Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 8 / 2020

Χτες (κάνε scroll down και θα το δεις) υποσχέθηκα ότι ίσως να γράψω γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους. Αλλά τώρα είναι κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω, το οποίο θεωρώ σημαντικότερο. Και τις επόμενες μέρες δεν θα ποστάρω καθόλου εδώ, για προσωπικούς λόγους. Το ξέρω ότι θα σας λείψω αφόρητα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Όμως θα αναφέρω περιληπτικά γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους.

Είναι αυτό που, πάω στοίχημα, πολλοί έχουν ήδη καταλάβει. Οι γιατροί παρουσιάζονται ως αυθεντίες και ο κόσμος αμέσως τουμπάρεται από αυτό και δέχεται ό,τι κι αν του πουν, ακόμα κι αν αυτό που του λένε δεν είναι προς όφελός του. Είναι επιστήμονας, είναι ειδικός, είναι ο γαμημένος μάγος Μέρλιν· αυτός ξέρει, εσύ δεν ξέρεις... Τι γίνεται όμως αν είναι ένας σκοτεινός μάγος Μέρλιν; Όταν δεν κάνεις μόνος σου έρευνα, δεν ασκείς μόνος σου κρίση, κι απλά ακούς ό,τι σου λέει κάποιος ειδικός, τότε ο οποιοσδήποτε «ειδικός» μπορεί άνετα να κάνει ό,τι θέλει μαζί σου, είτε καλό είτε κακό.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πάντα οι γιατροί θέλουν να κάνουν κάτι κακό. Αλλά, ακόμα κι όταν θέλουν, δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση γιατί ο κόσμος εντυπωσιάζεται από κενούς χαρακτηρισμούς όπως «επιστήμονας», «ειδικός», και τα λοιπά.

Αυτό είναι επικίνδυνο.

Ο ρόλος του γιατρού πρέπει πάντα να είναι συμβουλευτικός. Όταν γίνεται προστακτικός, αρχίζεις να παραπαίεις στα όρια του φασισμού.

*

Αλλά εκείνο που θέλω να σχολιάσω σήμερα είναι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο δείχνει ξεκάθαρα τη νοοτροπία μισαλλοδοξίας και πόλωσης που έχει εξαπλωθεί τον τελευταίο καιρό με την υπόθεση Covid-19.

Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί σε πολύ γνωστή free press εφημερίδα. Δεν λέω το όνομά της για να μη θεωρήσει κανείς ότι προσπαθώ να τους δυσφημίσω. Αλλά πραγματικά έχω χάσει πάσα ιδέα για τη φυλλάδα τους, όπως και για αρκετά άλλα Αριστερά έντυπα και websites τον τελευταίο καιρό. Αντί να είναι υπέρ της ελευθερίας και του πλουραλισμού, έχουν καταντήσει να είναι πιο φασίστες από τους φασίστες. Δεν σου επιτίθενται με τανκς· σου επιτίθενται με λέξεις. Η ζημιά δεν είναι υλική ή σωματική· είναι ψυχική και κοινωνική, αλλά εξίσου σοβαρή.

Στο συγκεκριμένο άρθρο ο αρθρογράφος – που είναι και λογοτέχνης, τρομάρα του – το μόνο που κάνει είναι να βρίζει, να προσβάλλει, και να κατηγορεί όλους όσους αντιτίθενται στα παράλογα μέτρα για τον κορονοϊό, αποκαλώντας τους «δεξιούς αναρχικούς» και άλλα τέτοια όμορφα. (Για φαντάσου, είμαι «δεξιός αναρχικός» κι εγώ, και δεν το ήξερα... Τι μαθαίνει κανείς.) Λέει πως έχει δημιουργηθεί πολιτισμική κρίση εξαιτίας αυτών που αμφισβητούν τα μέτρα για τον Covid-19.

Το άρθρο του, ουσιαστικά, είναι ένα τίποτα πέρα από προσβολές, σιχαμερή προπαγάνδα, και τρομοκρατία. Δεν προτείνει κάτι, δεν σκέφτεται· απλά βρίζει και προκαλεί πόλωση.

Αυτή η πόλωση που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια είναι κάτι το επικίνδυνο, όπως έχω ξαναγράψει πρόσφατα. Ίσως να είναι και εσκεμμένα δημιουργημένο για διχασμό της κοινωνίας. Εσείς είστε δεξιοί, εσείς είστε αριστεροί· τώρα αρχίστε να βρίζετε ο ένας τον άλλο, χωρίς καμία σκέψη, χωρίς καμία συζήτηση. Σίγουρα, η κοινωνία δεν μπορεί να καλυτερεύσει μετά από αυτό. Και νομίζω ότι κάποιοι εσκεμμένα υποδαύλιζαν αυτή την κατάσταση εδώ και καιρό. Διαίρει και βασίλευε...

Και φτάνουμε στο σήμερα, στην κορονοπανούκλα, και διαβάζεις τέτοια ελεεινά άρθρα που προσπαθούν, όχι μόνο να σε τρομοκρατήσουν και να σε κάνουν να μη σκέφτεσαι, αλλά και να σε στρέψουν φανατικά εναντίον των υποτιθέμενα «κακών» που θεωρεί ο αρθρογράφος.

Και τι να υποθέσεις για τον γαμημένο αρθρογράφο; Ότι έχει πληρωθεί καλά; Ότι έχει εκβιαστεί καλά; Ότι έχει άλλο όφελος; Ότι απλά παίρνει «γραμμή» από το κεντρικό επιτελείο της παράταξης και ακολουθεί τυφλά; Ό,τι και να υποθέσεις δεν μπορεί να είναι και πολύ καλό.

Εκείνο που έχω παρατηρήσει με όλους αυτούς τους μισαλλόδοξους μουτζαχεντίν mainstream media κερατάδες είναι ότι δεν μπορείς να συνεννοηθείς καθόλου μαζί τους. Αρνούνται να κάνουν προσωπική έρευνα, αρνούνται να δουν το οφθαλμοφανές, αρνούνται έστω και να παραδεχτούν ότι ζούμε σε δημοκρατική κοινωνία και ο άλλος μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από αυτούς! Οι πάντες πρέπει να ευθυγραμμίζονται με τη δική τους λογική, αλλιώς είναι «ο εχθρός».

Δεν με εκπλήσσει και τόσο, έτσι όπως τα ελληνικά ΜΜΕ – και τα παγκόσμια ΜΜΕ – κατρακυλούσαν, ούτως ή άλλως, τα τελευταία χρόνια. Τώρα πια, απλά έχουν φτάσει στον πάτο. Μισαλλοδοξία, άρνηση κριτικής σκέψης, τρομοκρατία, παρανοϊκή προπαγάνδα εναντίον των «εχθρών». Πόσο πιο κάτω να πέσεις; Υπάρχει πιο βαθύ τέλμα; Να είσαι με τον Χίτλερ, ίσως. Αλλά κι εκεί μπορεί να φτάσουν. Δεν είναι μακριά ακόμα.

Σήμερα, ο Αριστερός Τύπος, είτε είναι έντυπο είτε website, παίρνει απλά μια γραμμή – και η γραμμή λέει: «υποστηρίζετε ακραία μέτρα για κορονοϊό – τυφλά.» Κι αυτό κάνουν, χωρίς κανείς να το αμφισβητεί. Από ελεύθεροι δημοσιογράφοι, έχουν μετατραπεί σε ανελεύθεροι εντολοδόχοι.

Και ο Δεξής Τύπος ακολουθεί τη δική του γραμμή για διάφορα άλλα θέματα.

Όπως έλεγα πιο πάνω: πόλωση.

Ενώ τώρα θα έπρεπε όλοι να ενωθούν, πρώτον, για να αντιμετωπίσουν την πανδημία (όποια κι αν είναι η επικινδυνότητά της) αλλά, δεύτερον, και τα ακραία μέτρα που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν στερώντας την ελευθερία μας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όλοι στον ίδιο ανελεύθερο κόσμο θα ζήσουμε.

*

Το τι ακούγεται, επιπλέον, για το Διαδίκτυο από ορισμένους φτάνει στα όρια του γελοίου. Ο Μητσοτάκης μιλούσε για «συνωμοσιολογίες» από τη «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδικτύου... Ναι, εντάξει, υπάρχει «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδίκτυου. Ίσως. Την πρόσεξε.

Τη σκοτεινή σφαίρα της πολιτικής που του επιβάλλουν να ακολουθεί δεν την έχει προσέξει ακόμα... Ίσως θα έπρεπε ν’αλλάξει το όνομα του κόμματός του και να το πει Νέα Επιδημία, γιατί πάντως με δημοκρατία δεν μου μοιάζει και τόσο.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]