Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
17 / 4 / 2021

Καιρό είχα να γράψω για Covid και μου είχε λείψει. Μόνο κάτι τιτιβίσματα έγραφα στο Twitter, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά ικανοποιητικά για να εκφράσεις μια ολοκληρωμένη άποψη. Επιπλέον, έχω την εντύπωση πως στα κοινωνικά δίκτυα συχνά δημιουργείται ένα echo chamber όπου απλά ακούμε τις απόψεις που συμφωνούν με τις δικές μας. Και αυτό έχει ένα καλό: το ότι συγκεντρώνεις πληροφορίες για πράγματα που σε ενδιαφέρουν, πτυχές που μπορεί να μην είχες προσέξει· και όσο περισσότερα μυαλά εστιάζονται επάνω σε κάτι τόσο η γνώση σχετικά με αυτό το κάτι διευρύνεται και γίνεται ένας μικρός θεός, μια ζωντανή σκεπτομορφή. Όμως το echo chamber έχει και ένα κακό: αμφίβολο είναι αν κανείς άλλος διαβάζει αυτά που γράφεις, ειδικά κάποιος που διαφωνεί αλλά θα μπορούσε να συμφωνήσει αν ήταν σωστά πληροφορημένος, ή κάποιος που δεν είναι σωστά πληροφορημένος και θα έπρεπε να ήταν. Και τώρα, με αυτή την κορονοκατάσταση που συμβαίνει παγκοσμίως, νομίζω πως το πιο βασικό είναι να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει – και να αντιδράσει.

Γράφω ξανά για Covid στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, λοιπόν, ύστερα από το διάλειμμα που έκανα για να καθαρίσει λιγάκι το πεδίο της σκέψης μου.

Δεν θέλω να πω μια απ’τα ίδια. Θα αναφερθώ σε γουρούνια τώρα. Και ελπίζω να τα διαβάσουν αυτά και άνθρωποι που θέλουν να πληροφορηθούν για το τι πραγματικά συμβαίνει, όχι μόνο όσοι ήδη συμφωνούν ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την υπόθεση Covid-19.

Τις προάλλες, καθάριζα κάτι πράγματα στο σπίτι μου και έτυχε να πέσω πάνω σ’ενα από τα τεύχη του παλιού περιοδικού Strange, που πλέον δεν κυκλοφορεί δυστυχώς. Έτυχε, μάλιστα, να γυρίσω τις σελίδες του και έτυχε να προσέξω ένα άρθρο για τη Γρίπη των Χοίρων. (Πολλά «έτυχε», έτσι;) Μου έκανε εντύπωση γιατί είδα να έχει κάτι εικόνες με ανθρώπους με μάσκες. Σαν αυτές:

Με την υπόθεση κορονοϊός δεν μοιάζει αυτό; σκέφτηκα αμέσως καθώς η τρίχα μου σηκώθηκε κάγκελο.

Και είδα, μετά, τι έγραφε κάτω από τον τίτλο του άρθρου: Τα εμβόλια τα οποία προσφέρονται δια την θεραπείαν της νέας γρίπης επεμβαίνουν εις τον γενετικόν κώδικα και τον τροποποιούν!

Για φαντάσου... Κορονοϊός α λα γουρουνέ;

Κατά τα άλλα, το άρθρο προσπαθεί να εξηγήσει τη Γρίπη των Χοίρων με λεξαρίθμους. Ξέρετε, αυτή την αρχαιοελληνική μαγεία... Δεν αναφέρεται σε άλλα δεδομένα για τη γρίπη αυτή, οπότε βασικά δεν με ενδιέφερε και τόσο.

Όμως ώς τότε είχα ξεχάσει για τη Γρίπη των Χοίρων, και αυτό το άρθρο με έκανε να τη θυμηθώ. Το συνάντησα κατά σύμπτωση τελείως, κατά αντισύμπτωση, όπως θα έλεγα. Ήταν καθαρά μια συγχρονικότητα για εμένα.

Και σκέφτηκα: Θα μπορούσε η Γρίπη των Χοίρων να έχει καμιά σχέση με τον σημερινό κορονοϊό;

Ψάχνοντάς το λίγο, είδα ότι οι περιπτώσεις όντως μοιάζουν!

Το πιο απλό που μπορείτε να κοιτάξετε είναι αυτό το άρθρο της ελληνικής Wikipedia. Ολόκληρο έχει ενδιαφέρον, αλλά ιδιαίτερα το κομμάτι σχετικά με τον αντίλογο. Γράφει:

Οι φαρμακευτικές εταιρείες κατηγορούνται ότι «υποκίνησαν την κατασπατάληση πόρων» για την περίπτωση της αναγγελίας πανδημίας του ιού H1N1.

Μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης ζητούν τη σύσταση επιτροπής που θα εξετάσει «την απειλή για την υγεία από τις ψευδείς πανδημίες», έπειτα από καταγγελίες ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έκανε λάθος να κηρύξει συναγερμό για τη νέα γρίπη Η1Ν1.

Το θέμα θα συζητιόταν στα τέλη Ιανουαρίου του 2010 στο Στρασβούργο, δήλωσε την Πέμπτη ο Βόλφγκανγκ Βόνταργκ, μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και επιδημιολόγος.

Ο Βόνταργκ είχε δεχθεί σφοδρές επικρίσεις όταν υποστήριξε ότι ο ΠΟΥ κήρυξε λανθασμένα πανδημία «υπό την πίεση των εργαστηρίων». Ο Γερμανός σοσιαλιστής θέλει το Συμβούλιο της Ευρώπης να ζητήσει από τα μέλη του να διενεργηθούν «έρευνες για τις επιπτώσεις της [κατάστασης] πανδημίας και του κόστους της σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο».

Σε κείμενο που υπογράφεται από βουλευτές δέκα χωρών, ο Βόνταργκ αναφέρει ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες «υποκίνησαν την κατασπατάληση πόρων που προοριζόταν για την υγεία, προς όφελος αναποτελεσματικών στρατηγικών εμβολιασμού» και «εξέθεσαν χωρίς λόγο εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους στους κινδύνους των άγνωστων παρενεργειών των εμβολίων, που δεν ήταν επαρκώς δοκιμασμένα».

Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τον κορονοϊό ήταν αυτό που θα ήθελαν οι φαραμακοαπατεώνες να είχε συμβεί με τη Γρίπη των Χοίρων το 2009 αλλά τότε δεν έπιασε.

Τώρα η μαφία είναι καλύτερα οργανωμένη.

Ακόμα μια συγχρονικότητα: Την ίδια περίοδο που άρχισα να συνειδητοποιώ αυτό το πράγμα (ξεκινώντας από μια σύμπτωση, καθαρά), βρήκα μετά και αυτό το τιτίβισμα στο Twitter το οποίο αναφέρει αρκετά σημαντικά και ύποπτα πράγματα για την υπόθεση της Γρίπης των Χοίρων.

Το πιο βασικό, όμως, είναι το ακόλουθο βίντεο. Δείτε το για μια ανάλυση της ιστορίας της γρίπης από παλιά, χωρίς να αναφέρεται σε πολύ εξειδικευμένα ζητήματα.

Η επιχείρηση δεν έπιασε και τόσο καλά το 2009. Τώρα το σχέδιο πάει καλύτερα. Ίσως επειδή είναι στο κόλπο περισσότεροι δημοσιογράφοι, περισσότεροι επιστήμονες και υγειονομικοί, και περισσότεροι πολιτικοί. Αλλά εξακολουθεί να είναι επιδημία κατά το 20% και απάτη κατά το 80%.

*

Και ακόμα κάτι.

Ύστερα από όσα έχω τελευταία διαβάσει και ακούσει, εγώ έχω φτάσει στο εξής συμπέρασμα για την όλη υπόθεση:

Στην Ελλάδα, πολλοί πολιτικοί και επιστήμονες λένε ξεδιάντροπα ψέματα. Για παράδειγμα, αρνούνται ότι υπάρχουν άρθρα από επίσημους οργανισμούς (όπως CDC, ΠΟΥ, MIT) τα οποία όντως υπάρχουν και αναφέρουν πράγματα έξω από το ψευδές κυβερνητικό αφήγημα για τον Covid – όπως ότι οι ασυμπτωματικοί εξαιρετικά σπάνια μεταδίδουν τον ιό (σχεδόν ποτέ, ουσιαστικά).

Επίσης, ανοσία της αγέλης δεν πρόκειται να έχουμε εναντίον του Covid. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που δεν έχουμε και ανοσία εναντίον της γρίπης (η οποία επίσης στην οικογένεια των κορονοϊών είναι).

Ούτε αποτελεσματικά εμβόλια πρόκειται να έχουμε, για τον ίδιο λόγο ξανά που δεν έχουμε και απολύτως αποτελεσματικά εμβόλια εναντίον της κοινής γρίπης: ο ιός συνεχώς μεταλλάσσεται. (Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάζεις συνεχώς και τα εμβόλια. Επομένως, τι σκέφτονται κάποιοι να κάνουν; Να βάζουν όλο τον πληθυσμό να εμβολιάζεται ξανά και ξανά και ξανά ανά εξάμηνο; Μήπως αυτό είναι περισσότερο κομπίνα και λιγότερο προστασία της δημόσιας υγείας;)

Όσο περισσότεροι εμβολιάζονται τόσο περισσότερο ο ιός θα μεταλλάσσεται καθώς θα βρίσκει αντίσταση. Δηλαδή, με τον εμβολιασμό ουσιαστικά ισχυροποιούμε τον ιό. Αυτή είναι μια κλασική περίπτωση «Αν θες να νικήσεις, μην κάνεις τίποτα· απλώς να παρατηρείς τον εχθρό και να κινείσαι προσεχτικά». Και οι δυτικοί, ειδικώς, έχουν την κακιά φήμη να μη μπορούν να το κάνουν αυτό. Νομίζουν ότι τα πάντα πρέπει να τα νικήσουν δρώντας. Όμως ορισμένες φορές το καλύτερο είναι να μη δρας, να αφήνεις τον εχθρό να ηττηθεί από μόνος του. (Ίσως, μάλιστα, αυτός να είναι και ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της κορονοκρατίας, και αναφέρομαι σε αυτό παρακάτω.)

Εγώ προσωπικά (και αυτό είναι δική μου υπόθεση· τα άλλα που ανέφερα τα έχουν πει επιστήμονες ή είναι από διάφορα δεδομένα) μία πιθανή μέθοδο γενικής ανοσίας στη γρίπη μπορώ να φανταστώ: Αν η ανθρωπότητα αλλάξει. Αν αλλάξει βιοχημικά έτσι ώστε να μην την πιάνουν καθόλου οι κορονοϊοί. Πώς όμως θα επέλθει αυτή η αλλαγή; Επεμβαίνοντας στον γενετικό κώδικα, φυσικά. Και τι κάνουν τα πειραματικά εμβόλια που πήραν έγκριση «έκτακτης ανάγκης»;

Ο νοών νοείτω...

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα, ρε φωστήρες. Το να αλλάξετε την ανθρωπότητα, ώστε όλοι να γίνουν άλλοι άνθρωποι στην κυριολεξία, θα ήταν ένα τεράστιο έγκλημα, ειδικά αν γίνει με καταπιεστικό τρόπο. Και προκειμένου να επέλθει μια τέτοια αλλαγή, μετά από – πόσους εμβολιασμούς; 500 ο καθένας; Προκειμένου να επέλθει μια τέτοια αλλαγή, οι μισοί θα πεθάνουν, οι άλλοι μισοί θα μείνουν ανάπηροι, ε, και αυτοί που θα επιζήσουν μπορεί να έχουν ανοσία στον βήχα τελικά...

*

Έχουμε καταντήσει, αντί να αντιμετωπίζουμε έναν ιό, να αντιμετωπίζουμε ένα παγκόσμιο απολυταρχικό καθεστώς που προσπαθεί να επιβληθεί επάνω στις ζωές μας. Αυτό που προσωπικά ονομάζω κορονοκρατία.

Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να νικήσουμε την κορονοκρατία να είναι ο ίδιος τρόπος όπως και για να νικήσουμε τον ιό – αφού και η κορονοκρατία με μόλυνση μοιάζει: μόλυνση του μυαλού, της κοινωνίας, της δημοκρατίας.

Ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής της ίσως να είναι: μην δράτε. Μην κάνετε τίποτα. Μη συνεργάζεστε μαζί τους. Αφήστε τους να γίνουν κομμάτια από μόνοι τους. Ήδη νομίζω πως έχει αρχίσει να συμβαίνει. Όταν βλέπεις επιστήμονες να βγαίνουν στις οθόνες και να αρνούνται την πραγματικότητα – όπως αρκετά άρθρα από επίσημους οργανισμούς, ή άλλα σοβαρά δεδομένα – τότε να είσαι σίγουρος ότι η κατρακύλα τους έχει ήδη ξεκινήσει. Έχουν ξεφτιλιστεί τελείως.

Θα μείνω καθισμένος σε έναν βράχο και θα τους παρατηρώ, κι όταν έχουν ψοφήσει θα κατεβώ από εκεί και θα κατουρήσω επάνω στο πτώμα τους.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]