Εκείνο που συνέχεια βλέπεις σ’αυτή την κορονοπανδημία είναι ξεροί αριθμοί: κρούσματα και νεκροί, και, κάθε τόσο, πόσες ΜΕΘ απομένουν ή δεν απομένουν.

Οι αριθμοί, ομολογουμένως, μπορούν να αποτελέσουν ένα μέσο εντυπωσιασμού, τρομοκρατίας, ή παραπλάνησης. Αλλά από μόνοι τους, ουσιαστικά, δεν λένε τίποτα.

Μπορώ εγώ να σου πω, για παράδειγμα, ότι στην περιοχή μου έγιναν αυτό τον μήνα 10 φόνοι. Όχι 10 θάνατοι· 10 φόνοι, συγκεκριμένα: κάποιος σκότωσε κάποιον. Αυτό, από μόνο του, νομίζεις ότι λέει κάτι; Τίποτα δεν λέει. Μπορεί να αποτελέσει μέσο για εντυπωσιασμό ή τρομοκρατία – πχ, για να κρατήσει τους επισκέπτες μακριά από την περιοχή μου, ή για να ρίξει τις τιμές των οικημάτων προς ενοικίαση – αλλά, από μόνο του, δεν λέει τίποτα. Μπορεί, μάλιστα, να είναι και παραπλανητικό.

Τα πάντα εξαρτώνται από τα επιμέρους δεδομένα αυτών των φόνων. Τι άτομα δολοφονήθηκαν; Νέοι, γέροι, παιδιά; Τι είδους φόνοι ήταν; Ήταν ενδοοικογενειακού τύπου; Πχ, κάποιος που έπνιξε τη γυναίκα του, ή μια γυναίκα που μαχαίρωσε τον άντρα της; Ήταν φόνοι που έγιναν από μια τοπική συμμορία; Είναι κάποιος serial killer που τριγυρίζει; Τι ώρες έγιναν οι φόνοι;

Ή, μήπως, ο κάθε φόνος οφείλεται σε κάτι το διαφορετικό; «10 φόνοι» δεν σημαίνει ότι όλοι οφείλονται στην ίδια αιτία. Μπορεί το θέμα να ήταν ακόμα και τυχαίο αυτή την περίοδο, χωρίς να δείχνει κάτι συγκεκριμένο για την περιοχή.

Αυτό που συμβαίνει με τους αριθμούς της πανδημίας Covid έχει το ίδιο πρόβλημα. Σου δείχνουν διάφορα νούμερα – 3256 κρούσματα, 23 νεκροί – αλλά δεν σου λένε τι ακριβώς σημαίνουν αυτά τα νούμερα. Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά εδώ, και δεν υπάρχει καθόλου διαφάνεια.

Αν μη τι άλλο, υπάρχει το αντίθετο της διαφάνειας. Έχουμε καλό λόγο να πιστεύουμε ότι τα δεδομένα είναι ή παραποιημένα ή παραπλανητικά. Δες, για παράδειγμα, αυτά τα δύο tweet που είχα κάνει πρόσφατα – ένα, δύο – για ψευτο-θανάτους από Covid, ανθρώπους που δεν πεθαίνουν πραγματικά από Covid αλλά δηλώνονται ως «νεκροί από Covid». Ο ίδιος ο Τσιόδρας, μάλιστα, είχε δηλώσει ξεδιάντροπα πως ακολουθούσαν αυτή την τακτική (υπάρχει βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το οποίο τον δείχνει να το λέει) και, κατά πάσα πιθανότητα, ακόμα ακολουθούν αυτή την τακτική. Το κάνουν για το καλό μας; Είναι καλό να μην ξέρουμε την αλήθεια αλλά να τρομοκρατούμαστε με μεγάλους αριθμούς; Πόσοι από αυτούς τους νεκρούς είναι, τελικά, όντως από Covid;

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τα κρούσματα. Το ξέρουμε ήδη πως τα τεστ για τον κορονοϊό δεν είναι ακριβή – υπάρχει ολόκληρη μελέτη για το θέμα – και δείχνουν, πολλές φορές, άλλα αντί άλλων· όμως είναι και το θέμα τού πόσα τεστ κάνεις. Όσα πιο πολλά κάνεις τόσο πιο πολλά κρούσματα θα βρεις.

Πέραν τούτου, είναι και τι είδους κρούσματα είναι αυτά. Είναι τυχαίοι άνθρωποι που έχουν κάνει το τεστ αποδώ κι αποκεί; Είναι συγκεκριμένες εστίες μόλυνσης, όπως μια βιομηχανία, μια πολυκατοικία, ένα σχολείο; Τι ακριβώς είναι; Και από πού ξεκίνησε, σε κάθε περίπτωση, η μόλυνση; Έχει ποτέ γίνει καμιά ουσιαστική έρευνα για όλ’ αυτά; Έχει κάνεις πιάσει αυτές τις περιπτώσεις μία-μία να δει τι πραγματικά συμβαίνει; Να οδηγηθεί, ίσως, σε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα;

Αληθινά δεν το νομίζω. Το μόνο που ξέρω, το μόνο που έχω ακούσει να λένε, είναι ότι δεν υπάρχει διαφάνεια σχετικά με τους αριθμούς. Υπό αυτή την έννοια, θα μπορούσαν να είναι και ψεύτικοι. Αλλά, ακόμα και να μην είναι ψεύτικοι, αυτοί οι αριθμοί από μόνοι τους, το ξαναλέω, δεν έχουν κανένα νόημα. Επειδή σήμερα κάποιος βρίσκει, πχ, 1500 κρούσματα και αύριο βρίσκει 2000, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η κατάσταση σήμερα είναι χειρότερη από την κατάσταση χτες. Μπορεί το 80% των σημερινών κρουσμάτων να εντοπίζονται μέσα σε μία συγκεκριμένη βιομηχανία· άρα, εκείνο που θα έπρεπε να γίνει είναι να ερευνηθεί η συγκεκριμένη βιομηχανία και, ίσως, να παρθούν κάποια μέτρα εκεί. Αλλά αυτό ποτέ δεν γίνεται. Το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι γενικό lockdown... για κάποιο λόγο.

Το ίδιο ισχύει και για τους αριθμούς σχετικά με τους νεκρούς. Πέρα από το ότι υποπτεύομαι πως το 50% δεν είναι πραγματικοί θάνατοι από Covid που όμως δηλώθηκαν ως τέτοιοι, θα έπρεπε κάποιος να κοιτάξει και τι είδους νεκροί είναι αυτοί. Είναι μεγάλες ηλικίες; Είναι άνθρωποι με άλλες βαριές παθήσεις; Είναι παιδιά; Είναι άντρες; Είναι γυναίκες; Τι ακριβώς είναι;

Γιατί, αν ακούσεις ότι σήμερα πέθαναν 50 άνθρωποι από Covid, λες «Ποπο, τι τραγωδία!» (ενώ κανείς δεν σου έχει πει ότι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι πέθαναν από διάφορες άλλες αιτίες) αλλά δεν ξέρεις τα επιμέρους δεδομένα. Αν ήξερες, όμως, ότι οι 15 από αυτούς τους νεκρούς είναι ψεύτικα δηλωμένοι «από Covid»; Αν ήξερες ότι οι υπόλοιποι ήταν οι 25 άνω των 80 ετών και οι 10 άνω των 55 ετών και είχαν πολύ βαριά νοσήματα; Δε θα είχες τότε μια τελείως διαφορετική εικόνα;

Έχεις δει ποτέ να σου παρουσιάζουν τέτοια εικόνα;

Όχι.

Απλά σου λένε: Σήμερα είχαμε 2345 κρούσματα και 85 νεκρούς. Πανικός! Lockdown αμέσως!

Και αυτό είναι.

Κοροϊδία.

*

Στην αρχή της πανδημίας, στις αρχές του 2020, δεν ήθελα να πιστέψω ότι όλα αυτά ήταν πραγματικά. Μου φαίνονταν σαν θέατρο σκιών. Δεν ήθελα καν να πιστέψω ότι υπήρχε ο ιός.

Μετά συνειδητοποίησα ότι, ναι, ο ιός φυσικά και υπάρχει, όμως τα μέτρα εξακολουθούσαν να μου φαίνονται λάθος. Για παράδειγμα, ήμουν από τους πρώτους που είχαν πει, τότε, «Γιατί να μη φοράμε όλοι μάσκες στα ΜΜΜ αντί να κάνουμε καταστροφικό lockdown και να κλείνουμε τα πάντα;» Ύστερα, έκαναν τη μάσκα υποχρεωτική μέσα στα ΜΜΜ, και ήταν αρκετά λογικό (αν και η μάσκα αντικειμενικά δεν προστατεύει παρά ελάχιστα). Στη συνέχεια, όμως, το πράγμα ξέφυγε: η μάσκα έγινε υποχρεωτική και στα σουπερμάρκετ, και σε όλα καταστήματα, και στον δρόμο, και στην τουαλέτα! Και μετά, δύο μάσκες! Και τώρα νομίζω πως άκουσα να λένε ότι ίσως να είναι καλό να φοράς τρεις (!) για την αντιμετώπιση της καινούργιας μετάλλαξης του ιού. Το θέμα προφανώς έχει φτάσει στο σημείο παράνοιας...

Τώρα, έχω αρχίσει να καταλήγω σε κάτι σαν το αρχικό μου συμπέρασμα για την πανδημία: είναι όλα ένα θέατρο σκιών παρότι ο ιός υπάρχει.

Το πρόβλημα αυτής της πανδημίας δεν είναι ο ιός. Ο ιός έχει κάποια επικινδυνότητα αλλά όχι και τόσο τρομερή όσο άλλες, παλιότερες πανδημίες – λίγο πιο επικίνδυνος από τη συνηθισμένη γρίπη είναι. Το πρόβλημα αυτής της πανδημίας είναι η εκμετάλλευσή της.

Ή, μήπως, πρέπει πραγματικά να πιστέψουμε ότι δεν μπορούν να δουν πως τα lockdown αποτυχαίνουν παταγωδώς; Ότι φέρνουν, μάλιστα, αντίστροφα αποτελέσματα; Τι το καλό έχουν φέρει τα lockdown ώς τώρα; Τίποτα. Κι όμως, αντί να γίνει καμιά ουσιαστική έρευνα και προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας, προβάλλονται ως η μόνη λύση.

Και μετά, είναι το εμβόλιο – γιατί τα lockdown αποτελούν, ουσιαστικά, εκβιασμό για εμβολιασμό, δεν έχουν κανένα άλλο νόημα. Το εμβόλιο το οποίο δεν είναι πραγματικά εμβόλιο αλλά γονιδιακή θεραπεία, και δεν προσφέρει αληθινή ανοσία, οπότε θα πρέπει πάλι να φοράς μάσκα, να κρατάς αποστάσεις, και τα λοιπά – δηλαδή, μια από τα ίδια. Εκτός αν το κάνει όλη η υφήλιος (πρακτικά ανέφικτο), οπότε τότε μπορεί και να σωθούμε (μπορεί, αλλά μάλλον όχι, γιατί δεν συμφέρει τη Μεγάλη Φάρμα). Το εμβόλιο που διαρκεί μόλις και μετά βίας 6 μήνες και θα πρέπει ανά εξάμηνο να το επαναλαμβάνεις. Το εμβόλιο που έχει φριχτές παρένεργειες άμα σου πέσει ο κλήρος – και ανά εξάμηνο θα ξαναρίχνεις το ζάρι.

Είναι όλα αυτά «για το καλό σου»;

Ποιος επωφελείται από όλα αυτά; Οι πλουσιότεροι που αγοράζουν τα πάντα καθώς η μεσαία τάξη καταστρέφεται (πχ, ο Μπιλ Γκέιτς έχει αγοράσει όλη την καλλιεργήσιμη γη στις ΗΠΑ και όλο τον σιδηρόδρομο). Οι μεγάλες φαρμακευτικές βιομηχανίες – η «Big Pharma» που λένε· η «Μεγάλη Φάρμα» που λέω εγώ – οι οποίες πουλάνε τόνους πειραματικών μη-εμβολιών σε παραπλανημένους ανθρώπους που πραγματικά δεν τα χρειάζονται για την αντιμετώπιση μιας πανδημίας με τόσο μικρές πιθανότητες να σε σκοτώσει. Και επωφελούνται και όσοι γενικά θέλουν να κρατάνε τον κόσμο φοβισμένο και ελεγχόμενο: να μη μπορεί να κινηθεί, να μη μπορεί να μιλήσει, να φοβάται τον ίσκιο του.

Η κατάσταση είναι σκατά.

Θυμίζει την κατάσταση λίγο πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αλλά το μόνο που χρειάζεται για να τη σπάσουμε είναι να καταλάβουμε ότι είναι όντως ένα θέατρο. Κι αυτό ο κόσμος δεν φαίνεται να μπορεί, στο μεγαλύτερό του μέρος, να το συνειδητοποιήσει. Το ίδιο παραμύθι, όπως πάντα.