Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 8 / 2020

Τελευταία, κάθε τρεις και λίγο τα ΜΜΕ αναφέρουν ότι είχαμε ακόμα τόσα κρούσματα από κορονοϊό – συνήθως, μονοψήφιο αριθμό – και το κάνουν αυτό να φαίνεται τραγικό και σπουδαίο. Επιπλέον, δυσφημούν ασύστολα διάφορες περιοχές της Ελλάδας με το που 3-4 κρούσματα θα εμφανιστούν εκεί.

Η τρομοκρατία καλά κρατεί...

Αλλά ας δούμε μερικά στατιστικά για την Ελλάδα που ελπίζουμε να είναι αξιόπιστα, όσο αυτό είναι δυνατόν. Τα παίρνω από εδώ.

Η εικόνα που βλέπω τώρα (19 Αυγούστου, 2020) στην οθόνη μου είναι αυτή:

Στην Ελλάδα έχουμε, μέχρι στιγμής, 7.472 κρούσματα, 232 θανάτους, και 3.804 περιπτώσεις ανάκαμψης από Covid-19.

Αυτά μπορεί να φαίνονται πολλά, αλλά στάσου λίγο και σκέψου ποιες είναι οι πιθανότητες πραγματικά να κολλήσεις κορονοϊό. Ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι γύρω στα 10.000.000. Και κάνοντας μια απλή διαίρεση, διαπιστώνεις τα εξής:

Πιθανότητα να κολλήσεις κορονοϊό ([κρούσματα/πληθυσμός] x 100): 0,075% περίπου.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό χωρίς να τον έχεις ήδη κολλήσει ([θάνατοι/πληθυσμός] x 100): 0,00232% ακριβώς. (Και υποθέτοντας πάντα ότι όλοι αυτοί οι θάνατοι είναι όντως από Covid-19, που μάλλον δεν είναι, γιατί πολλοί πέθαναν απλώς έχοντας και Covid-19, χωρίς να πεθάνουν από Covid-19, αλλά τους δήλωσαν ως «νεκρούς από κορονοϊό»... για κάποιο λόγο.)

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό αφού τον έχεις ήδη κολλήσει ([θάνατοι/κρούσματα] x 100): 3,1% περίπου.

Είναι καταφανές, πιστεύω, ότι ο καθένας από εμάς δεν κινδυνεύει από τον κορονοϊό περισσότερο απ’ό,τι κινδυνεύει από οτιδήποτε άλλο. Και, μάλιστα, από άλλα ατυχήματα κινδυνεύει περισσότερο.

Το ότι τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση κάνουν τέτοιο θέμα για τόσο μικρά ποσοστά – και το ότι αυτό γίνεται και παγκοσμίως επίσης – είναι αληθινά ύποπτο. Το ότι κάθε βδομάδα μπορεί να δούμε και 10 κρούσματα κορονοϊού παραπάνω δεν είναι ανησυχητικό. Αυτό συμβαίνει με όλες τις επιδημίες! Δεν είναι τίποτα το περίεργο αφού υπάρχει η επιδημία. Το περίεργο θα ήταν να μην είχαμε καθόλου κρούσματα – ή να είχαμε μια ξαφνική αύξηση μεγέθους +1.000 κρούσματα μέσα σε μια εβδομάδα. Αυτό θα ήταν ανησυχητικό.

Ας ρίξουμε μια ματιά και στις ΗΠΑ, που είναι η χειρότερη περίπτωση Covid-19 παγκοσμίως, το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Παίρνω πάλι τα δεδομένα μου από εδώ, και βλέπω αυτή την εικόνα:

Ο πληθυσμός των ΗΠΑ είναι, σήμερα, 331.000.000 περίπου (το στρογγυλοποιώ). Βάσει αυτού, έχουμε τα εξής δεδομένα:

Πιθανότητα να κολλήσεις κορονοϊό: 1,7% περίπου.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό χωρίς να τον έχεις ήδη κολλήσει: 0,05%.

Πιθανότητα να πεθάνεις από κορονοϊό αφού τον έχεις ήδη κολλήσει: 3,1% περίπου.

Εδώ, επειδή η εξάπλωση έχει περάσει το 1% – είναι στο 1,7% – μπορείς να πεις ότι υπάρχει κάποια αυξημένη επικινδυνότητα. Αλλά, από την άλλη, σκέψου πόσο τεράστιος είναι ο πληθυσμός των ΗΠΑ. Επομένως, αυτό δεν είναι πραγματικά μεγάλο νούμερο.

Αξιοσημείωτο ότι και στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ η πιθανότητα να πεθάνεις αφού έχεις ήδη κολλήσει είναι 3,1% περίπου...

Όπως και νάχει, είτε παραφουσκωμένα είναι αυτά τα στατιστικά είτε όχι, πάλι εδώ, στην Ελλάδα, έχεις περισσότερο λόγο να φοβάσαι μη σε πατήσει φορτηγό καθώς περνάς τον δρόμο παρά μην πεθάνεις από κορονοϊό.

Και, όχι, δεν είναι οι μάσκες που μας έχουν σώσει. Απλά ο Covid-19 δεν είναι τόσο επικίνδυνος όσο θέλουν να τον κάνουν να φαίνεται. Μάσκες έπρεπε να φοράμε μόνο στα ΜΜΜ. Και δεν έπρεπε να έχουν καταστρέψει την οικονομία με μια πανούκλα-φάντασμα.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το