Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 8 / 2020

Χτες (κάνε scroll down και θα το δεις) υποσχέθηκα ότι ίσως να γράψω γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους. Αλλά τώρα είναι κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω, το οποίο θεωρώ σημαντικότερο. Και τις επόμενες μέρες δεν θα ποστάρω καθόλου εδώ, για προσωπικούς λόγους. Το ξέρω ότι θα σας λείψω αφόρητα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Όμως θα αναφέρω περιληπτικά γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους.

Είναι αυτό που, πάω στοίχημα, πολλοί έχουν ήδη καταλάβει. Οι γιατροί παρουσιάζονται ως αυθεντίες και ο κόσμος αμέσως τουμπάρεται από αυτό και δέχεται ό,τι κι αν του πουν, ακόμα κι αν αυτό που του λένε δεν είναι προς όφελός του. Είναι επιστήμονας, είναι ειδικός, είναι ο γαμημένος μάγος Μέρλιν· αυτός ξέρει, εσύ δεν ξέρεις... Τι γίνεται όμως αν είναι ένας σκοτεινός μάγος Μέρλιν; Όταν δεν κάνεις μόνος σου έρευνα, δεν ασκείς μόνος σου κρίση, κι απλά ακούς ό,τι σου λέει κάποιος ειδικός, τότε ο οποιοσδήποτε «ειδικός» μπορεί άνετα να κάνει ό,τι θέλει μαζί σου, είτε καλό είτε κακό.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πάντα οι γιατροί θέλουν να κάνουν κάτι κακό. Αλλά, ακόμα κι όταν θέλουν, δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση γιατί ο κόσμος εντυπωσιάζεται από κενούς χαρακτηρισμούς όπως «επιστήμονας», «ειδικός», και τα λοιπά.

Αυτό είναι επικίνδυνο.

Ο ρόλος του γιατρού πρέπει πάντα να είναι συμβουλευτικός. Όταν γίνεται προστακτικός, αρχίζεις να παραπαίεις στα όρια του φασισμού.

*

Αλλά εκείνο που θέλω να σχολιάσω σήμερα είναι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο δείχνει ξεκάθαρα τη νοοτροπία μισαλλοδοξίας και πόλωσης που έχει εξαπλωθεί τον τελευταίο καιρό με την υπόθεση Covid-19.

Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί σε πολύ γνωστή free press εφημερίδα. Δεν λέω το όνομά της για να μη θεωρήσει κανείς ότι προσπαθώ να τους δυσφημίσω. Αλλά πραγματικά έχω χάσει πάσα ιδέα για τη φυλλάδα τους, όπως και για αρκετά άλλα Αριστερά έντυπα και websites τον τελευταίο καιρό. Αντί να είναι υπέρ της ελευθερίας και του πλουραλισμού, έχουν καταντήσει να είναι πιο φασίστες από τους φασίστες. Δεν σου επιτίθενται με τανκς· σου επιτίθενται με λέξεις. Η ζημιά δεν είναι υλική ή σωματική· είναι ψυχική και κοινωνική, αλλά εξίσου σοβαρή.

Στο συγκεκριμένο άρθρο ο αρθρογράφος – που είναι και λογοτέχνης, τρομάρα του – το μόνο που κάνει είναι να βρίζει, να προσβάλλει, και να κατηγορεί όλους όσους αντιτίθενται στα παράλογα μέτρα για τον κορονοϊό, αποκαλώντας τους «δεξιούς αναρχικούς» και άλλα τέτοια όμορφα. (Για φαντάσου, είμαι «δεξιός αναρχικός» κι εγώ, και δεν το ήξερα... Τι μαθαίνει κανείς.) Λέει πως έχει δημιουργηθεί πολιτισμική κρίση εξαιτίας αυτών που αμφισβητούν τα μέτρα για τον Covid-19.

Το άρθρο του, ουσιαστικά, είναι ένα τίποτα πέρα από προσβολές, σιχαμερή προπαγάνδα, και τρομοκρατία. Δεν προτείνει κάτι, δεν σκέφτεται· απλά βρίζει και προκαλεί πόλωση.

Αυτή η πόλωση που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια είναι κάτι το επικίνδυνο, όπως έχω ξαναγράψει πρόσφατα. Ίσως να είναι και εσκεμμένα δημιουργημένο για διχασμό της κοινωνίας. Εσείς είστε δεξιοί, εσείς είστε αριστεροί· τώρα αρχίστε να βρίζετε ο ένας τον άλλο, χωρίς καμία σκέψη, χωρίς καμία συζήτηση. Σίγουρα, η κοινωνία δεν μπορεί να καλυτερεύσει μετά από αυτό. Και νομίζω ότι κάποιοι εσκεμμένα υποδαύλιζαν αυτή την κατάσταση εδώ και καιρό. Διαίρει και βασίλευε...

Και φτάνουμε στο σήμερα, στην κορονοπανούκλα, και διαβάζεις τέτοια ελεεινά άρθρα που προσπαθούν, όχι μόνο να σε τρομοκρατήσουν και να σε κάνουν να μη σκέφτεσαι, αλλά και να σε στρέψουν φανατικά εναντίον των υποτιθέμενα «κακών» που θεωρεί ο αρθρογράφος.

Και τι να υποθέσεις για τον γαμημένο αρθρογράφο; Ότι έχει πληρωθεί καλά; Ότι έχει εκβιαστεί καλά; Ότι έχει άλλο όφελος; Ότι απλά παίρνει «γραμμή» από το κεντρικό επιτελείο της παράταξης και ακολουθεί τυφλά; Ό,τι και να υποθέσεις δεν μπορεί να είναι και πολύ καλό.

Εκείνο που έχω παρατηρήσει με όλους αυτούς τους μισαλλόδοξους μουτζαχεντίν mainstream media κερατάδες είναι ότι δεν μπορείς να συνεννοηθείς καθόλου μαζί τους. Αρνούνται να κάνουν προσωπική έρευνα, αρνούνται να δουν το οφθαλμοφανές, αρνούνται έστω και να παραδεχτούν ότι ζούμε σε δημοκρατική κοινωνία και ο άλλος μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από αυτούς! Οι πάντες πρέπει να ευθυγραμμίζονται με τη δική τους λογική, αλλιώς είναι «ο εχθρός».

Δεν με εκπλήσσει και τόσο, έτσι όπως τα ελληνικά ΜΜΕ – και τα παγκόσμια ΜΜΕ – κατρακυλούσαν, ούτως ή άλλως, τα τελευταία χρόνια. Τώρα πια, απλά έχουν φτάσει στον πάτο. Μισαλλοδοξία, άρνηση κριτικής σκέψης, τρομοκρατία, παρανοϊκή προπαγάνδα εναντίον των «εχθρών». Πόσο πιο κάτω να πέσεις; Υπάρχει πιο βαθύ τέλμα; Να είσαι με τον Χίτλερ, ίσως. Αλλά κι εκεί μπορεί να φτάσουν. Δεν είναι μακριά ακόμα.

Σήμερα, ο Αριστερός Τύπος, είτε είναι έντυπο είτε website, παίρνει απλά μια γραμμή – και η γραμμή λέει: «υποστηρίζετε ακραία μέτρα για κορονοϊό – τυφλά.» Κι αυτό κάνουν, χωρίς κανείς να το αμφισβητεί. Από ελεύθεροι δημοσιογράφοι, έχουν μετατραπεί σε ανελεύθεροι εντολοδόχοι.

Και ο Δεξής Τύπος ακολουθεί τη δική του γραμμή για διάφορα άλλα θέματα.

Όπως έλεγα πιο πάνω: πόλωση.

Ενώ τώρα θα έπρεπε όλοι να ενωθούν, πρώτον, για να αντιμετωπίσουν την πανδημία (όποια κι αν είναι η επικινδυνότητά της) αλλά, δεύτερον, και τα ακραία μέτρα που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν στερώντας την ελευθερία μας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όλοι στον ίδιο ανελεύθερο κόσμο θα ζήσουμε.

*

Το τι ακούγεται, επιπλέον, για το Διαδίκτυο από ορισμένους φτάνει στα όρια του γελοίου. Ο Μητσοτάκης μιλούσε για «συνωμοσιολογίες» από τη «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδικτύου... Ναι, εντάξει, υπάρχει «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδίκτυου. Ίσως. Την πρόσεξε.

Τη σκοτεινή σφαίρα της πολιτικής που του επιβάλλουν να ακολουθεί δεν την έχει προσέξει ακόμα... Ίσως θα έπρεπε ν’αλλάξει το όνομα του κόμματός του και να το πει Νέα Επιδημία, γιατί πάντως με δημοκρατία δεν μου μοιάζει και τόσο.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το