Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 2 / 2024

Πριν από πάνω από ένα χρόνο φόρτωσα τα Windows 11 σε ένα υποτιθέμενα «μη συμβατό» laptop. Ακόμα τρέχουν εκεί κανονικότατα. Όμως με αυτό το laptop κάνω πολύ λίγες δουλειές και πολύ συγκεκριμένες, και δεν το συνδέω ποτέ με το διαδίκτυο.

Όλα τα άλλα κομπιούτερ μου έτρεχαν, ώς τώρα, Windows 10, γιατί τα θεωρώ πολύ πιο βολικό και ανώτερο (αισθητικά και λειτουργικά) σύστημα. Πλησιάζει όμως το 2025 και ξέρω ότι τουλάχιστον οι υπολογιστές που έχω για το διαδίκτυο πρέπει να λάβουν Windows 11, δυστυχώς, γιατί σύντομα τα Windows 10 θα πάψουν να υποστηρίζονται με updates, και πολύ απλά δεν μπορείς να το ρισκάρεις να χρησιμοποιείς στο διαδίκτυο ένα σύστημα που πλέον δεν παίρνει updates.

Το πρόβλημα είναι πως και τα κομπιούτερ που χρησιμοποιώ για το διαδίκτυο είναι όλα «μη συμβατά». Αποφάσισα να φορτώσω τα Windows 11 σε ένα desktop PC που δεν είναι και τόσος καιρός που το έχω αγοράσει. Είναι refurbished, αλλά πολύ καλό, πολύ γρήγορο μηχάνημα. Πάντα επιλέγω πολύ προσεχτικά το CPU ώστε να είναι γρήγορο· αυτό είναι και το βασικότερο κομμάτι του υπολογιστή. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το «μη συμβατό» κουμπιούτερ δεν μπορεί να τρέξει οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα. Ένα πρόβλημα μόνο είχε: αργό σκληρό δίσκο. Γιατί του είχα βάλει τον παλιό σκληρό δίσκο που είχα από έναν προηγούμενο υπολογιστή. Ο λόγος; Βαριόμουν να ξαναφορτώσω τα Windows 10. Ο παλιός σκληρός δίσκος, όμως, καθυστερούσε αρκετά το σύστημα. Ήθελα από καιρό να του βάλω έναν SSD, και τώρα βρήκα την ευκαιρία να βάλω τον SSD και μαζί και τα Windows 11.

Έκανα δύο ηλίθιες γκάφες που με καθυστέρησαν. Αλλά αυτό είναι επειδή είμαι βλάκας. Κανονικά, η διαδικασία είναι πολύ γρήγορη, πολύ εύκολη, να φορτώσεις Windows 11 σε ένα υποτιθέμενα «μη συμβατό» μηχάνημα.

Δεν χρειάζεται ούτε να πληρώσεις για διάφορες «λύσεις» που προσφέρονται στο διαδίκτυο (μεγάλη κομπίνα), ούτε να τρέξεις τίποτα μυστήρια προγράμματα, ούτε να είσαι κανένας σούπερ χάκερ από το GitHub.

Αυτά είναι που χρειάζεσαι για να φορτώσεις τα Windows 11:

1) Κατεβάζεις δωρεάν το iso image των Windows 11 από τη Microsoft.

2) Κατεβάζεις το πρόγραμμα Rufus με το οποίο μπορείς να φτιάξεις ένα bootable flashdisk χρησιμοποιώντας το iso image των Windows 11. Το νέο Rufus έχει επιλογή, μάλιστα, να σου ρυθμίσει τα Windows 11 έτσι ώστε να αγνοούν κάθε προαπαιτούμενο, όπως Secure Boot, TPM, δήθεν μη συμβατά CPU. Το Rufus είναι τρομερό πρόγραμμα γενικά για να φτιάξεις οποιοδήποτε bootable flashdisk.

3) Αφού έχεις έτοιμο το flashdisk με τα Windows 11, μην το χρησιμοποιήσεις ακόμα. Πήγαινε πρώτα και κατέβασε το πρόγραμμα GParted, και φτιάξει και για αυτό ένα bootable flashdisk με το Rufus. Μπούταρε το κομπιούτερ από αυτό το flashdisk, και το GParted φορτώνει και βλέπεις ένα ψευδο-OS που σου επιτρέπει να κάνεις format τους σκληρούς δίσκους όπως θέλεις. (ΠΡΟΣΟΧΗ: όλα τα δεδομένα μέσα στον σκληρό δίσκο θα χαθούν αν το κάνεις αυτό. Αλλά πρέπει να γίνει.) Δώσε στον δίσκο σου GPT partition style. Αυτό χρειάζεται οπωσδήποτε για να μπορέσεις να συνεχίσεις. Κατά τα άλλα, χώρισέ τον σε τμήματα όπως θέλεις· δεν έχει σημασία.

4) Πήγαινε στα BIOS του υπολογιστή σου και γύρισέ τον από λειτουργία Legacy σε λειτουργία UEFI, απαραίτητη για τα Windows 11 και υποτιθέμενα καλύτερη από το Legacy, σύμφωνα με τους ειδικούς. Το UEFI είναι που χρειάζεται δίσκο GPT, γι’αυτό έπρεπε να τον έχεις φτιάξει σωστά από πριν.

5) Όσο είσαι στα BIOS βάλε να έχει και Secure Boot το PC· δεν βλάπτει. Επίσης ρύθμισε το TPM στην τελευταία δυνατή έκδοσή του. Υποτίθεται ότι τα Windows 11 χρειάζονται TPM 2.0 αλλά και το 1.2 μια χαρά είναι. Εξάλλου, το TPM χρειάζεται μόνο για κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες των Windows· δεν είναι ουσιαστικά απαραίτητο.

6) Τώρα ήρθε η ώρα να μπουτάρεις από το flashdisk που έχει μέσα τα Windows 11. Και λογικά θα ξεκινήσει κανονικά η διαδικασία εγκατάστασης. Πολύ σύντομα θα σε φτάσει εκεί όπου πρέπει να κάνεις κάποιες ρυθμίσεις στον σκληρό δίσκο. Ίσως να σου λέει ότι δεν είναι συμβατός. Μαλακίες. Σβήσε τον, με τη λειτουργία που σου προσφέρουν τα Windows 11, και ρύθμισε ξανά τα τμήματά του όπως θέλεις. Τώρα τα Windows 11 θα τα βλέπουν κανονικά, και μπορείς να εγκαταστήσεις το OS σε όποιο από σου αρέσει.

7) Η συνέχεια είναι διαδικαστική: μια τυπική εγκατάσταση των Windows.

8) Αν δεν κάνεις activation, δεν συμβαίνει κάτι, απλώς το σύστημα δεν σου επιτρέπει να κάνεις κάποιες αισθητικές ρυθμίσεις όπως, πχ, να βάλεις εικόνα στο προφίλ σου. Καλό είναι, όμως, να κάνεις activation. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις διάφορα προγράμματα γι’αυτό, αν δεν θέλεις να πληρώσεις, όμως πρόσεξε: ορισμένα είναι μάπες· ορισμένα άλλα απαιτούν να είσαι συνδεδεμένος με το διαδίκτυο για να ανανεώνουν το activation· ορισμένα είναι ξεκάθαρα απάτες. Ψάξε να βρεις το «KMSAuto++2022». Είναι ένα συμπιεσμένο αρχείο .rar που περιέχει τα εξής αρχεία:

  • DisableActivationConfig.reg
  • EnableActivationConfig.reg
  • Instruction_March_2022.txt
  • KMSAuto++v1.6.4.rar
  • NET_Framework45_Full_setup.exe
  • password.txt

Αυτό είναι καλό KMS. Ακολούθησε τις οδηγίες του προσεχτικά.

*

Τέλος οι δικές μου οδηγίες. Εντυπώσεις από τα Windows 11, τώρα, σε PC συνδεδεμένο με το διαδίκτυο.

Κατά πρώτον, παρότι υποτιθέμενα, «δεν είναι συμβατό», τα updates κατεβαίνουν κανονικά. Και αυτό ήταν που με ανησυχούσε κυρίως: μήπως δεν έστελνε η Microsoft updates. Αλλά στέλνει.

Μόνο drivers για το δήθεν «παλιό» CPU δεν μου έστελνε. Αλλά δεν με πειράζει καθόλου. Και ούτε εσάς θα πρέπει να σας πειράζει. Εκτός των άλλων, υπάρχει το Snappy Driver Installer, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε με torrent, τελείως νόμιμα, δεν έχει τίποτα το παράνομο, και κατεβαίνει πολύ γρήγορα, γιατί το κατεβάζει πολύς κόσμος. Περιέχει ό,τι drivers μπορείς να φανταστείς και σου εντοπίζει αυτόματα τι χρειάζεσαι και σε ρωτά αν θέλεις να το φορτώσεις. Την τελευταία φορά που το κατέβασα ήταν στα 12 GB, αλλά αξίζει να το κατεβάσεις, γιατί πραγματικά έχει τα πάντα από drivers.

Κατά τα άλλα, μέχρι στιγμής, δεν έχω δει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με τα Windows 11. Τρέχουν, μάλιστα, και όλα τα προγράμματα που είχα γράψει με την AutoHotKey. Τρέχει ακόμα και το πρόγραμμα εκείνου του παλιού λεξικού του Τεγόπουλου-Φυτράκη, το οποίο το είχα πάρει παλιά, το 1998 (αν δεν κάνω λάθος), μέσα σε CD και ακόμα λειτουργεί άψογα, και μάλιστα το έχω επαυξήσει κιόλας με την AutoHotKey ώστε, εκτός των άλλων, να μπορείς από οπουδήποτε μέσα στα Windows να ψάξεις για μια λέξη πατώντας δυο πλήκτρα – αρκεί να μπορείς να επιλέξεις τη λέξη. Δεν είναι τρομερό όταν κάτι παλιά προγράμματα τρέχουν ακόμα και σήμερα στα Windows; Πάντα μου αρέσει αυτή η αίσθηση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Windows 11 είναι εκείνο που είχα παρατηρήσει και την άλλη φορά, και ακόμα, οι κερατάδες, δεν το έχουν φτιάξει:

Το taskbar είναι ΑΘΛΙΟ γαμώτο.

Δηλαδή, πώς είναι δυνατόν να πάρεις ένα τόσο κομψό, ευέλικτο, και σέξι taskbar όπως αυτό που είχαν τα Windows 10 και να το καταστρέψεις έτσι ώστε να γίνει αυτό το χοντρό, ακούνητο, βλαμμένο πράγμα; Πώς;

Αδιανόητοι αυτοί οι κερατάδες της Microsoft...

Και μετά, θέλουν να σε βάλουν και να αγοράσεις, με το στανιό, νέο κομπιούτερ για να πουλήσουν τα καινούργια CPU, ακόμα κι όταν δεν έχεις (ακόμα) κανένα θέμα με το παλιό σου κομπιούτερ.

Εν τω μεταξύ, η ιστορία με τα CPU έχει τελειώσει πλέον. Τα CPU πριν από 5 χρόνια – ίσως και 10 – δεν έχουν καμιά τρομερή διαφορά από τα σημερινά. Ίδιες ταχύτητες, ίδιες επιδώσεις. Παλιότερα, υπήρχε μεγάλη διαφορά από χρόνο σε χρόνο. Τώρα, όχι πια. Έχουμε φτάσει σε ένα όριο εξέλιξης των CPU. Ίσως κάποιες βελτιώσεις να γίνονται – δεν διαφωνώ – αλλά είναι μικρές, όχι αισθητές.

Οπότε, πώς θα πουλήσουν τα νέα CPU όταν οι περισσότεροι είναι ευχαριστημένοι με τα παλιά τους (τα οποία πλέον δεν χαλάνε και τόσο εύκολα όπως κάποια που, μια φορά κι έναν καιρό, καίγονταν ύστερα από μερικά χρόνια χρήσης); Πώς θα τα πουλήσουν οι άνθρωποι; Πώς;

Σκαρφίστηκαν το κόλπο με τα Windows 11· έτσι θα τα πουλήσουν. Ότι δήθεν «δεν είναι συμβατά».

Ε, τι να κάνουν κι αυτοί; Κλέφτες να γίνουν;

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]