Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 12 / 2020

Εφτά Δεκεμβρίου και οι άνθρωποι που μας αγαπάνε είπαν να επιτρέψουν να ανοίξουν τα μαγαζιά που πουλάνε μπάλες, αστεράκια, και δέντρα. Έτσι, βρε αδελφέ, για να ζήσει ο κόσμος τα Χριστούγεννα.

Ίσως, άλλωστε, να είναι τα τελευταία του.

*

Ύστερα από ανόητη καταναγκαστική μασκοφορία δεν-ξέρω-κι-εγώ πόσων μηνών, ύστερα από τόσες εβδομάδες καταστροφικού lockdown, η πανδημία καλά κρατεί. Και η χούντα επίσης.

Τυχαίο;

Όχι, βέβαια. Το εμβόλιο είναι κοντά. Έρχεται να σας σώσει!

Αλλά για βάστα λίγο μια στιγμή, ρε μάστορα. Ύστερα από τόση καραντίνα και κλειδαμπάρωμα των πάντων, πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουμε καμιά αξιοσημείωτη μείωση των κρουσμάτων από Covid-19; Τι λογική έχει αυτό το πράγμα; Έχει τη λογική του σκύλου, που έλεγα τις προάλλες; – ότι όσο πιο πολύ το φοβάσαι τόσο περισσότερο αγριεύει γιατί μυρίζεται τον φόβο σου;

Ας μη δώσουμε στον κορονοϊό και τέτοιες μαγικορεαλιστικές δυνάμεις, εντάξει;

Αλλά η παραδοξότητα εξακολουθεί να υφίσταται. Lockdown, μάσκες, γενική καταπίεση και βαθιά τρομοκρατία, λογοκρισία και φασισμός...

...και η πανδημία καλπάζει σαν γυμνή πουτάνα επάνω σε φτερωτό άλογο...

...και τα εμβόλια έρχονται.

Πραγματικά τώρα, και μετά συγχωρήσεως, αλλά πρέπει να είσαι μαλάκας για να νομίζεις ότι είναι τυχαίο.

Ή οι αριθμοί είναι τρελά μαγειρεμένοι από εξαιρετικούς σεφ του τρόμου, ή όλα αυτά τα μέτρα που έχουν παρθεί είναι τελείως άχρηστα, γιατί η πανδημία του κορονοϊού δεν εξαπλώνεται όπως νομίζουμε. Ίσως να συμβαίνει εκείνο που, με επιφύλαξη, έλεγα εξαρχής: Ίσως κάποιοι εσκεμμένα να δηλητηριάζουν τον κόσμο με το μικρόβιο. Οπότε, δεν έχει σημασία πόσο προσέχεις, ή πόσο κλείνεις τα καταστήματα. Σημασία έχει πού τυχαίνει να βρίσκεσαι όταν πέφτει η κορονοβόμβα μέσα σε ποτά ή φαγητά, ίσως, αν όχι στον αέρα του εσωτερικού κάποιου οικοδομήματος.

Αυτό μπορεί να φαίνεται «επιστημονική φαντασία». Αλλά ξανασκέψου το. Μπορεί και να μην είναι επιστημονική φαντασία. Και, όσο ο καιρός περνά και βλέπουμε τέτοια έκτροπα που βλέπουμε, εγώ το θεωρώ ολοένα και πιο πιθανό.

Εξαρχής, ο κορονοϊός χτυπούσε κάτι... παράξενους στόχους: κάτι κωλοπετεινίτσες, κάτι γάμους στου διαόλου τη μάνα, κάτι συγκεκριμένα εργοστάσια, κάτι συγκεκριμένες συγκεντρώσεις συγκεκριμένων σημαντικών προσώπων. Ήταν σχεδόν σαν εσκεμμένα να παρουσιαζόταν εκεί, όχι τυχαία ως μαζική εξάπλωση.

Και σήμερα τι γίνεται; Ο κορονοϊός εξαπλώνεται ενώ όλοι είναι κλειδαμπαρωμένοι! Ποια λογική έχει αυτό; Εσύ νομίζεις ότι βγάζει κανένα νόημα;

Εκείνο που φαίνεται πιο πιθανό είναι πως η πανδημία του Covid-19 δεν είναι, ουσιαστικά, πανδημία. Όχι, τουλάχιστον, με τη συνηθισμένη έννοια. Είναι ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ. Κι αφού οι πρώτοι στόχοι έχουν δηλητηριαστεί με το μικρόβιο, το εξαπλώνουν και σε όσους είναι γύρω τους οι οποίοι – οι άφρονες! – νομίζουν ότι κάτι πανιά επάνω στη μούρη τους μπορούν να τους προστατέψουν...

Και τώρα, αναρωτήσου ποιος διάολος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο: να εξαπλώνει εσκεμμένα το μικρόβιο μέσα σε (σχεδόν) όλες τις κοινωνίες αυτού του πλανήτη.

Σίγουρα αυτός που έχει κάτι να κερδίσει από τις μαζικές δηλητηριάσεις.

Εγώ θα δηλητηρίαζα κάποιον μόνο για δύο λόγους: (α) Επειδή θα ήθελα να τον ξεκάνω· (β) επειδή θα ήθελα μετά να του πουλήσω το αντίδοτο για το δηλητήριο που έχει καταπιεί.

*

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως χάνουν έσοδα από τα εμβόλια. Ο κόσμος δεν εμβολιάζεται πια τόσο όσο πριν.

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως ήθελαν να κάνουν κάτι για να εμβολιάζονται οι πάντες περισσότερο.

Εδώ και καιρό – προ-κορονοϊού – η Ε.Ε. έλεγε πως ήθελε να εμβολιάσει όλους τους πολίτες της.

Αυτές οι πληροφορίες υπάρχουν στο Διαδίκτυο για όποιον είναι πρόθυμος να ψάξει να τις βρει.

Τώρα, βγάλε το δικό σου συμπέρασμα ποιος δηλητηριάζει τη χώρα σου. Μάλλον είναι αυτός που μετά θέλει να πουλήσει στη χώρα σου τα γαμημένα φάρμακά του για να θεραπεύσει την αρρώστια που ο ίδιος δημιούργησε.

Και δεν φτάνει που πιθανώς έχουμε να κάνουμε με τέτοιους παγκόσμιους κακοποιούς, αλλά δεν έχουμε και κυβερνήσεις που μπορούν να τους αντισταθούν. Πάρε για παράδειγμα (προς αποφυγή) τη δική μας κυβέρνηση: Δεν αντιστέκεται· συνεργάζεται με αυτούς που, κατά πάσα πιθανότητα, σε φαρμακώνουν για να σε ξαναφαρμακώσουν μετά με το αντίδοτο.

Και το κακό είναι τόσο μεγάλο που αυτοί οι ανώμαλοι που μας διοικούν έχουν φτάσει στο σημείο να λένε πως μπορεί να κάνουν το εμβόλιο υποχρεωτικό.

Τι ακριβώς σημαίνει «υποχρωετικό» εμβόλιο, ρε παράσιτα;

Οι άνθρωποι έχουν αγωνιστεί για να έχουν μια βασική κυριαρχία επάνω στο σώμα τους. Δεν είναι δημοκρατικό – δεν είναι καν λογικό ή ανθρώπινο – να επιβάλλεις στον άλλο τι θα βάλει μέσα στο σώμα του. Ουσιαστικά, έτσι τους κάνεις όλους ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ.

Υπάρχουν συνταγματικοί νόμοι που προστατεύουν τέτοια ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το να ορίζει ο ίδιος ο άνθρωπος το σώμα του και κανένας άλλος. Και έρχονται τώρα αυτά τα γαμημένα χουντικά παράσιτα του κερατά να τα καταργήσουν χρησιμοποιώντας μια δικαιολογία όπως αυτή την άθλια κωλοεπιδημία;

Ποιοι νομίζουν ότι είναι;

Ποιος είναι ο κύριος Μητσοτάκης, ο κύριος Τσιόρδας, ο κύριος Χαρδάλιας, και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι, επειδή έχουν κάτσει σε μια καρέκλα, μπορούν να επιβάλλουν στους άλλους ανθρώπους ποιος θα πάρει φάρμακα και ποιος όχι;

Και δε μ’ενδιαφέρει αν οι ίδιοι κάνουν πρώτοι το εμβόλιο. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει με το σώμα του. Ο Μητσοτάκης μπορεί να πιάσει μια σύριγγα και να τη χώσει μέσα στο αριστερό του μάτι· δικαίωμά του είναι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και εγώ και εσύ και ο κάθε άλλος άνθρωπος να κάνει, καταναγκαστικά, το ίδιο.

Εκείνο που ξέρω εγώ είναι ότι, αν κάποιος ερχόταν με μια σύριγγα και μου έλεγε ότι είμαι υποχρεωμένος να κάνω εμβόλιο, θα έβρισκε ξαφνικά τη σύριγγα χωμένη αρκετά βαθιά μέσα στον κώλο του για να τρυπήσει το έντερό του.

Και ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του στοιχειωδώς ελεύθερο θα έπρεπε να κάνει το ίδιο.

*

Αλλά εκείνο που φοβάμαι, αν τελικά γίνουν όντως καταναγκαστικά τα εμβόλια, είναι πως θα είναι εμμέσως καταναγκαστικά, όχι άμεσα. Δηλαδή, μπορεί να σε αποκλείει από το να μπεις, για παράδειγμα, σε αεροπλάνο αν δεν έχεις εμβολιαστεί, ή να σε υποχρεώνει να φοράς μάσκα μέσα σε κάποιους χώρους.

Ακόμα κι έτσι, είναι απαράδεκτο. Είναι κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι καταπάτηση κάθε φιλελεύθερου συντάγματος. Είναι Νόμος του Τρόμου.

Δεν έχει σημασία αν αυτά τα εμβόλια είναι «ελεγμένα» ή «δοκιμασμένα» ή εγκρίνονται από τον τάδε και τον δείνα επίσημο οργανισμό. Όσο ελεγμένα κι αν είναι, ποτέ δεν ξέρεις τι αντίδραση μπορεί να έχουν επάνω στον οργανισμό του καθενός. Γιατί ο οργανισμός του κάθε ανθρώπου δεν είναι ακριβώς ίδιος με του άλλου – πράγμα το οποίο είναι επιστημονική αλήθεια. Γι’αυτό κιόλας ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφέρετο δικαίωμα να ορίζει τι γίνεται με το σώμα του. Κι αν κάποιος ζητά αυτό το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να καταργηθεί ή εμμέσως να καταπατηθεί, είναι ουσιαστικά σαν να ζητά να χυθεί αίμα. Το δικό του αίμα.

*

Σήμερα, μας κλέβουν τα Χριστούγεννα και καταστρέφουν την οικονομία εδώ και μήνες. Αύριο, τι θα μας κλέψουν; Τι άλλο θα καταστρέψουν;

Δεν πρέπει να στήσουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα εφέτος. Κρεμάλες πρέπει να στήσουμε.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]