Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 8 / 2021

Εδώ και κάμποσο καιρό ακούμε παπαγαλάκια της κορονοκρατίας να κρώζουν πως υπάρχει νόμος για υποχρεωτικό εμβολιασμό, ειδικά στα σχολεία. Κάποιοι το αρνούνται, κάποιοι συμφωνούν.

Αν και προσωπικά δεν έχω ψάξει μέσα σε νομικά βιβλία για να δω αν όντως υπάρχει τέτοιο πράγμα, έχω διαβάσει/ακούσει ανθρώπους να λένε ότι υπάρχει και να δίνουν και τον αριθμό του νόμου. Άρα, θεωρώ πως υπάρχει ο συγκεκριμένος νόμος.

Αυτό τι σημαίνει; Ότι πρέπει να τρέξουμε τώρα όλοι να εμβολιάσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας με τα πειραματικά εμβόλια της Μεγάλης Φάρμας;

Κατά πρώτον, αυτός ο νόμος δεν έχει ποτέ εφαρμοστεί ουσιαστικά. Είναι από εκείνους τους νόμους που μπορεί να υπάρχουν στα χαρτιά αλλά στην πράξη αγνοούνται εν μέρει ή πλήρως. Δεν είναι ο μόνος τέτοιος νόμος· υπάρχουν κι άλλοι που έχουν ακόμα μείνει από άλλες εποχές ενώ ήδη θα έπρεπε να είχαν αλλάξει ή ακυρωθεί.

Ο λόγος που πρακτικά δεν εφαρμόζονται συνήθως είναι ότι θα ήταν παράλογο να εφαρμοστούν ή τελείως φασιστικό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πέρα από αυτά, δεν εφαρμόζεται ο συγκεκριμένος νόμος γιατί υπάρχουν διεθνείς συμβάσεις που απαγορεύουν την οποιαδήποτε ιατρική πράξη επάνω σε άνθρωπο εκτός αν ο ίδιος, αφού είναι καλά πληροφορημένος, συμφωνήσει.

Όχι, λοιπόν, άλλες σαχλαμάρες ότι υπάρχει νόμος για υποχρεωτικό εμβολιασμό.

Αν όντως υπάρχει τέτοιος νόμος, πρέπει να τον καταργήσουμε. Με το ζόρι αν χρειαστεί.

Σε τελική ανάλυση, γιατί υφίστανται οι νόμοι; Υφίστανται για να μας εξυπηρετούν και να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη. Αν δεν το καταφέρνουν αυτό, αλλά καταφέρνουν το αντίθετο, είναι άχρηστοι και πρέπει να καταργηθούν. Χωρίς, φυσικά, αυτό να σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να αλλάζει τους νόμους κάθε τρεις και λίγο, γιατί τότε χάνουν τη βαρύτητά τους.

Εεεε, εντάξει, εκτός αν είσαι ο Κουλοβασιλέας, οπότε και μπορείς ν’αλλάζεις τους νόμους ανά δύο εβδομάδες κάνοντάς τους σταδιακά χειρότερους για όλο τον πληθυσμό...

*

Στα σχολεία, ποτέ δεν ήταν όλα τα παιδιά πλήρως εμβολιασμένα με όλα τα εμβόλια. Αυτό είναι φαντασίωση. Κάποιοι τα έκαναν, κάποιοι δεν τα έκαναν, ή έκαναν μόνο μερικά. Επιπλέον, εκείνα τα εμβόλια είναι (α) άλλου τύπου, (β) σίγουρα δεν είναι σε πειραματικό στάδιο, και (γ) δεν έχουν τόσο ακραίες παρενέργειες.

Εκτός αυτών, υπάρχουν δεκάδες – εκατοντάδες, ίσως – μολυσματικές ασθένειες (και οι περισσότερες πολύ πιο επικίνδυνες από τον Covid). Είναι δυνατόν να εμβολιαζόμαστε υποχρεωτικά για όλες αυτές; Φυσικά και όχι. Και ούτε ποτέ γινόταν.

Υπάρχει ακόμα και σήμερα η βουβωνική πανώλη (ο Μαύρος Θάνατος – από τον μεσαίωνα) αλλά ελάχιστοι εμβολιάζονται εναντίον της γιατί μπορεί πολύ εύκολα να θεραπευτεί. Και η βουβωνική πανώλη σε σύγκριση με τον Covid είναι ένα λιοντάρι μπροστά σε μια γάτα του καναπέ.

Ας αφήσουν, λοιπόν, τα μενγκελοειδή της κοροκρατίας αυτές τις τραγελαφικές ανοησίες σχετικά με «ευθύνη προς την κοινωνία» και παρόμοια γλειφιτζούρια. Γιατί πλέον κανένας που έχει λίγο μυαλό δεν τους πιστεύει.

Η ευθύνη προς την κοινωνία δεν είναι μόνο να εμβολιάζεσαι· είναι και να μη δίνεις στον κόσμο πειραματικά, πιθανώς επικίνδυνα φάρμακα· είναι και να μην καταπιέζεις τον κόσμο και να μην κλέβεις τις ελευθερίες του.

Τι γίνανε αυτά; Τα ξεχάσαμε;

Αφήστε τα παραμύθια.

Θέλουμε τις ελευθερίας μας πίσω, και τις θέλουμε τώρα. Και θα τις πάρουμε με ό,τι τρόπο χρειαστεί.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]