Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 7 / 2021

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, συνέβη το σημαντικότερο γεγονός σε αυτά τα δύο χρόνια της «πανδημίας». Ίσως, μάλιστα, να ήταν το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί δεν έγινε ούτε για κόμμα, ούτε για μια μερίδα της κοινωνίας. Έγινε για κάτι που μας αφορά όλους: για τα απάνθρωπα, δήθεν υγειονομικό μέτρα που επιβάλλονται εδώ και καιρό επάνω στους Έλληνες (και επάνω σε άλλους λαούς επίσης), το χειρότερο από τα οποία είναι ο καταναγκαστικός εμβολιασμός με μια ουσία αμφιβόλου ποιότητας, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, και πιθανώς επικίνδυνη.

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, έγιναν διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Είχα την τύχη να βρεθώ στη διαδήλωση στην Αθήνα, και θα σας πω τι να μην πιστέψετε από τα ψέματα και τις παραποιήσεις που πιθανώς να ακούσετε από τα μισθοφορικά κανάλια, τους μισθοφόρους δημοσιογράφους, και τους στρατευμένους συνδικαλιστές του απεχθούς καθεστώτος της κορονοκρατίας.

Αν ακούσετε να λένε ότι η συγκέντρωση στην Αθήνα ήταν γύρω στα 300 άτομα, απλώς γελάστε. Αν κάποιος είδε εκείνο το πλήθος και τους υπολόγισε καμιά 300αριά, μάλλον δεν έχει βγάλει το δημοτικό σχολείο, γιατί σίγουρα δεν ξέρει να μετράει. Ήταν τουλάχιστον – τουλάχιστον – 10.000 άνθρωποι. Η πορεία, έχοντας ξεκινήσει από την Ομόνοια, είχε φτάσει ώς τα μέσα της Σταδίου και, κοιτάζοντας προς τα πίσω, έβλεπες μια απίστευτη λαοθάλασσα ώς εκεί που φτάνει το μάτι – ώς την Ομόνοια και ίσως ακόμα πιο πέρα. Και όταν η πορεία έφτασε στο Σύνταγμα, συνάντησε σχεδόν άλλους τόσους.

Αυτή δεν ήταν διαδήλωση· ήταν στρατός της ελευθερίας. Ήταν αληθινή έκφραση της οργής και της αγανάκτησης του κόσμου για τα απάνθρωπα μέτρα που παίρνονται εδώ και τόσο καιρό. Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Ο κόσμος έχει αρχίσει να καταλαβαίνει. Το σώμα του καθενός είναι δικό του και μόνο· δεν ανήκει σε κανένα συγκεχυμένο «σύνολο» και σε καμία κυβέρνηση.

Αν ακούσετε να λένε ότι η διαδήλωση ήταν από ακροδεξιούς, γελάστε ξανά. Στη διαδήλωση ήταν από ακροαριστεροί μέχρι ακροδεξιοί, και οτιδήποτε ανάμεσα. Σε τελική ανάλυση, κι εγώ ήμουν εκεί και δεν είμαι ακροδεξιός. Το πρόβλημα αυτό είναι κάτι που ενώνει όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως πολιτικών παρατάξεων. Κανένας δεν θέλει να παραβιάζεται εξαναγκαστικά το σώμα του. Και όσοι προσπαθούν να εξαναγκάσουν τους άλλους σε υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις, να ξέρουν ό,τι θα πληρώσουν πολύ βαρύ τίμημα. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω, που να χαλάσει ο κόσμος.

Αν δείτε κάτι φωτογραφίες με έναν παπά που κρατά έναν γιγάντιο σταυρό κι έναν άλλο τύπο πλάι του που κρατά μια εικόνα, δεν είναι ψεύτικες, αλλά είναι αλλοίωση της πραγματικότητας. Αυτός ο παπάς, ναι, ήταν εκεί. Εγώ προσωπικά δεν τον είδα ποτέ από τόσο κοντά, αν και ήμουν κοντά στην αρχή της πορείας. Ο παπάς αυτός ήταν ακριβώς μπροστά από τη Βουλή. Οι κάμερες που τον τράβηξαν ήταν κάμερες μέσα από τη Βουλή: και αυτό κάτι μάς λέει για τη συνεργασία των μεγάλων καναλιών με το σημερινό καθεστώς. Τράβηξαν εσκεμμένα φωτογραφίες αυτού του παπά, ο οποίος φαίνεται γραφικός, προκειμένου να δώσουν κακή εικόνα για την όλη διαδήλωση. Η όλη διαδήλωση δεν είχε καμία σχέση με παπάδες και σταυρούς. Ή, τουλάχιστον, όχι αποκλειστικά. Προφανώς ήταν μέσα στην πορεία και ακροχριστιανοί (για να το πούμε έτσι), αλλά το θέμα της διαδήλωσης δεν ήταν θρησκευτικό, ούτε φονταμενταλιστικό. Ήταν η ξεκάθαρη, αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου στα φασιστικά μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όλων των άλλων κυβερνήσεων που παγκοσμίως παίρνουν παρόμοια φασιστικά μέτρα για την αντιμετώπιση ενός ιού που οι πιθανότητες να σε σκοτώσει είναι αστείες (μακράν μικρότερες του 1%).

Ελπίζω σύντομα να ξαναδούμε τέτοιες διαδηλώσεις, κι ακόμα μεγαλύτερες. Η αρχή έχει γίνει. Ο κόσμος έχει αρχίσει να ξυπνά και να καταλαβαίνει τι συμβαίνει.

Ο καθένας είναι κύριος του δικού του σώματος· το σώμα του δεν ανήκει σε κανέναν άλλο.

Οι διαχωρισμοί βάσει εμβολιασμού είναι απαράδεκτοι και φασιστικοί, και πρέπει να σταματήσουν χτες.

Όσοι έχετε λόγο – πραγματικό λόγο, όχι εκβιαστικό λόγο – να εμβολιαστείτε με το μη-εμβόλιο, να εμβολιαστείτε. Όσοι δεν έχετε λόγο να εμβολιαστείτε, μην εμβολιάζεστε. Δεν είναι σωστό, δεν είναι ηθικό, δεν είναι λογικό, κανένας να σε εξαναγκάζει να παίρνεις φάρμακα που αληθινά δεν θέλεις να πάρεις. Και όταν υποκύπτεις σε εκβιασμούς, απλά θα συνεχίσουν να σε εκβιάζουν επ’άπειρον.

Κανένας δεν είναι μόνος του. Είμαστε όλοι σαν Μία Γροθιά. Δεν θα ανεχτούμε να μας φέρονται σαν σκυλιά που τα εμβολιάζουν όποτε τους κατεβαίνει στο κεφάλι με όποια πειραματική ουσία τούς κατεβαίνει στο κεφάλι, χωρίς καμία ηθική συστολή, χωρίς καμία ανθρωπιά, μόνο για κερδοσκοπία και κοινωνικό έλεγχο.

Αυτό αφορά και όσους έχετε εμβολιαστεί. Γιατί μη νομίζετε ότι μετά από λίγο δεν θα σας ζητάνε να ξαναεμβολιαστείτε. Θα σας τρυπάνε με βελόνες μέχρι να σβήσει ο ήλιος, χρησιμοποιώντας ό,τι δικαιολογία μπορείς να φανταστείς.

Μέχρι πότε θα το ανέχεσαι αυτό;

*

(Δύο φωτογραφίες που δείχνουν πόσο μεγάλο ήταν το πλήθος. Τα πρόσωπα εσκεμμένα αλλοιωμένα από εμένα.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το