Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
12 / 1 / 2023

Η προηγούμενη ταινία Avatar θυμόμουν ότι με είχε αφήσει σχετικά αδιάφορο – δηλαδή, ούτε χάλια ούτε τίποτα ιδιαίτερο. Το Way of the Water ήταν πολύ καλύτερο.

Έχω διαβάσει κάποιους αρνητικούς σχολιασμούς βασισμένους σε πράγματα που είπε ο Cameron (σκηνοθέτης) αλλά νομίζω πως αυτά έχουν περισσότερο σχέση με πολιτική και άλλα τέτοια θέματα παρά με την ίδια την ταινία.

Το Way of the Water δεν είναι μια ταινία εξαιρετική αλλά είναι, αναμφίβολα, μια ταινία καλή.

Η πλοκή είναι μέτρια, και τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα γίνονται μέσα στη δράση, μέσα στις μάχες, όπου οι χαρακτήρες τρέχουν αποδώ κι αποκεί και πολλές ανατροπές συμβαίνουν. Κατά τα άλλα, είναι μια πλοκή εκδίκησης και κυνηγητού. Δεν είναι κακή, αλλά ούτε και τίποτα το σπουδαίο. Μια κλασική πλοκή για ταινία δράσης.

Οι διάλογοι επίσης είναι λιγάκι κλισέ αρκετά συχνά και λένε στερεοτυπικά πράγματα που περιμένεις ν’ακούσεις σε ταινία που είναι «αμερικανιά». Και πάλι, δεν είναι πολύ κακοί διάλογοι, απλώς τίποτα το ιδιαίτερο. Κλασικοί διάλογοι για κλασική ταινία δράσης.

Αν το Way of the Water έπρεπε να βασιστεί μόνο στην πλοκή και στους διαλόγους του, δεν θα μου άρεσε. Θα με άφηνε αδιάφορο όπως και η πρώτη ταινία Avatar. Όμως υπάρχουν δύο πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ.

Πρώτον, οι χαρακτήρες. Παρουσιάζει πολλούς χαρακτήρες που ο καθένας έχει το δικό του ενδιαφέρον, και αφιερώνει αρκετό χρόνο σ’αυτούς ώστε να τους γνωρίσεις. Μέχρι το τέλος τούς έχεις πια συμπαθήσει. Έχουν γίνει φίλοι σου μες στο μυαλό σου. Η ταινία – δώστε βάση – είναι 192 λεπτά: πάνω από τρεις ώρες! Παρά τη διάρκεια, όμως, δεν με κούρασε: κι αυτό λέει κάτι.

Δεύτερον, η φαντασμαγορία. Εμφανίζονται στην οθόνη τρομερά σκηνικά, τρομερά τοπία από ένα φανταστικό κόσμο. Και τρομερά φανταστικά πλάσματα. Δεν είναι, όμως, μια ταινία-βίντεοκλιπ όπου απλά βλέπεις απαχαυνωμένος όμορφες, εντυπωσιακές εικόνες. Όλα αυτά φαίνεται μέσα από την ιστορία ότι δένουν μεταξύ τους και εξηγούνται. Υπάρχει ένα ολόκληρο οικοσύστημα, και καταλαβαίνεις το πώς και το γιατί. Εν ολίγοις, υπάρχει worldbuilding εδώ, και αυτό μπορείς να το εκτιμήσεις. Ο φανταστικός κόσμος μοιάζει πραγματικός· βγάζει νόημα.

Δεν μετάνιωσα καθόλου που είδα αυτή την ταινία και, μάλιστα, προπαραμονή πρωτοχρονιάς. Ήταν, ίσως, ιδανική για μια τέτοια μέρα.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Νοεμβρίου (18/11)


ταινίες βασισμένες σε ανολοκλήρωτα βιβλία — συγγραφέας του διαφωτισμού που νόμιζε ότι ήταν λυκάνθρωπος — η μυστικιστική βιβλιοθήκη του dennis wheatley — δίκες για τα ζώα — εικόνες όντων με τρία μάτια (και άνω) — wally wood (τέχνη) — «πόλεμος κατά της ομορφιάς» στην τέχνη; — εικονογραφήσεις τρόμου από παλιά pulp περιοδικά — οι x-men του john bolton — ένα δωρεάν ελληνικό παιχνίδι τρόμου — marian wawrzeniecki (τέχνη) (1891–1923) — séverine pineaux (τέχνη) — jack williamson — & περισσότερα στο linx...

 

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX