Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
1 / 10 / 2020

Κατά τύχη συνάντησα αυτό το άρθρο: https://www.klik.gr/gr/el/something-2-watch/duo-erotiseis-pou-mono-oi-schizofreneis-kai-oi-idiofuies-mporoun-na-tis-apantisoun/

Παρουσιάζει μια μάσκα που στριφογυρίζει, και σου κάνει δύο ερωτήσεις: αν η μάσκα είναι κυρτή από τη μια πλευρά, και αν τη βλέπεις να γυρίζει προς τα δεξιά. Αν απαντήσεις αρνητικά και στις δύο ερωτήσεις, είσαι απόλυτα υγιής. Αν απαντήσεις αρνητικά σε μία τουλάχιστον ερώτηση ίσως να είσαι σχιζοφρενής, ή ιδιοφυΐα.

Φυσικά, οι περισσότεροι άνθρωποι θα πουν ότι η μάσκα γυρίζει προς τα δεξιά αλλά δεν είναι κυρτή. Οπότε θα δημιουργηθεί η υποψία μες στο μυαλό τους ότι ίσως να μην πηγαίνει κάτι καλά μαζί τους και πρέπει να αναζητήσουν ψυχίατρο.

Τι έγινε, βρε παιδιά; Ακόμα ένα διαφημιστικό κόλπο της Ιεράς Ψυχιατρικής; Δε βγάζουν και πολλά αυτές τις μέρες οι άνθρωποι και είπαν ν’αυξήσουν τον τζίρο;

Αυτό είναι ένα από τα πιο παλιά, βρόμικα κόλπα της Ιεράς Ψυχιατρικής (που δεν διαφέρει και τόσο από την παλιά, κακή Ιερά Εξέταση): να βάζει αμφιβολίες στο μυαλό του άλλου σχετικά με το αν είναι τρελός – σχιζοφρενής, συνήθως – ή όχι.

Συγχρόνως, του λες ότι μόνο οι «ειδικοί» μπορούν να κρίνουν αν είναι καλά, οπότε ό,τι και να πουν είναι απαραιτήτως σωστό, ασχέτως αν ο «ασθενής» αισθάνεσαι καλά ή μη. Είναι για το καλό σου, μπρε, δεν το καταλαβαίνεις;

Βέβαια, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι η σχιζοφρένεια (ψάξ’ το στο Διαδίκτυο και θα δεις). Υπάρχουν κάποιες «γενικές ενδείξεις» που κυμαίνονται από το να βλέπει ο άλλος έντονες παραισθήσεις και να μην ξέρει τι του γίνεται μέχρι να έχει μια διαφορετική κοινωνική συμπεριφορά από τους άλλους ανθρώπους.

Βασικά, η σχιζοφρένεια, σύμφωνα με τους «ειδικούς», είναι ό,τι δεν ξέρουν πώς αλλιώς να κατηγοριοποιήσουν, ή απλά ό,τι τους κατεβαίνει στο κεφάλι. Και, φυσικά, αγνοούν πάντα ότι μπορεί όντως κάτι περίεργο να συμβαίνει, κάτι πέρα από το ότι ο άλλος – ο «ασθενής» – δεν είναι με τα καλά του.

Η σχιζοφρένεια, επιπλέον, είναι ο τέλειος τρόπος για να βγάζεις από τη μέση όποιον δεν σου αρέσει ή δεν συμπεριφέρεται με τον «προβλεπόμενο» τρόπο. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι ψυχίατροι συνεργάζονται με την Αστυνομία, τον Στρατό, και τις μυστικές υπηρεσίες. Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίσεις κάποιον ως «σχιζοφρενή», είναι η πιο απλή απάτη που μπορεί να γίνει· κι αν το επιβεβαιώσει και κάποιος «ειδικός», τότε γίνεται γενική αλήθεια – χωρίς να είναι αλήθεια. Επίσης, είναι πολύ εύκολο να εξαπατήσεις κάποιον ώστε να νομίζει ότι είναι σχιζοφρενής: να νομίζει ότι έχει παραισθήσεις, ότι τον κυνηγάνε, ότι κάτι γενικά δεν πάει καλά μαζί του. Αυτά τα κάνει κάθε μέρα η Ιερά Ψυχιατρική και άλλα σιχαμερά παράσιτα, είτε για οικονομικό όφελος είτε για πολιτικές σκοπιμότητες και κοινωνικό έλεγχο.

Είχα, παλιότερα, γράψει ένα εκτεταμένο άρθρο για όλα τα «καλά» της ψυχιατρικής: αυτό εδώ.

Αλλά δεν είναι ανάγκη να πιστέψεις εμένα που είμαι... «άσχετος» και «απροσάρμοστος». Διάβασε, καλύτερα, το The Myth of Mental Illness του Thomas Szasz.

Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν άρθρα σαν αυτό – https://www.klik.gr/gr/el/something-2-watch/duo-erotiseis-pou-mono-oi-schizofreneis-kai-oi-idiofuies-mporoun-na-tis-apantisoun/ – τα οποία ουσιαστικά προωθούν τις σιχαμερές σαχλαμάρες της Ιεράς Ψυχιατρικής, απλά με αηδιάζει.

Σχιζοφρένεια δεν υπάρχει· είναι φανταστική ασθένεια. Όπως και οι περισσότερες ψυχικές ασθένειες. Η ψυχή δεν αρρωσταίνει· το μόνο που μπορεί να πάθει είναι να παραπλανηθεί. Και συνήθως από «ειδικά» λαμόγια.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το