Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
31 / 7 / 2020

Τυπική αντίδραση της κυβέρνησής μας:

Μερικά κρούσματα κορονοϊού παραπάνω;

ΠΑΝΙΚΟΣ!

Φοράτε μάσκες παντού – ναι, και στον καμπινέ!

Χωθείτε στις τρύπες σας!

Τώρα! Τώρα! ΤΩΡΑ!

*

Το θέμα έχει φτάσει πια, όχι στα όρια της γελοιότητας (εκεί ήταν εξαρχής), αλλά στα όρια του επικίνδυνου (και όχι εξαιτίας του Covid-19).

Είδαν μερικά νέα κρούσματα, αμέσως έβαλαν τους πάντες να φοράνε μάσκες στα σουπερμάρκετ υπό την απειλή προστίμου. (Εγώ δεν το ήξερα την πρώτη ημέρα και παραλίγο να σκοτώσω έναν ορεσίβιο που είχε κατεβεί να πάρει προμήθειες.)

Είδαν μετά κι άλλα κρούσματα, πράγμα που θα έπρεπε να τους υποψιάσει ότι αυτό που έκαναν με τη μασκοφορία είναι μάλλον άχρηστο· αλλά εκείνοι τον χαβά τους! Και χειρότερα ακόμα: έβαλαν τους πάντες, σε όλα τα καταστήματα, να φοράνε μάσκες.

Και αυτές οι μάσκες είναι άχρηστες. Όχι μόνο δεν προσφέρουν παρά την πιο βασική προστασία από πράγματα όπως τον Covid-19 (αν προσφέρουν καν προστασία) αλλά επιβαρύνουν και την υγεία αν τις φοράς πολλές ώρες.

Σοβαρά. Δεν το βγάζω από το μυαλό μου. Ρίξτε μια ματιά εδώ, ή, ακόμα καλύτερα, ψάξτε το μόνοι σας. Πάντα να ψάχνετε προτού πιστέψετε ό,τι σας λένε.

Μόνο αυτή η γελοία γερμανική μελέτη υποστηρίζει ότι οι μάσκες μειώνουν τα κρούσματα από κορονοϊό. Η αλήθεια είναι ότι οι μάσκες δεν βοηθάνε καθόλου ίσως. Η μόνη χρησιμότητα που μπορεί να έχουν είναι για μικρό χρονικό διάστημα όταν θες να μπεις σε κάποιο πολύ συνωστισμένο μέρος – όπως στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Εκεί καλό είναι να φορέσεις μάσκα, απλά και μόνο επειδή προσφέρει μια κάποια βασική προστασία ίσως.

Δεν είναι λογικό η κυβέρνηση να εξαναγκάζει χιλιάδες εργαζόμενους να φοράνε συνεχώς μάσκα όλη την ημέρα. Αυτό απλά επιβαρύνει την υγεία τους, και δεν βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού. Το πιο πιθανό είναι αυτοί οι άνθρωποι να πάθουν κάτι το αναπνευστικό που δεν έχει σχέση με τον κορονοϊό, ενώ αν δεν φορούσαν τις μάσκες κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πάθαιναν τίποτα.

Οι μάσκες δεν είναι καλό μέτρο καταπολέμησης του Covid-19.

Το Υπουργείο Υγείας δεν φαίνεται να δίνει καμιά σημασία σ’αυτό, παίρνοντας στον λαιμό του χιλιάδες εργαζόμενους με το να τους εξαναγκάζει να φοράνε ένα πανί μπροστά στη μούρη τους επί ώρες ολόκληρες. Εντάξει, μέχρι στιγμής υποπτευόμουν ότι το Υπουργείο Υγείας αποτελείται από γελοίους. Τώρα είμαι σίγουρος πια.

Και σαν να μην έφταναν αυτές οι αθλιότητες, έχουμε και τους αριστερούληδες δημοσιογράφους να λένε πως η κυβέρνηση είναι «ανεύθυνη» επειδή δεν έκανε υποχρεωτικές τις μάσκες και στις εκκλησίες!

Πόπο, τι ανευθυνότητα...

Συγνώμη που θα σας σπάσω τη φούσκα σας, αλλά στις εκκλησίες αυτό που κάνουν οι παπάδες – να φροντίζουν να υπάρχει απόσταση – είναι καλύτερο απ’το να φοράς μάσκα. Βασικά, η απόσταση είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να σε γλιτώσει από τον κορονοϊό. Το πρόβλημα είναι ότι στην καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολο – πρακτικά αδύνατον – να έχεις συνεχώς τουλάχιστον 1,5 μέτρο απόσταση από τον οποιονδήποτε.

Και να φανταστείς ότι εγώ δεν είμαι χριστιανοταλιμπάν, δεν είμαι καν θρησκευόμενος, δεν πάω στην εκκλησία (έχω τη δική μου, προσωπική θρησκεία και είμαι περήφανος γι’αυτό). Δεν θέλω καν να μάθω ποια είναι η άποψη των χριστιανοταλιμπάν για τέτοιες δηλώσεις...

Κάποτε νόμιζα ότι οι αριστεροί δημοσιογράφοι ήταν οριακά σοβαροί άνθρωποι. Μετά, έπεσε ο κορονοϊός, και αποδείχτηκε ότι είναι τόσο δεισιδαίμονες όσο κάποιοι δεξιοί. Οι μεν πιστεύουν ότι ο Διάβολος τούς κυνηγά και τα Φυλαχτάρια θα τους σώσουν· οι δε πιστεύουν ότι ο Κορονοϊός τούς κυνηγά και οι Μάσκες θα τους σώσουν. Πού βλέπεις τη διαφορά;

Η μάσκα έχει καταντήσει πια να έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Νομίζουν ότι είναι κάποιο αποτρόπαιο (με την αρχική έννοια της λέξης, από + τρέπω, διώχνω το κακό) που θα κρατήσει μακριά τον δαίμονα του κορονοϊού.

Αλλά το μόνο που κάνει είναι να μην τους αφήνει να αναπνεύσουν κανονικά.

Ο δαίμονας είναι ακόμα εδώ, δείχνοντας κωλοδάχτυλο.

Προφανώς, τα αίτια της εμφάνισης κρουσμάτων πρέπει να αναζητηθούν αλλού, όχι στο ποσοστό της μασκοφορίας αθώων εργαζομένων.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)