Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 2021

Εξαναγκαστικός εμβολιασμός, βασανιστήρια, δυσφήμιση

Και τυχαίνει χτες να δω ένα κατάστημα με αυτοκόλλητο στην πόρτα το οποίο έγραφε:

COVID-19 FREE AREA
Εισέρχεστε μόνο με πιστοποιητικό εμβολιασμού
ή πιστοποιητικό νόσησης από Covid.

Τι έγινε, ρε αλήτες, δεν παίζει πια rapid test; Αλλά και να έπαιζε, τι μ’αυτό; Έχει ο κόσμος σήμερα λεφτά για να δίνει προκειμένου να μπει σ’ένα κατάστημα;

Αν και είχα την τάση, ομολογώ πως συγκρατήθηκα και δεν το πυρπόλησα το μέρος.

Ευτυχώς, δεν είδα άλλα καταστήματα με παρόμοια σήμανση στην πόρτα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα υπάρξει στο μέλλον. Βασικά, σύμφωνα μ’όσα ακούμε από την Κουλή κυβέρνηση και τα τσιράκια της, μάλλον θα υπάρξει κάτι τέτοιο στο μέλλον. Στο προσεχές μέλλον.

Παρά τις διαμαρτυρίες δεκάδων χιλιάδων πολιτών, οι κορονοκράτες συνεχίζουν με τη ναζιστική στρατηγική απειλών για περιθωριοποίηση, αποκλεισμό, [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (96)


(Κλικ στην εικόνα για τη συνέχεια)

Γίγαντες των τοίχων.

Διαστημόπλοια σαν σαλιγκάρια

Όπως είχα πει, διαβάζω τελευταία (εκτός των άλλων) το A Dark and Hungry God Arises του Donaldson. Το είχα αφήσει για κάποιο καιρό, γι’αυτό κιόλας δεν το έχω τελειώσει ακόμα· όμως τώρα πια βρίσκομαι προς το τέλος. Και οφείλω να πω ότι δεν με έχει ικανοποιήσει.

Αν σκεφτώ διάφορα στοιχεία του βιβλίου ένα-ένα, μπορώ να πω τα εξής:

Χαρακτήρες; Αν και σίγουρα όχι συμπαθητικοί άνθρωποι – λέρες, βασικά, οι περισσότεροι – έχουν ενδιαφέρον να τους παρακολουθήσεις.

Πλοκή; Έξυπνη. Ενδιαφέρουσα επίσης.

Ο κόσμος; Το όλο σκηνικό; Κι αυτό έχει ενδιαφέρον, και έχει και κάποιες αξιοσημείωτες ιδέες.

Το γράψιμο; Εεε, εδώ είναι το πρόβλημα.

Αντικειμενικά, δεν είναι άσχημο το γράψιμο, αλλά κινεί την πλοκή... π ά ρ α . . . π ο λ ύ . . . α ρ γ ά . . . α  ρ  γ  ά . . . Αναφέρονται τόσες πολλές φορές τα ίδια πράγματα, τόσες πολλές φορές... [...]

Η συνωμοσία της σιωπής

Σ’αυτή την κορονοχούντα υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής. Μπορείς να πεις, μάλιστα, ότι η όλη υπόθεση βασίζεται σε συνωμοσία σιωπής για την ύπαρξή της.

Η συνωμοσία της σιωπής πρέπει να σπάσει.

Κάνουν το παν για να αποκρύπτουν τους θανάτους και τις παρενέργειες από τα μη-εμβόλια τα οποία, προπαγανδιστικά, παρουσιάζουν ως μόνη σωτηρία. Ο κόσμος, όμως, μπορεί να σπάσει αυτή τη σιωπή. Καθετί αρνητικό που συμβαίνει εξαιτίας των εμβολίων πρέπει να αναφέρεται – με στοιχεία, για να μη λένε ότι είναι ψέματα. Και όχι μόνο οι θάνατοι αλλά και οι βαριές παρενέργειες, οι οποίες περιλαμβάνουν παραλύσεις, τυφλώσεις, και άλλα τέτοια «ωραία». Στην Ελλάδα πόσα τέτοια έχουν αναφέρθει; Ελάχιστα, νομίζω, ενώ σίγουρα είναι πολύ περισσότερα. Ορισμένες, μάλιστα, από αυτές τις παρενέργειες θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι χειρότερες [...]

Κι άλλη εμβολιαστική μελλοντολογία

Από τις αρχές αυτής της «πανδημίας» είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά· δείτε τα παλιά κείμενα στο αρχείο αυτού του blog. Δεν μπορούσα να πιστέψω την «πραγματικότητα» του όλου θέματος.

Διαισθητικά και μόνο καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Και έκανα κάποιες προβλέψεις για το τι μπορεί να συμβεί. Όπως αποδείχτηκε, σχεδόν όλες οι προβλέψεις μου βγήκαν σωστές.

Και δεν το γράφω αυτό για να το παίξω έξυπνος ούτε προφήτης. Απλά έτυχε όλες οι προβλέψεις μου να βγουν σωστές – κάτι που απευχόμουν· και ορισμένα πράγματα, μάλιστα, τα είχα γράψει και λιγάκι για πλάκα, νομίζοντας ότι μάλλον ήταν υπερβολές.

Τελικά δεν ήταν υπερβολές.

Η «πανδημία» είναι σίγουρα μια τρομοκρατική απάτη. Το PCR τεστ που χρησιμοποιείται, και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται, πάντα θα εμφανίζει «κρούσματα». Αν κάποιοι δεν [...]

Σκαλίζοντας τα είδη και τα ίδια

Ανέκαθεν με ενοχλούσε όταν έβλεπα να λένε (στη διεθνή λογοτεχνική σκηνή, κυρίως) ότι ο τάδε συγγραφέας γράφει στο τάδε είδος· ή όταν ρωτάνε έναν συγγραφέα σε τι είδος γράφει· ή όταν θέτουν το ερώτημα σε τι «αγορά» σκέφτεσαι να πουλήσεις αυτό που γράφεις – εννοώντας σε τι είδος γράφεις, αφού το κάθε είδος είναι, υποτίθεται, και δική του αγορά.

Έτσι, έχουμε καταλήξει να έχουμε συγγραφείς εξειδικευμένους σε διάφορα είδη – πράγμα που είναι σημάδι των καιρών, ίσως, αφού σε όλα έχουμε «ειδικούς».

Όταν πεις γράφω τρόμο, ή γράφω μυστήριο φόνου, ή γράφω μιλιταριστικό, ή γράφω ιστορικό – και γράφεις μόνο αυτό – συνήθως έχεις τελειώσει, δεν εξελίσσεσαι. Το ίδιο συμβαίνει και όταν σκέφτεσαι τι σε είδος θέλεις να γράψεις προτού καν αρχίσεις να γράφεις μια ιστορία.

Προσωπικά, πάντα έγραφα ό,τι ήθελα εκείνη τη στιγμή [...]

Τα παράδοξα των smartphone

Εδώ και χρόνια, ως γνωστόν, κυκλοφορούν τα smartphone. Οι πάντες έχουν από ένα (τουλάχιστον), ακόμα και η γιαγιά μου. Εγώ, μέχρι στιγμής, δεν είχα.

Τι να το κάνω, ρε παιδιά; έλεγα, και είχα ένα απλό κινητό τηλέφωνο για όταν δεν είμαι στο σπίτι και κάποιος θέλει να με βρει. Επιπλέον, δεν είμαι από αυτούς που όλη μέρα ανταλλάσσουν μηνύματα μέσω τηλεφώνου· το βρίσκω τρομερή σπατάλη χρόνου, αν μη τι άλλο, και σπατάλη προσοχής όταν είσαι στον δρόμο (υπάρχουν τόσα πολλά να δεις γύρω σου).

Τελευταία, όμως, είπα να αγοράσω ένα smartphone. Αλλά εξακολουθώ για τηλέφωνο να έχω το παλιό μου κινητό. Για τηλέφωνο. Συγνώμη αλλά το smartphone δεν είναι τηλέφωνο· γιατί λένε ότι είναι τηλέφωνο; Micro-computer είναι, και ως τέτοιο το χρησιμοποιώ. Και οφείλω να πω ότι, ως τέτοιο, με έχει αφήσει πολύ ικανοποιημένο. Ακόμα και δικά μου προγράμματα έχω γράψει. [...]

14 Ιουλίου, η Αντίσταση Ξεκινά

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, συνέβη το σημαντικότερο γεγονός σε αυτά τα δύο χρόνια της «πανδημίας». Ίσως, μάλιστα, να ήταν το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί δεν έγινε ούτε για κόμμα, ούτε για μια μερίδα της κοινωνίας. Έγινε για κάτι που μας αφορά όλους: για τα απάνθρωπα, δήθεν υγειονομικό μέτρα που επιβάλλονται εδώ και καιρό επάνω στους Έλληνες (και επάνω σε άλλους λαούς επίσης), το χειρότερο από τα οποία είναι ο καταναγκαστικός εμβολιασμός με μια ουσία αμφιβόλου ποιότητας, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, και πιθανώς επικίνδυνη.

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, έγιναν διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Είχα την τύχη να βρεθώ στη διαδήλωση στην Αθήνα, και θα σας πω τι να μην πιστέψετε από τα ψέματα και τις παραποιήσεις που πιθανώς να ακούσετε από τα μισθοφορικά κανάλια, τους [...]

Παλιές καλτ ταινίες

Αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει τέτοια προκατάληψη κατά των παλιών, καλτ ταινιών – πολλές από τις οποίες είναι, αναμενόμενα, b movies. Θέλω να πω, εντάξει, δεν είναι σοβαρές, αλλά τι το κακό υπάρχει σ’αυτό; Επειδή δεν είναι σοβαρές δεν σημαίνει κιόλας ότι δεν έχουν πλάκα.

Σκέψου τώρα κάποιες σοβαρές ταινίες. Αρκετές από αυτές είναι τρομερά βαρετές. Ακόμα και οι φανατικοί των σοβαρών ταινιών μπορεί να τις βρίσκουν βαρετές, παρότι επιμένουν να σνομπάρουν τις «δευτεροκλασάτες».

Οι παλιές καλτ ταινίες έχουν πλάκα και, συνήθως, έχουν και πολλή έμπνευση.

Δεν είναι, βέβαια, μόνο κακές από άποψη ηθοποιίας και σεναρίου, αλλά και από άποψη σκηνικών και ειδικών εφέ, γιατί εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να τα φτιάξουν και τόσο καλά. Οπότε, θα μου πεις, γιατί να μη δεις σύγχρονες καλτ ταινίες που, τουλάχιστον, έχουν [...]

Οι δρόμοι της Αθήνας μιλάνε για τα μη-εμβόλια

Δώσε βάση· αυτό δεν είναι ένα «πρόβλημα των αναρχικών» που δεν σε αφορά. Αυτό μάς αφορά όλους.

Γιατί αυτή η κατάσταση πάει μπιλιάρδο· πρώτα χτυπά τη μια ομάδα – δήθεν ότι είναι «απαραίτητο» να εμβολιαστούν – μετά χτυπά την άλλη, μετά την άλλη, μετά την άλλη... με έκδηλο σκοπό να φαρμακώσουν τους πάντες με πειραματικές ουσίες που μοιάζουν πιο επικίνδυνες από την αρρώστια που υποτίθεται πως θεραπεύουν.

Σήμερα, σου λέει πρέπει οπωσδήποτε να το κάνουν οι υγειονομικοί· μετά θα σου πει για τους εκπαιδευτικούς· μετά για τους μπάτσους· μετά για τους ναυτικούς· μετά για τους στρατιωτικούς· μετά για τους ταξιτζήδες· μετά για τους πωλητές κάθε είδους... και πάει λέγοντας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, οι πάντες έρχονται σε επαφή με κόσμο εκτός ίσως από ελάχιστες κατηγορίες ανθρώπων που δουλεύουν μόνοι τους μέσα [...]

Επιστροφή στην Πόλη της Κορονοχούντας

Είχα πάει διακοπές για μερικές μέρες, κι όταν κάνω διακοπές φροντίζω να είμαι εκτός επαφής. Δεν μπαίνω στο διαδίκτυο (εκτός, ίσως, για να πάρω καμιά χρήσιμη πληροφορία), δεν παρακολουθώ τα νέα, και δεν βλέπω τηλεόραση. Καλά, εντάξει, τηλεόραση δεν βλέπω ποτέ έτσι κι αλλιώς. Αν βλέπατε κανένα tweet να εμφανίζεται στο Twitter μου, ήταν προγραμματισμένο από πριν· δεν ήμουν εγώ εκεί.

Θα είχα, μάλιστα, ξεχάσει και τη γαμημένη κωλο«πανδημία» τους αν δεν παρατηρούσα και μερικούς ανθρώπους να κυκλοφορούν με μάσκες στο μέρος όπου ήμουν. Όπως έχω ξαναπεί, οι μάσκες είναι, ουσιαστικά, η διαφημιστική εκστρατεία της «πανδημίας»· αλλά θα πούμε (ξανά) περισσότερα γι’αυτό παρακάτω.

Επιστρέφω, τελικά, στην Αθήνα και η σαπίλα του ιατρoπολιτικοδημοσιογραφικού συστήματος με χτυπά σαν κύμα από βόθρο κατάμουτρα, καθώς τυχαίνει να [...]

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το