Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 3 / 2022

Πάντα μού αρέσει να χρησιμοποιώ την τελευταία τεχνολογία, αν μη τι άλλο για να τη δοκιμάσω. Δε βιάζομαι, ποτέ, αλλά πάντα προχωρώ· δεν μένω στα παλιά.

Σήμερα, θέλω να χρησιμοποιήσω τα Windows 11, αλλά η Microsoft δεν με αφήνει!

Οι απαιτήσεις που έχουν τα Windows 11 θέτουν σε αποκλεισμό πάρα πολλά συστήματα, και δεν είναι να σε εκπλήσσει που τόσο λίγος κόσμος φαίνεται να κάνει την αναβάθμιση (ψάξτε το στο Google και θα δείτε). Αν, δε, ρίξεις μια ματιά στην ελληνική αγορά, θα δεις ότι σχεδόν όλα τα μηχανήματα που πωλούνται αυτή τη στιγμή τρέχουν Windows 10. Αναρωτιέμαι αν μπορείς να βρεις κανένα που να τρέχει out of the box Windows 11, και πόσο θα κοστίζει αυτό το εργαλείο.

Αλλά το πρόβλημα είναι, ουσιαστικά, αστείο.

Κανονικά, τα Windows 11 δεν θα έπρεπε να αποκλείουν τόσα μηχανήματα. Είναι καθαρά θέμα επιλογής της Microsoft, όχι τεχνικών δυνατοτήτων.

Αν ρίξεις μια ματιά στις απαιτήσεις τους, τα πιο «περίεργα» που θα σου φανούν είναι τα εξής: TPM version 2.0, UEFI, Secure Boot – επειδή, όμως, ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι τα συγκεκριμένα πράγματα. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα έχουν τα σύγχρονα μηχανήματα, ακόμα κι αν δεν είναι ενεργοποιημένα. Μπορείς να τα ενεργοποιήσεις από τα BIOS· δεν είναι και τόσο δύσκολο. Τρία απλά πραγματάκια πρέπει να αλλάξεις.

Και, ακόμα κι αν δεν τα αλλάξεις, έχω διαβάσει πως τα Windows 11, αν τα κάνεις install σε καθαρό δίσκο με bootable media, σου δίνουν τη δυνατότητα να αγνοήσεις αυτές τις απαιτήσεις.

Πού είναι το πρόβλημα, λοιπόν; Γιατί δεν μπορούμε να αναβαθμίσουμε τα μηχανήματά μας;

Το πρόβλημα είναι οι επεξεργαστές. Τα Windows 11 τρέχουν σε όλους τους σύγχρονους επεξεργαστές, φυσικά, χωρίς πρόβλημα. Αλλά, αν δεν έχεις κάποιους συγκεκριμένους επεξεργαστές τελευταίας τεχνολογίας που έχει ορίσει η Microsoft, δεν μπορείς να λαμβάνεις updates. Κι αυτό είναι πρόβλημα αν βάζεις τον υπολογιστή στο Διαδίκτυο, γιατί το όλο θέμα είναι τα updates. Είναι θέμα ασφαλείας.

Αυτή τη στιγμή έχω 4 μηχανήματα τα οποία χρησιμοποιώ, και κανένα δεν είναι συμβατό. Στο ένα θα μπορούσα να βάλω Windows 11 γιατί δεν το συνδέω με το Διαδίκτυο. Αλλά για ποιο λόγο να το κάνω; Μια χαρά δουλεύω και με τα Windows 10, και τα 11 δεν προσφέρουν τίποτα εξωφρενικά καλύτερο.

Η Microsoft λέει ότι θα συνεχίσει να υποστηρίζει τα Windows 10 μέχρι το 2025. Μετά... μπουμ. Δεν θα έρχονται updates στα Windows 10. Πρέπει όλοι να αναβαθμιστούμε στα Windows 11. Και τι θα γίνουν όλα εκείνα τα μηχανήματα που έχουμε, τα οποία είναι καλά και μας εξυπηρετούν χωρίς πρόβλημα; Πρέπει υποχρεωτικά να τα πετάξουμε;

Τι θα γίνει αν κάποιος αγοράσει ένα μηχάνημα σήμερα στην ελληνική αγορά (όπου όλα τρέχουν Windows 10); Θα πρέπει να το πετάξει μετά από 3 χρόνια;

Όπως είπα από την αρχή, είμαι υπέρ της νέας τεχνολογίας. Μάλιστα, έχω αλλάξει πολλά μηχανήματα γιατί θεωρούσα το CPU πολύ αργό. Θέλω να βλέπω τα πράγματα να τρέχουν. Γρήγορα.

Αλλά αυτό είναι γελοίο. Η Microsoft σε εξαναγκάζει να πας να πάρεις νέο CPU ή νέο laptop (στα laptop δεν αλλάζει το CPU), αλλιώς το μηχάνημα θα είναι άχρηστο για το Διαδίκτυο, ή, τουλάχιστον, πολύ ευάλωτο, αφού δεν θα μπορεί να ενημερωθεί.

*

Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω, και ελπίζω, ότι κάτι θα γίνει για να λυθεί αυτό το πρόβλημα. Ή από την ίδια τη Microsoft ή από κάποιον άλλο, παράπλευρο. Μου φαίνεται εξωφρενικό να πεταχτούν στα σκουπίδια τόσα μηχανήματα που δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα απλά και μόνο επειδή κάποιοι θέλουν να προωθήσουν μια καινούργια γενιά CPU.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]