Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
13 / 11 / 2021

Για φαντάσου... Εκπλήσσεται κανένας που έβαλαν τους «Τζέιμς Μποντ/Θου Βου» να παρακολουθούν όσους αντιδρούν στα φασιστικά μέτρα που παίρνονται για την πανδημία; Εγώ το θεωρούσα ήδη δεδομένο ότι μας παρακολουθούν όλους, από καιρό. Το ερώτημα είναι τι έπιασε τώρα την Εφημερίδα των Συντακτών και το έβαλε στο πρωτοσέλιδό της. Μήπως επειδή οι παρακολουθήσεις εξαπλώθηκαν και σε άλλους πέρα από τους «κακούς αντιεμβολιαστές»; Γιατί – και διορθώστε με αν κάνω λάθος – δεν νομίζω ότι μέχρι στιγμής η Εφημερίδα των Συντακτών έχει πει τίποτα εναντίον του απαρτχάιντ και των άλλων ολοκληρωτικών μέτρων που παίρνονται για την (υποτίθεται) καταπολέμηση της «τρομερής πανδημίας». Όπως και οι άλλες εφημερίδες, έτσι κι αυτή έκανε μόκο. Τι τους έπιασε τώρα;

Εν τω μεταξύ, βαδίζοντας στους δρόμους της Αθήνας, μπορεί να τύχει να δεις την αλήθεια να γράφεται ευθέως, με μία μόνο φράση...

Και κάπου έχει αρχίσει – επιτέλους – να διακρίνεται και κάποια αντίσταση:

Η ώρα (10 πμ), δυστυχώς, είναι απαγορευτική για εμένα, αλλά προτρέπω να πάτε οι πάντες να τους υποστηρίξετε. Να γκρεμιστεί το Σύνταγμα. (Με την καλή έννοια.)

*

Εν τω μεταξύ, παντού στην Αττική είναι σχεδόν σαν lockdown η κατάσταση. Πριν από 2-3 μέρες ήμουν σ’ένα εμπορικό κέντρο όπου κανονικά στα τραπεζάκια έβλεπες – μέχρι πρόσφατα – κάμποσο κόσμο. Τώρα, στοίχημα αν ήταν ένα, δυο τραπεζάκια με πελάτες στο κάθε κατάστημα. Στοίχημα.

Ούτε οι εμβολιασμένοι δεν πατάνε.

Τρόμος έχει εξαπλωθεί και πάλι: και οι Άρχοντες του Τρόμου, οι Άρχοντες των Κρουσμάτων, σας μιλάνε μέσα από το «μαγικό γυαλί».

Πριν από ένα χρόνο, χωρίς κανέναν εμβολιασμένο, είχαμε λιγότερα κρούσματα και ήμασταν σε lockdown. Σήμερα, με 65%, υποτίθεται, εμβολιασμένους (αν και αυτοί που εμβολιάστηκαν στην αρχή μόνο εμβολιασμένοι πλέον δεν είναι), έχουμε περισσότερα κρούσματα και είμαστε σε μια κατάσταση... λοκοπαράνοιας. Ούτε lockdown ούτε μη-lockdown.

Χέσε μέσα, με το συμπάθιο.

Μπορεί κανείς να μαντέψει τι άλλαξε; Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά;

Έλα τώρα, δεν είναι και τόσο δύσκολο, ακόμα κι αν όλο Εισαγγελάτο παρακολουθείς.

Τα ράπιντ τεστ είναι, ανόητε. Όσο πιο πολλά (εξαναγκάζονται να) κάνουν τόσο πιο πολλά «κρούσματα» έχουμε – δηλαδή, άκακους φορείς του ιού και false-positive αποτελέσματα.

Για οποιονδήποτε ιό αν έψαχνες έτσι μες στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο θα τον έβρισκες.

Και αν έκαναν και οι εμβολιασμένοι εξαναγκαστικά ράπιντ τεστ, τότε θα είχαμε σχεδόν άλλα τόσα «κρούσματα».

Ποιον νομίζετε ότι κοροϊδεύετε, ρε ξεφτίλες;

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]