(Επανάληψη από παλιότερο post.)
Όταν ξεκίνησα να γράφω τα Κρυφά Όπλα της Πόλης είχα, εκτός των άλλων, και μια τρελή ιδέα για τη βασική πλοκή της σειράς. Είχα σκεφτεί ότι θα το γράψω περίπου σαν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο· δηλαδή, η Ρελκάμνια θα ήταν χωρισμένη σε δύο “μπλοκ”, όπου στο ένα μπλοκ μεγάλος αρχηγός θα ήταν κάποιος σαν τον Στάλιν περίπου, και στο άλλο μπλοκ μεγάλος αρχηγός θα ήταν κάποιος σαν τον Χίτλερ περίπου.
Μάντεψε τώρα τι είχα στο μυαλό μου για τον Κάδμο Ανθοτέχνη. Τελικά, όμως, όπως σύντομα συμπέρανα καθώς το έγραφα, η πιο σοβαρή ομοιότητα του με τον Στάλιν είναι ότι είναι ποιητής. Λίγες άλλες πραγματικές ομοιότητες υπάρχουν.
Και η φιγούρα που προόριζα για “Χίτλερ” άργησε να εμφανιστεί μέσα στη σειρά – εμφανίζεται από το 3ο βιβλίο – επειδή η ιστορία μου έτσι με οδηγούσε· και πάντα αφουγκράζομαι την ιστορία μου, βλέπω πού θέλει να με πάει, δεν γράφω μόνο ό,τι έχω προαποφασίσει, γιατί αυτό πολλές φορές μού φαίνεται ψεύτικο όταν είμαι πραγματικά μέσα στην ιστορία. Επιπλέον, ακόμα κι όταν ο “Χίτλερ” της σειράς εμφανίστηκε, δεν είχα καμία σχέση με τον Χίτλερ βασικά. Κι όταν λέω καμία σχέση, εννοώ ΚΑΜΙΑ σχέση. Πολύ απλά, δεν έδενε κάτι τέτοιο με την υπόλοιπη αφήγηση.
Έτσι, ενώ είχα προαποφασίσει να γράψω κάτι σαν 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέληξα να γράψω κάτι πολύ διαφορετικό, και σύντομα διαπίστωσα ότι ήταν 100 φορές καλύτερα έτσι, γιατί– Μα είχα ξεχάσει τις προσωπικές μου πεποιθήσεις, σε τελική ανάλυση; Σιχαίνομαι τις ιστορίες που είναι παρωδία πραγματικών γεγονότων ή προσώπων, ή βασίζονται τόσο πολύ σ’αυτά που είναι ουσιαστικά τα ίδια με άλλα λόγια. Η πολιτική κατάσταση που εξελίσσεται στα Κρυφά Όπλα της Πόλης έχει ενδιαφέρον από μόνη της. Όμως ακόμα πιο σημαντικοί είναι, φυσικά, οι χαρακτήρες, που, ευτυχώς, δεν κατέληξαν καρικατούρες ιστορικών προσώπων αλλά έκαναν, ως συνήθως, αεροπειρατεία στο μυαλό μου και πήραν τη δική τους ζωή στα χέρια τους.
Σύντομα – πολύ σύντομα – το δεύτερο βιβλίο των Κρυφών Όπλων της Πόλης...
