κάνει προσωπική έρευνα και να μην καταπίνει αμάσητα ό,τι ακούει από τα μεγάλα ΜΜΕ.

*

Επόμενο post που έχω κατά νου: Μύθοι της Πανδημίας.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_akoma_ki_an_ola_itan_kala_me_ta_emvolia

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]