(Αυτό το post είναι συνέχεια από το προηγούμενο.)

Και ενώ περιδιάβαινα σε ατελείωτες παραλίες, τι θυμήθηκα; Το Vermilion Sands του Ballard, φυσικά. Το είχα διαβάσει το 2012 και δεν θυμόμουν πια πολλά για αυτό πέρα από τη γενική ιδέα: μια ατέρμονη παραλία με παράξενες τοποθεσίες, κάπου στον κόσμο μας, αλλά με μια πελώρια δόση σουρεαλισμού. Το βιβλίο αποτελείται από διηγήματα που το μόνο που τα συνδέει μεταξύ τους είναι ο κοινός φανταστικός κόσμος.

Από καιρό ήθελα να ξαναδιαβάσω το Vermilion Sands. Γιατί όχι τώρα;

Έχω αρχίσει να το ξαναδιαβάζω και νομίζω πως το εκτιμώ περισσότερο από τότε που το είχα διαβάσει για πρώτη φορά. Τα σκηνικά είναι μαγευτικά, οι ιδέες τρελές, οι πλοκές περίεργες. Τα πάντα πολύ όμορφα και σουρεαλιστικά – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συμβαίνουν και φριχτά πράγματα μέσα στις ιστορίες. Η ίδια η γλώσσα που είναι γραμμένες ρέπει προς σουρεαλιστικό ή εμπρεσιονιστικό πίνακα.

Κατά τη γνώμη μου, το Vermilion Sands είναι το καλύτερο βιβλίο του Ballard, και έχω διαβάσει αρκετά του (θέλω να διαβάσω και κάποια ακόμα, όμως). (Γράψε «Ballard» στην Αναζήτηση του κεντρικού site μου για να δεις ποια άλλα του έχω διαβάσει ώς τώρα.)

Επιπλέον, το Vermilion Sands είναι τρομερό βιβλίο για να το διαβάζεις το καλοκαίρι στην Ελλάδα. Το φανταστικό σκηνικό, άλλωστε, είναι ένα ατελείωτο θέρετρο με ηχητικά αγάλματα, πλοία που αρμενίζουν επάνω στην άμμο, παράξενα όντα, έντομα με λίθους επάνω, και άλλα τέτοια. Εκτός αυτού, ο Ballard ομολογεί ότι εν μέρει εμπνεύστηκε αυτές τις ιστορίες από τις παραλίες της Μεσογείου. Ορίστε τι γράφει στον πρόλογο: Where is Vermilion Sands? I suppose its spiritual home lies somewhere between Arizona and Ipanema Beach, but in recent years I have been delighted to see it popping up elsewhere – above all, in sections of the 3,000-mile-long linear city that stretches from Gibraltar to Glyfada Beach along the northern shores of the Mediterranean, and where each summer Europe lies on its back in the sun.

Ε, αυτό το Glyfada Beach είναι κάποιο μέρος που ξέρουμε όλοι μας...

*

Πέρα από το Vermilion Sands, που τις τελευταίες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω, στην παραλία διάβαζα κυρίως το Guardians of the Lost των Weis και Hickman, το δεύτερο του Well of Darkness, που ουσιαστικά μπορεί να διαβαστεί κι από μόνο του. Το πρώτο το είχα διαβάσει το 2007. Τρομερό βιβλίο για παραλία. Ούτε πολύ ελαφρύ ούτε πολύ βαρύ. Έχει πλάκα χωρίς να είναι της πλάκας. Και οι συγγραφείς φαίνεται να έχουν ωριμάσει αρκετά από τότε που έγραφαν τα πρώτα της Dragonlance, αν και, βέβαια, κάποια κλισέ και κλασικά πράγματα παραμένουν. Ε, πώς, fantasy χωρίς elves? Hell, no!