Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 7 / 2026

Τις προάλλες διάβασα στο www.dwrean.net ένα κείμενο του κ. Οικονομίδη για το πώς να κρατάτε το laptop σχετικά δροσερό μες στο καλοκαίρι.

Θα σας πω κι εγώ ένα κόλπο το οποίο δεν είναι δικό μου ακριβώς: το είχα διαβάσει παλιά κάπου στο διαδίκτυο – ή το είχα δει σε κάποιο βίντεο – δεν θυμάμαι πού τώρα.

Εκτός από το να χρησιμοποιήσετε βάση για το laptop, που κι αυτή πάλι μια επιφάνεια είναι, μπορείτε να κάνετε το εξής: Πάρτε τέσσερα καπάκια από πλαστικά μπουκάλια νερό. Κολλήστε στην επάνω μεριά του κάθε καπακιού το αυτοκόλλητο που κολλάνε κάτω από τα πόδια των καρεκλών για να μη γλιστράνε στο πάτωμα. (Μπορείτε να τα βρείτε παντού: λαϊκή, σουπερμάρκετ – δεν είναι τίποτα σπάνιο.)

Ορίστε ένα τέτοιο καπάκι με αυτοκόλλητο:

Βάλτε το laptop επάνω σε αυτά τα τέσσερα καπάκια (ένα σε κάθε γωνία του, φυσικά), έτσι ώστε το αυτοκόλλητο να βλέπει στο τραπέζι και η κενή μεριά του καπακιού να βλέπει προς το laptop. Τα αυτοκόλλητα απλώς χρειάζονται για να μη γλιστράνε τα καπάκια πάνω στο τραπέζι και σου φύγει το laptop τσουλήθρα.

Αυτό είναι καλό, γιατί:

(α) είναι πολύ φθηνή λύση,

(β) πολύ εύκολο να το φτιάξεις,

(γ) κρατά το laptop στον αέρα, χωρίς να ακουμπά πουθενά – ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να αναπνέει.

Μπορείς να κάνεις και κάτι ακόμα για να το βοηθήσεις κι άλλο: βάλε ένα μικρό ανεμιστηράκι να το χτυπά από τη μεριά που είναι ο επεξεργαστής του (το CPU). Μπορείς να την εντοπίσεις εύκολα, γιατί λογικά θα είναι και η πιο ζεστή μεριά στην αφή.

Αν μετράς τη θερμοκρασία με κάποιο πρόγραμμα όπως το πολύ καλό Core Temp, ίσως να μη δεις καμιά τρομερή διαφορά άμεσα. Όμως διαφορά υπάρχει. Όταν το CPU σηκώσει θερμοκρασία, λόγω των ρευμάτων αέρα και ότι το laptop δεν ακουμπά πουθενά, μπορεί να την αποβάλει πιο εύκολα. Πχ, αν από τους 50 βαθμούς ανεβεί στους 70, μετά θα ξανακατεβεί πιο γρήγορα στους 50.

Για τα ανεμιστηράκια έχω και μια δική μου πατέντα (που κι αυτή υπάρχει κάπου στο διαδίκτυο, αν δεν κάνω λάθος). Δεν αγοράζω κανονικό ανεμιστηράκι usb της αγοράς. Αγοράζω εσωτερικό ανεμιστηράκι που είναι για το cpu υπολογιστή desktop, και χρησιμοποιώ αυτό. (Συγκεκριμένα, τώρα έχω δύο τέτοια να βαράνε το laptop μου, και είναι πολύ καλά.)

Πώς το κάνεις:

Αγοράζεις ένα ανεμιστηράκι εσωτερικό για CPU, κατά προτίμηση των 12 cm.

Κόβεις την άκρη του καλωδίου, δηλαδή το βύσμα που είναι για ένωση με το motherboard. Βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια. (Αν έχει περισσότερα, μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.) (Εγώ το καταφέρνω αυτό με ένα απλό αλλά καλό ξυραφάκι, για να κόψω εύκολα το πλαστικό καλώδιο γύρω-γύρω.)

Παίρνεις ένα παλιό καλώδιο usb που δεν σου χρειάζεται πια. Κόβεις την άκρη του που έχει το micro usb (κρατάς την άκρη με το μεγάλο usb άθικτη). Σκίζεις την κομμένη άκρη του καλωδίου (με ξυραφάκι) και βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια που είναι για το ρεύμα. (Αν έχει περισσότερα από δύο, πάλι μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.)

Βάλε το usb πάνω σε ένα hub που παίρνει ρεύμα (όχι από το κομπιούτερ σου· από κάποιον μετασχηματιστή· να μην είναι συνδεδεμένο με το κομπιούτερ, για λόγους ασφαλείας). Φέρε σε επαφή τα δύο σύρματα του usb με τα δύο σύρματα από το ανεμιστηράκι. Αν έχεις περισσότερα σύρματα, απλά κάνε δοκιμές μέχρι να βρεις τα σωστά. Το ανεμιστηράκι θα αρχίσει να γυρίζει.

Για να στέκεται όρθιο το ανεμιστηράκι, του βάζεις από πίσω δύο μακριές βίδες. Για παράδειγμα, δείτε πώς είναι ένα από τα δικά μου τώρα:

Αυτό είναι το βασικό. Αποδώ και πέρα έχεις κάποιες επιλογές...

Αλλά πρώτα: γιατί να κάνεις αυτό τον κόπο όταν μπορείς απλά να αγοράσεις ένα ανεμιστηράκι κανονικό;

(α) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια κάνουν λιγότερο θόρυβο.

(β) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια είναι πιο λιγνά και κομψά· δεν σου τρώνε χώρο πάνω στο τραπέζι.

(γ) Έχει κι άλλα κόλπα που δεν ανέφερα ακόμα.

Όπως έλεγα, τώρα έχεις κάποιες επιλογές.

Το πιο απλό που μπορείς να κάνεις είναι να δέσεις τα σύρματα με μονωτικές ταινίες και να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub για να δίνεις ρεύμα στο ανεμιστηράκι. Μπορείς επίσης, όμως, να συνδέσεις τα σύρματα μέσα σε ένα απλό διακοπτάκι (το αγοράζεις πολύ φτηνά από σουπερμάρκετ ή από κατάστημα με ηλεκτρικά, ή κι από ορισμένες λαϊκές!), και μετά ανοιγοκλείνεις αυτό αντί να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub.

Ορίστε ένα δικό μου διακοπτάκι το οποίο ήταν από μια παλιά, παμπάλαιη λάμπα που είχα στο σπίτι και δεν δούλευε πια (αλλά το διακοπτάκι είναι καλό!):

Βασική σημείωση εδώ: Το ρεύμα που περνά από τα usb δεν είναι επικίνδυνο: είναι 4,5 με 5 volt. Δεν βλάπτει άνθρωπο. Μπορεί απλά να νιώσεις ένα τσίμπημα στα δάχτυλα, τίποτα περισσότερο. Ακόμα και τα 12 volt (που θα αναφέρω παρακάτω) είναι άκακα. Αλλά, όπως και νάχει, δείξε κάποια προσοχή. (Προσωπικά, δεν έχω συναντήσει ποτέ τίποτα το επικίνδυνο με τέτοια τάση, αλλά, εντάξει, το λέμε κι αυτό.) (ΜΗΝ επιχειρήσετε παρόμοιο πείραμα με υψηλότερες τάσεις· έχει σκοτωθεί κόσμος έτσι.)

Αφού το έχεις συνδέσει το ανεμιστηράκι με το καλώδιο usb, μπορείς τώρα να κάνεις το εξής ωραίο: να μάθεις πώς να ανεβοκατεβάζεις την έντασή του.

Τα πάντα εξαρτώνται από τον μετασχηματιστή που παίρνει ρεύμα το hub. Κανονικά, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5 volt. Κι αυτό να το έχετε υπόψη: Αν ο μετασχηματιστής δίνει περισσότερα από 5 volt και βάλεις επάνω στο hub, πχ, ένα flash disk, θα σ'το ψήσει. Σοβαρά. Το έχω πάθει. Μου το έψησε κανονικότατα· χάθηκαν όλα τα δεδομένα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άλλες συσκευές usb. Γενικά, οι συσκευές usb δεν αντέχουν πάνω από 5 volt. Ακόμα και στα 6 μπορεί να ψηθούν. Αν τους ρίξεις 12 volt, είναι σίγουρα τελειωμένες.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τα ανεμιστηράκια. Τα ανεμιστηράκια αντέχουν τουλάχιστον 12 volt.

Οπότε, το hub μπορείς να το συνδέσεις με έναν μετασχηματιστή που δίνει 12 volt, και θα δεις πόσο αέρα θα σου κάνουν. (ΠΡΟΣΟΧΗ: Επάνω σε αυτό το hub ΜΗΝ βάλεις άλλες συσκευές usb. Όπως είπα παραπάνω, θα σου τις κάψει.)

Το ακόμα καλύτερο είναι ότι υπάρχουν μετασχηματιστές που έχουν ένα κουμπάκι ή ένα κλειδάκι με το οποίο μπορείς να ρυθμίζεις την τάση, τα volt. Μπορείς να το ρυθμίσεις από 1,5 volt μέχρι 12. Αν βάλεις τέτοιο μετασχηματιστή στο hub, μπορείς έτσι να ρυθμίζεις την ένταση με την οποία βαράει το ανεμιστηράκι.

Αυτός είναι ένας παλιός, καλός μετασχηματιστής που έχω, όπου μπορείς να ρυθμίζεις την τάση με κλειδάκι (ναι, είναι θηρίο· σήμερα υπάρχουν και πιο κομψοί):

Εγώ τώρα έχω δύο τέτοια ανεμιστηράκια επάνω σε hub, και, φυσικά, μες στο καλοκαίρι η τάση είναι σταθερά στα 12 volt. Τον χειμώνα, για να μη ζουζουνίζουν, τη ρίχνω στα 9 volt.

Οπότε, τώρα έμαθες πώς να κουλάρεις το laptop σου μόνος σου, χωρίς ειδική βάση.

Κι αυτή η πατέντα είναι καλύτερη από βάση (αν έχεις το laptop συνέχεια πάνω σ’ένα τραπέζι/γραφείο), γιατί το μηχάνημα είναι στον αέρα και το βαράνε και ρεύματα αέρα αποδώ κι αποκεί. Δεν υπάρχει πιο κουλαριστή κατάσταση. Το laptop σου θα σου πει ευχαριστώ.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...