Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 3 / 2021

Αυτή είναι πρόσφατη φωτογραφία από το Αθήναιον, τον γνωστό κινηματογράφο στο Τέρμα Αμπελοκήπων, στην Αθήνα. Το μέρος είναι εγκαταλειμμένο εδώ και καιρό. Στην είσοδο, αν προσέξεις τη φωτογραφία, έχει στρώσει ένας άστεγος τα πράγματά του για να κοιμάται. Έτσι κι αλλιώς, το σινεμά δεν προβλέπεται ν’ανοίξει.

Βλέπουμε εδώ, ξεκάθαρα, τα «θετικά» αποτελέσματα του lockdown: οι άστεγοι βρίσκουν σπίτι στα ερείπια της Αθήνας!

Πρέπει να είναι κάποιο σχέδιο των κυρίων Κούλη και Χαρνταλιάν για να στεγάσουν επιτέλους τους άστεγους...

Υποθέτω πως αυτοί που, παλιότερα, μας έλεγαν ότι το lockdown είναι καλό επειδή κατέβηκαν αρκούδες στους επαρχιακούς δρόμους και σκίουροι χοροπηδάνε πάνω στις ταράτσες της Αθήνας μπορεί να νομίζουν τώρα ότι κυριολεκτώ, ότι όντως είναι καλό που διαλύονται τα πάντα και οι άστεγοι πάνε να μείνουν μες στα ερείπια...

Athens, slum city...

Το λογικό, βέβαια, θα ήταν, εδώ και χρόνια, οι κυβερνήσεις να είχαν φροντίσει για τους αστέγους. Να είχαν φροντίσει, γενικά, κανένας άνθρωπος να μην μπορεί να πέσει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αυτό σημαίνει να έχεις σοσιαλιστικό κράτος, όχι οι άλλες σαχλαμάρες που λένε. Σοσιαλιστικό κράτος είναι να υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας κάτω από τον πολίτη που να μην τον αφήνει να εξαθλιωθεί.

Δεν έχεις εισόδημα; Σου δίνει ένα βασικό εισόδημα.

Δεν έχεις σπίτι; Σου δίνει μια γκαρσονιέρα άμα είσαι μόνος, ή ένα δυάρι αν έχεις οικογένεια.

Έγιναν ποτέ τέτοια πράγματα; Ποτέ. Πού πάνε όλα τα λεφτά που δίνουμε στους φόρους;

Και, αντί να μεριμνήσουν για τον πολίτη, τι κάνουν;

Lockdown.

Για να βγουν, στο τέλος, κι άλλοι στον δρόμο.

*

Πριν από κανένα χρόνο είχα σχολιάσει πάλι για τους κινηματογράφους. Λίγο πριν από το πρώτο lockdown είχα πάει σινεμά, και ήταν ελάχιστος κόσμος στην αίθουσα. Όταν έπεσε το lockdown, σκέφτηκα: Και τι θα συμβεί τώρα με τους κινηματογράφους; Και είχα προτείνει κάτι που θα μπορούσε όντως να γίνει. Συμπεριλάμβανε, μάλιστα, και μάσκες το σχέδιο. Τώρα λέω: γάμα τις μάσκες· δεν χρειάζονται. Μόνο καλός εξαερισμός μέσα στην αίθουσα χρειάζεται· οι θεατές να κάθονται με δυο θέσεις κενές ανάμεσά τους (εκτός αν ήρθαν μαζί)· και να προσέχουν να εισέρχονται και να εξέρχονται αραιά από τον κινηματογράφο προς αποφυγή συνωστισμού.

Είναι αυτό επικίνδυνο για την υγεία μας;

Δες τώρα, με το lockdown, τι γίνεται έξω από τα σουπερμάρκετ, έξω από τις τράπεζες, έξω από τα ταχυδρομεία. Δεν είναι αυτό πιο επικίνδυνο για την υγεία, αν υποθέσεις πως κυκλοφορεί «φονικός ιός» εφάμιλλος του Μαύρου Θανάτου;

Αλλά έχουμε πει ότι δεν υπάρχει λογική. Υπάρχει μόνο κορονοχούντα.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]