Κατά κανόνα, μ’αρέσει να πηγαίνω διακοπές στην αρχή και στο τέλος του καλοκαιριού. Η μέση δεν μου αρέσει: πολύς κόσμος, πολύς συνωστισμός. Δεν έχει πλάκα· βαβούρα είναι.

Αλλά έχω επανειλημμένως παρατηρήσει ότι η αρχή είναι πάντα πιο καλή από το τέλος. Ο καιρός είναι πιο γλυκός, το ίδιο το τοπίο πιο «καθαρό» ακόμα, και μεταφορικά και κυριολεκτικά, ο κόσμος πιο ενθουσιώδης, πιο ξεκούραστος.

Στο τέλος του καλοκαιριού, ο καιρός είναι πιο άγριος, το τοπίο είναι γεμάτο σκουπίδια από τα μέσα του καλοκαιριού (τα βλέπεις παντού: στις άκρες των δρόμων, στις πεζούλες), ο κόσμος είναι κουρασμένος. Ο ίδιος ο αέρας νομίζεις ότι είναι κουρασμένος. Έχει περάσει όλος εκείνος ο τουρισμός και έχει «φάει» το μέρος, το έχει ξεκοκαλίσει. Νομίζεις ότι έχεις έρθει για τα αποφάγια. Ή ότι περιπλανιέσαι στα ερείπια, στα απομεινάρια, του καλοκαιριού.

*

Από την άλλη, ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το καλοκαίρι του πρώτου lockdown: να περιπλανιέσαι γύρω και μέσα από εγκαταλειμμένα θέρετρα, παρατημένα στην άμμο και στον άνεμο, σαν από βιβλίο του Ballard, Vermilion Sands ειδικά.

Παρότι απαίσιο το lockdown γενικά, αυτή ήταν μια τρομερά σουρεαλιστική κατάσταση που κάτι μέσα μου – διεστραμμένο, ίσως – αισθάνεται τώρα να του λείπει μερικές φορές και εύχεται να το ξαναζούσε.

Επιστρέφοντας από διακοπές, είπα να δοκιμάσω επιτέλους τα Windows 11. Πήρα ένα laptop που έχω το οποίο δεν πολυχρησιμοποιώ και τσέκαρα αν θα μπορούσε να τα τρέξει. Θα μπορούσε. Το μόνο του θέμα ήταν το CPU (δηλαδή, το ότι η Microsoft θέλει να πουλήσει τα πιο καινούργια CPU). Έκανα, λοιπόν, κάποιες απαραίτητες ρυθμίσεις στα BIOS, κατέβασα ένα ISO των Windows 11, και το πέρασα στον σκληρό δίσκο.

Όταν είχα δει τα Windows 10, πριν από χρόνια, είχα σκεφτεί ότι είναι σίγουρα το καλύτερο λειτουργικό σύστημα που έχει φτιάξει η Microsoft. Και ακόμα έτσι μου φαίνεται.

Τα Windows 11, πολύ απλά, νομίζω ότι είναι πίσω από τα Windows 10 – τουλάχιστον, μέχρι στιγμής. Η εντύπωσή μου από αυτά δεν ήταν και τόσο καλή.

Κατά πρώτον, το σύστημα έκανε πολύ ώρα να εγκατασταθεί στον σκληρό δίσκο, ενώ τα Windows 10, όποτε τα έβαζα ύστερα από καθαρό format, φόρτωναν αμέσως σχεδόν.

Κατά δεύτερον, προέκυψε ένα πρόβλημα με το Windows Defender που μάλλον οφείλεται στην προσπάθειά μου να κάνω activation. Ενώ στην αρχή το Defender λειτουργούσε κανονικά, μετά ξαφνικά δεν είχα δικαίωμα να το αλλάξω σαν να μην ήμουν πλέον Admin του συστήματος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είχα χάσει, φαίνεται, γενικά τα δικαιώματα Admin, πράγμα που μου προκάλεσε πρόβλημα και όταν πήγα να φορτώσω ένα απλό πρόγραμμα που μετρά τη θερμοκρασία του CPU, το CoreTemp. Τα Windows 11 μού έγραφαν ότι δεν έχω «δικαίωμα» να κάνω τέτοιο έλεγχο. Τελικά, έπρεπε να κάνω reset για να διορθωθεί όλο αυτό το πρόβλημα. «Reset» στα Windows 11 σημαίνει ότι κάνουν, από μόνα τους, install ξανά χωρίς να σβήσουν τα αρχεία σου. Σβήνουν, όμως, όλα σου τα προγράμματα (αναμενόμενα), αλλά ευτυχώς δεν είχα πολλά. Το θέμα είναι ότι όση ώρα κάνει το καθαρό install, ε, τόση κάνει και το reset... (Ευτυχώς, δεν καθόμουν να περιμένω αλλά έγραφα εκείνη την ώρα.) Όλο αυτό μού φάνηκε σαν ένα γιγάντιο bug του συστήματος.

Επίσης, ύστερα από shut down του υπολογιστή, τα Windows 11 αργούν περισσότερο να ξεκινήσουν σε σχέση με τα Windows 10. Όχι μεγάλη διαφορά αλλά αισθητή.

Εκτός από τα παραπάνω, ούτε η εμφάνιση των Windows 11 μού αρέσει. Έχουν κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια να τα κάνουν εντυπωσιακά που απλά αποτυχαίνουν. Από πού ν’αρχίσω; Θ’αρχίσω με το χαζό look με τις υποχρεωτικά στρογγυλεμένες γωνίες σε όλα τα παράθυρα. Θες δε θες, πρέπει να είναι στρογγυλεμένες· το σύστημα δεν σου δίνει άλλη επιλογή. Αν ψάξεις στο internet, μπορείς να βρεις έναν τύπο που έχει χακάρει ένα dll και κάνει πάλι τις γωνίες γωνίες· όμως τα ίδια τα Windows 11 δεν σου δίνουν αυτή την επιλογή: και είναι απαράδεκτο. Το αν οι γωνίες των παραθύρων θα είναι στρογγυλεμένες είναι διακοσμητικό στοιχείο, γαμώτο. Είναι κάτι που μπορεί να το φτιάξεις εσύ, άμα θες, με ένα script της AutoHotKey ή κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει να είναι βασικό – και, μάλιστα, υποχρεωτικό! – feature του λειτουργικού συστήματος. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρέσουν και τόσο.

Ούτε το taskbar μού αρέσει έτσι όπως το έχουν κάνει. Και δεν μπορείς καν να το μικρύνεις εκτός αν κάνεις ένα χακάρισμα στο Registry, όμως και πάλι δεν είναι αρκετά καλό: μικραίνουν τα εικονίδια αλλά η ώρα και η ημερομηνία και η γλώσσα από την άλλη μεριά κόβονται στη μέση! Και δεν υπάρχει επιλογή να δείχνει μόνο την ώρα χωρίς να δείχνει την ημερομηνία (ώστε να είναι λίγο πιο μαζεμένο). Γενικά, οι επιλογές για το πώς θες να φαίνεται το taskbar είναι τραγικά λίγες. Είναι σχεδόν τελείως φιξαρισμένο, σαν να σου λέει «αυτό είναι κι άμα γουστάρεις». Όπως και οι στρογγυλεμένες γωνίες.

Το ίδιο ισχύει και για τα ειδικά εφέ του συστήματος. Ακόμα και το message box πρέπει να βγαίνει με fancy τρόπο σαν να έρχεται από το βάθος. Αν είναι δυνατόν! Εντάξει, ένα message box είναι· τι ειδικά εφέ χρειάζεται πια;

Γενικά, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες επιλογές για customization, και αυτό είναι τραγικό. Τα Windows 10 μπορούσες να τα κάνεις να φαίνονται όπως θέλεις: χρώματα, εικονίδια, animation ή μη, τα πάντα. Τα Windows 11 είναι «πακετό» – πάρ’ το όπως είναι και φύγε.

Ένα καλό λειτουργικό σύστημα, όμως, δεν είναι έτσι. Σε αφήνει εσύ να το ρυθμίσεις όπως θες· δεν σου επιβάλλει την εμφάνισή του και τη λειτουργία του.

Έχω την εντύπωση πως τα Windows 11 απευθύνονται σε μια γενιά χρηστών smartphone και θέλουν να είναι «φιλικά προς την οικογένεια», με κουμπάκια που όλο χοροπηδάνε, όπως συνηθίζεται τελευταία στα smartphone.

Και, εντάξει, ας υπάρχει αυτό το καραγκιοζιλίκι ως default style, αλλά όχι και να μη μπορείς να το αλλάξεις.

Και γι’αυτό το λειτουργικό σύστημα η Microsoft προσπαθεί να εξαναγκάσει τον κόσμο να πάει να αγοράσει καινούργιους υπολογιστές με καινούργια CPU τα οποία δεν προσφέρουν και κάτι το πολύ καλύτερο από τα λίγο παλιότερα CPU (εκτός, ίσως, αν σε ενδιαφέρουν τα παιχνίδια τελευταίας τεχνολογίας – αλλά αυτό δεν το ξέρω και τόσο καλά, γιατί δεν με ενδιαφέρουν τα παιχνίδια τελευταίας τεχνολογίας).

Προσωπικά, θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ τα Windows 10 μέχρι που ο κόμπος να φτάσει σχεδόν στο χτένι και να πρέπει να τα αλλάξω. Κι όταν θα τα αλλάξω θα το κάνω για τα συστήματα που συνδέω στο internet (γιατί πλέον θα είναι θέμα ασφαλείας αφού τα Windows 10 δεν θα παίρνουν updates). Τα συστήματα που έχω για προσωπική χρήση και κάνω τις βασικές μου δουλειές (και ποτέ δεν τα συνδέω με το internet) θα συνεχίσουν να τρέχουν Windows 10.

Και ελπίζω ότι κάποια στιγμή, κάνοντας updates, η Microsoft θα καταλάβει τις ανοησίες που έχει κάνει και θα φτιάξει τα Windows 11 ώστε να έχουν λιγότερα bugs και περισσότερες επιλογές για το πώς θέλεις ΕΣΥ να είναι η εμπειρία σου όταν μεταχειρίζεσαι ένα σύστημα.

Τέρατα πίσω από τα γράμματα.

Μυστηριακές Οντότητες

Κοίταζα διάφορα μέταλ συγκροτήματα όσον αφορά τη θεματολογία τους, και παρατήρησα ότι πολλά από τα καινούργια έχουν την τάση να κολλάνε σε μία συγκεκριμένη θεματολογία φανατικά, βγάζοντας το ένα άλμπουμ μετά το άλλο με αυτή τη συγκεκριμένη θεματολογία και μόνο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η μουσική τους δεν είναι καλή. Μπορεί η μουσική να είναι τρομερή, αλλά η θεματολογία εξακολουθεί να είναι επαναλαμβανόμενη. Για παράδειγμα, μπορεί συνέχεια να τραγουδάνε για ξωτικά και δράκους, ή για πειρατές, ή για ιστορικές μάχες, ή για ιππότες και βαρβάρους. Συνέχεια, όμως· δεν αλλάζουν. Ταυτίζονται τόσο πολύ με τη θεματολογία τους που τα μέλη του συγκροτήματος μπορούν άνετα πλέον να ταυτίζονται και τα ίδια με αυτήν, φορώντας τα ανάλογα κουστούμια.

Αυτό δεν συνέβαινε τόσο με τα παλιά συγκροτήματα – αν συνέβαινε καν. Μπορεί το κάθε συγκρότημα να είχε το δικό του ύφος, αλλά άλλο το ύφος άλλο η θεματολογία. Σήμερα, μπορεί να δεις ακόμα και το αντίστροφο: να μοιάζουν ορισμένα συγκροτήματα υφολογικά και το καθένα απλώς να εμμένει σε μία και μόνο θεματολογία φανατικά.

Πάρε για παράδειγμα τους Manowar, τους Iced Earth, τους Black Sabbath, τους Iron Maiden (λέω μερικά παλιά συγκροτήματα τυχαία). Το καθένα είχε τελείως δικό του ύφος, όμως κανένα δεν ήταν σταθερό σε μία και μόνο θεματολογία. Ούτε καν οι Manowar: στο ένα άλμπουμ τραγουδούσαν για τον Αχιλλέα στην Τροία, και στο άλλο για έναν τύπο που γύρισε από το Βιετνάμ!

Δες τώρα μερικά σύγχρονα συγκροτήματα. Οι Hammer King συνέχεια τραγουδάνε για έναν τύπο που λέγεται Hammer King. Οι Eternal Champion συνέχεια τραγουδάνε τραγούδια εμπνευσμένα από ήρωες του Μούρκοκ και παρόμοιους χαρακτήρες ηρωικής φαντασίας. Οι Alestorm συνέχεια τραγουδάνε για μεθυσμένους πειρατές. (Παρεμπιπτόντως, όλα αυτά τα συγκροτήματα μού αρέσουν. Τα ακούω συνέχεια. Αλλά τώρα απλά μιλάω για τη θεματολογία γενικά.)

Οι Running Wild, αντιθέτως – παλιό συγκρότημα – μπορεί να είχαν μια γενική θεματολογία για πειρατές, αλλά δεν έμεναν τόσο προσκολλημένοι εκεί. Μέχρι και για τους Ανουνάκι έλεγαν! Και οι Running Wild είναι από τα παλιά συγκροτήματα που μπορείς να πεις ότι ήταν αρκετά προσκολλημένο σε μία θεματολογία.

Αναρωτιέμαι αν αυτό – η προσκόλληση στη θεματολογία – είναι ένα σημάδι των ημερών όπως και τα πολύ συγκεκριμένα είδη φανταστικής λογοτεχνίας, που σε πολλές περιπτώσεις οι ιστορίες πρέπει να είναι ή το ένα ή το άλλο, ενώ παλιά οι συγγραφείς απλώς έγραφαν και ό,τι έβγαινε: και έβλεπες πραγματικά τρελά και πολύ δημιουργικά πράγματα.

Εντάξει, και σήμερα γίνεται από κάποιους, αλλά βλέπεις να υπάρχει και αυτή η καταπιεστική τάση για νορμαλοποίηση που σου σηκώνει την τρίχα σαν να είδες δαίμονα από μηχανική κόλαση.

Για τα μέταλ συγκροτήματα, επίσης, αναρωτιέμαι αν είναι θέμα μάρκετινγκ. Ξέρεις, να γνωρίζουν οι καταναλωτές ότι εσείς τραγουδάτε γι’αυτό και πάντα όταν θ’ακούσουν εσάς θ’ακούσουν γι’αυτό. Οπότε έχεις ένα σταθερό κοινό.

Αλλά προσωπικά δεν ξέρω αν πραγματικά ισχύει κάτι τέτοιο, ή αν πραγματικά βοηθά τη μουσική ή κάνει το αντίστροφο.

Σε τελική ανάλυση, οι Maiden δεν έχουν σταθερό κοινό; Ε, είχαν ποτέ σταθερή θεματολογία; Όχι. Τους ακούς για το ύφος τους, όχι επειδή ξέρεις πως θ’ακούσεις (ξανά) για διεφθαρμένους παπάδες (παρά μόνο στο Holy Smoke).

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Μια λογοτεχνική τεχνική που τελευταία έχει εξαφανιστεί: Όταν ο βασικός χαρακτήρας της ιστορίας παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια των άλλων. Δηλαδή, ο συγγραφέας δεν μας γράφει τι βλέπει και τι αισθάνεται ο βασικός χαρακτήρας (παρά μόνο ελάχιστα ίσως) αλλά πώς οι άλλοι γύρω του τον βλέπουν, τι εντύπωση τούς προκαλεί.

Κι εγώ, που το γράφω τώρα αυτό, δεν χρησιμοποιώ τη συγκεκριμένη τεχνική. Ίσως μόνο να την έχω χρησιμοποιήσει μερικές φορές, αλλά δεν θυμάμαι, δεν είμαι σίγουρος.

(Σημερινή Σημείωση: Τώρα πλέον την έχω χρησιμοποιήσει αυτή την τεχνική σε τελευταία βιβλία που έχω γράψει.)

Μπορεί, ωστόσο, να είναι αρκετά αποτελεσματική. Για παράδειγμα, τη χρησιμοποιεί ο R.E. Howard σε πολλές από τις ιστορίες του Κόναν. Πώς βλέπουν οι άλλοι τον Κόναν, τι εντύπωση τούς προκαλεί.

Μιλάω πάντα για τις ιστορίες που έγραψε ο R.E. Howard, όχι άλλοι μετά από αυτόν. Γιατί πολλά έχουν παρεξηγηθεί σχετικά με τις ιστορίες του Κόναν. Οι αρχικές ιστορίες – αυτές του R.E. Howard – ήταν πολύ ατμοσφαιρικές. Ο Κόναν δεν ήταν απλώς ένας υπερδυνατός μαχητής που διαλύει τους πάντες στο πέρασμά του. Ναι, ήταν τρομερά δυνατός και τρομερά ανθεκτικός, αλλά μόνο γι’αυτό μπορούσε να επιβιώσει στις θανατηφόρες καταστάσεις όπου έμπλεκε. Κανένας λιγότερο σκληροτράχηλος άνθρωπος δεν θα επιζούσε. Και ο Κόναν συνήθως ίσα που καταφέρνει να γλιτώσει με νύχια και με δόντια.

Ορισμένες φορές, όταν βλέπω ανθρώπους να κατακρίνουν τις ιστορίες με τον Κόναν, νομίζω ότι κανείς δεν τις έχει διαβάσει πρώτα.