(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Το πρώτο είδος που με προσέλκυσε να διαβάσω βιβλία ήταν η φανταστική λογοτεχνία. Οτιδήποτε άλλο πριν από αυτό δεν αισθανόμουν να με τραβά αρκετά ώστε να καθίσω και να προσηλωθώ επάνω σ’ένα βιβλίο για ψυχαγωγικούς λόγους. Κι όταν σε προσελκύει η φανταστική λογοτεχνία το πρώτο πράγμα που συναντούσες την εποχή που ξεκίνησα να διαβάζω (αλλά και σήμερα, πιθανώς) ήταν η ηρωική/επική φαντασία.

Κάτι με είχε κάνει να κολλήσω πολύ άσχημα μ’αυτό το είδος. Ίσως να ήταν η αίσθηση της περιπέτειας· ίσως να ήταν οι μακρινοί, αρχαϊκοί κόσμοι· ίσως τα παράξενα, μαγικά όντα·  ίσως η όλη μαγική αίσθηση που σου δημιουργεί. Ίσως να μην ήταν τίποτα από αυτά, ή όλα αυτά μαζί.

Η επιστημονική φαντασία που έβρισκα ποτέ δεν αισθάνθηκα να με έλκει το ίδιο. Συνήθως ήταν στημένη σε μια μελλοντική γη, ή έλεγε τι θα γίνει όταν βγούμε στο διάστημα. Αλλά εμένα εκείνο που ανέκαθεν με σαγήνευε ήταν οι ευφάνταστες εναλλακτικές πραγματικότητες, όχι απαραιτήτως το μέλλον. Δεν ήμουν μελλοντολόγος ή μελλοντόπληκτος. (Ούτε και τώρα θεωρώ τον εαυτό μου “μελλοντολόγο”, αν και δεν είμαι εναντίον της μελλοντολογίας. Μάλλον το αντίθετο.)

Αλλά, όταν έχεις μαγευτεί από την επική/ηρωική φαντασία, κάνεις το λάθος ν’αρχίζεις να πιστεύεις ότι κάθε φανταστική λογοτεχνία πρέπει να είναι αυτού του τύπου. Αρχίζεις να γουστάρεις τόσο πολύ τα αρχαϊκά βασίλεια, τους βασιλιάδες και τις βασίλισσες, τους πολεμιστές με τα σπαθιά και τα τόξα, τους καβαλάρηδες με τις λόγχες και τις ασπίδες, και τους μυστηριώδεις μάγους, που δεν μπορείς να φανταστείς η φανταστική λογοτεχνία να είναι τίποτε άλλο.

Προβληματικό αυτό. Γιατί η φανταστική λογοτεχνία είναι, εξ ορισμού, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Και πρέπει να μπορείς να φανταστείς οτιδήποτε, όχι μόνο σπαθοφόρους μαχητές σε αρχαϊκά σκηνικά.

Διαβάζοντας, αλλά, κυρίως, γράφοντας, έφτασα σταδιακά σ’αυτή τη συνειδητοποίηση.

Όταν άρχισα να γράφω τις ιστορίες από το Θρυμματισμένο Σύμπαν, είχα ήδη αποφασίσει ότι θα γράψω κάτι που είναι ό,τι μπορείς να φανταστείς, όχι ό,τι έχει συνηθιστεί να λέγεται fantasy. Αλλά, ακόμα και καθώς ξεκινούσα να γράφω τις πρώτες ιστορίες στο Θρυμματισμένο Σύμπαν, κάτι μού έμοιαζε αταίριαστο. Σαν να μην έπρεπε, για κάποιο λόγο, να είναι έτσι. Ή σαν να μην ήμουν βέβαιος για διάφορα πράγματα – όπως πώς περιγράφεις ένα όχημα, ή μια πόλη που δεν είναι αρχαϊκού τύπου, πώς τα εντάσσεις μέσα στην ιστορία έτσι ώστε να σου φαίνονται φυσικά.

Ήταν επειδή είχα συνηθίσει να γράφω συνέχεια σε αρχαϊκά σκηνικά. Οι ιστορίες εκείνες του Θρυμματισμένου Σύμπαντος δεν είχαν κανένα αντικειμενικό πρόβλημα στο πώς παρουσιάζονται τα στοιχεία τους. Το πρόβλημα ήταν δικό μου. Στη δική μου αντίληψη. Στο πώς είχα μάθει να φαντάζομαι. Στο Θρυμματισμένο Σύμπαν δεν είχα κάτι καθορισμένο που το παίρνεις “όπως είναι” και γράφεις πάνω σ’αυτό. Δεν ήταν ένα σκηνικό που το βγάζεις έτοιμο από το κουτί. Ήταν, και είναι, ένα σκηνικό που πρέπει να το φανταστείς από το μηδέν, γιατί ακολουθεί τις δικές του αρχές και τους δικούς του νόμους.

Και νομίζω πως αυτό είναι κάτι που γενικά οφείλει να επιδιώκει η φανταστική λογοτεχνία. Το να πλάθεις όσο το δυνατόν πιο ευφάνταστα αλλά συγχρόνως καλοδομημένα πράγματα. Και είναι κάτι που μου φαίνεται ότι έχει δυστυχώς παραγκωνιστεί, ακόμα και στο εξωτερικό (γιατί στην Ελλάδα η κατάσταση είναι φανερά τραγική – όταν γράφεις ευφάνταστες ιστορίες σε θεωρούν γαμημένο εγκληματία). Έχει συνηθιστεί να μιλάμε για τυποποιημένα πράγματα, ενώ θα έπρεπε να αναζητούμε τα πράγματα που δεν είναι τυποποιημένα.

Εξάλλου, σκέψου από πού ξεκίνησε η φανταστική λογοτεχνία… Σίγουρα όχι από τους εμπόρους που πουλάνε συνήθως το ίδιο πράγμα, συνεχώς στην ίδια συσκευασία…

 

Μα αυτά τα σαυράκια είναι, τελικά, παντού!

Μυστηριακές Οντότητες

 

Το Twitter είναι ένα κοινωνικό δίκτυο με παλιά ιστορία. Και τώρα ήρθε αυτός ο φασιστοειδής Muskαράς και αποφάσισε να το γαμήσει. Ό,τι έχει κάνει είναι τελείως ενάντιο στην αρχική λογική που ήταν βασισμένο το Twitter.

Δεν θυμάμαι όλα όσα έχει κάνει – δεν τα έχω ψάξει και τόσο πολύ – αλλά θα αναφέρω αυτά που εμένα μου έκαναν τη χείριστη εντύπωση.

Πρώτον: τόλμησε, ο άθλιος γουρουνοειδής φασίστας, να χωρίσει τους χρήστες σε προνομιακούς και μη, βάσει του αν πληρώνουν ή όχι. Αυτό είναι από τα πιο άθλια που μπορείς να κάνεις μέσα σε ένα κοινωνικό δίκτυο. Είναι σαν τα εμβόλια του Μητσοτάκη. Είναι σαν τα προνόμια της αριστοκρατίας. Είναι, τέλος πάντων, φασιστικό, και όλοι το ξέρουμε.

Ναι μεν υπήρχε και παλιά κάποια προνομιακή μεταχείριση μέσα στο Twitter αλλά αυτό ήταν μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης φύσης (που, δυστυχώς, είναι σκατά): δηλαδή, «εξυπηρετήσεις», πολιτική ατζέντα, διαφήμιση. Εντάξει, μέχρι εκεί μπορείς να το δεχτείς, γιατί, έτσι κι αλλιώς, θα γίνει με τον έναν τρόπο ή με τον άλλο. Αλλά αυτό που έχει κάνει τώρα ο άθλιος είναι τελείως εκτός τόπου και Twitter.

Εγώ στην αρχή έλεγα ότι κανείς δεν θα τον πλήρωνε για να έχει «προνόμια» – και αυτό θα έπρεπε να είχαν κάνει όλοι, για να του φύγει η μαγκιά – αλλά, απ’ό,τι βλέπω, αρκετοί χρήστες αποφάσισαν να γίνουν «προνομιακοί». Ε, είναι μαλάκες ή όχι; Με το συμπάθιο κιόλας. Μπορεί και να το έχεις κάνει κι εσύ και να με διαβάζεις τώρα. Με το συμπάθιο αλλά είσαι μαλάκας ή μαλακισμένη. Σου πουλάει ο Μασκαράς αέρα κοπανιστό, κι εσύ υποβοηθάς στη διάλυση του Twitter.

Δεύτερον που καθόλου δεν μου άρεσε: Απαιτεί από τους δημιουργούς να τον πληρώνουν για να φτιάχνουν apps βασισμένα στο Twitter. Καμία σχέση με την αρχική λογική ανοιχτού διαδικτύου του Twitter. Και αρκετοί που δεν μπορούσαν να τα πληρώνουν έπαψαν να λειτουργούν.

Τρίτον: έβαλε και το καπάκι, κυριολεκτικά, από πάνω. Έκλεισε το Twitter, ώστε μόνο όσοι είναι logged in να μπορούν να βλέπουν μέσα. Καμία σχέση πάλι με την αρχική λογική του Twitter.

Τέταρτον: ήρθε και το κερασάκι. Άμα πας να κάνεις pin ένα tweet, σου λέει ότι μπορείς να το κάνεις και highlight (ό,τι σκατά κι αν είναι αυτό) αν είσαι προνομιακός χρήστης και πληρώνεις. Ε, πάρε το highlight σου και χώσε το εκεί που δεν φέγγει ο ήλιος, ρε μαλάκα φραγκοφονιά. Έτσι όπως έχει καταντήσει το Twitter αυτό το ζώον το όρθιο, νομίζεις ότι είσαι στο Μοναστηράκι κι έρχονται οι μαύροι να σου πουλήσουν βραχιολάκια σε κάθε σοκάκι.

Μετά από όλα αυτά, πιστεύω ότι πλέον είναι καταφανές πως δεν μιλάμε πια για το Twitter, αλλά για ένα άλλο δίκτυο – το Muskitter ίσως. Το Twitter διέφερε από τα περισσότερα άλλα social media επειδή εξακολουθούσε να διατηρεί τη λογική του ανοιχτού διαδικτύου. Ε, τώρα αυτό δεν υπάρχει στο Twitter, κι απ’ό,τι φαίνεται τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα ακόμα κι από το Facebook.

Κι εμένα, προσωπικά, δεν μ’ενδιαφέρει. Στ’αρχίδια μου το έχω γραμμένο. Εγώ δεν ασχολούμαι πολύ με κανένα κοινωνικό δίκτυο, απλώς με το Twitter είχα ασχοληθεί λίγο περισσότερο – δηλαδή, του έδινα κάποια σημασία.

Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που το Twitter ήταν ο βασικός τους δίαυλος για να επικοινωνήσουν τις ιδέες τους προς τα έξω. Και δεν μιλάω μόνο για Ελλάδα· μιλάω και για χώρες που δεν μπορούσαν αλλιώς να εκφραστούν παρά μόνο μέσα από το Twitter. Ήταν σημαντικό που στο Twitter δεν χρειαζόταν να είσαι logged in για να δεις τι γράφει ο άλλος. Με το να απαιτείς κάποιος να είναι logged in για να βλέπει τι γράφεται μες στο Twitter, ίσως και να κόβεις κατευθείαν τη μισή εμβέλεια από το δίκτυο. Εκτός των άλλων, ακόμα και πολλές μηχανές αναζήτησης δεν θα μπορούν τώρα να πιάσουν τι γίνεται μέσα, γιατί συνήθως οι μηχανές αναζήτησης δεν έχουν πρόσβαση σε σελίδες που πρέπει να είσαι logged in για να τις κοιτάξεις.

Πέρα από όλα αυτά – πολιτικά, κοινωνικά, μηχανές αναζήτησης, και τα λοιπά – ήταν, πολύ απλά, βολικό να μπορείς να κοιτάξεις τι γίνεται μέσα ενώ δεν είσαι logged in. Για παράδειγμα, εγώ έμπαινε κι έριχνα καμιά ματιά από το κινητό μου για να δω, πχ, αν έχουν εμφανιστεί κάποια προγραμματισμένα tweets που είχα ρυθμίσει, ή να πάρω στα γρήγορα μια πληροφορία. Δεν ήθελα να είμαι logged in, ΟΚ; Και ούτε θέλω. Και δεν πρόκειται να είμαι. Απλά δεν θα κοιτάζω το Twitter όταν κανονικά θα το κοίταζα. Ίσως, στο τέλος, να το παρατήσω και τελείως.

*

Ο άνθρωπος – συγνώμη, αυτό το ζώον – που έχει αγοράσει το Twitter νόμιζε ότι αγόρασε, ξέρω γω, μπιραρία, ή κάτι τέτοιο. Το Twitter δεν είναι απλά ένα κατάστημα που το αγοράζεις και του αλλάζεις τα φώτα άμα γουστάρεις. Το Twitter είχε ολόκληρη ιστορία από πίσω, βασισμένη στη λογική του ανοιχτού διαδικτύου. Αυτό πάει τώρα. Έσβησε.

Και το δυστυχές είναι ότι δεν βλέπεις να υπάρχει και πολλή αντίδραση.

Ορισμένοι, δε, υποστηρίζουν τον Μασκομαλάκα για τελείως παραπλανημένους λόγους. Κυρίως επειδή είναι δεξιοί και τους αρέσει που ο Μασκ δεν γουστάρει την αριστερή ατζέντα. Σκεφτείτε, όμως: ποιον υποστηρίζετε; Θα υποστηρίζατε έναν φονιά επειδή είναι εναντίον των ΛΟΑΤΚΙ, ή επειδή του αρέσουν τα πλαστικά καλαμάκια κι όχι τα χάρτινα; Είστε σοβαροί, ρε; Αυτός ο γαμημένος είναι ο φονιάς του Twitter. Η ζημιά που έχει προκαλέσει μες στο διαδίκτυο είναι πολύ πιο σημαντική από το αν κάποιος πιστεύει ότι προωθεί μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα με την οποία συμφωνεί.

Μέχρι στιγμής δεν ασχολιόμασταν και τόσο με τους CEO του Twitter. Ξέρετε γιατί; Γιατί ήταν σχεδόν αόρατοι. Εγώ δεν ήξερα ποιος ήταν πριν. Δε μ’ενδιέφερε. Πολύ λίγο παρέμβαιναν στο δίκτυο. Εντάξει, δεν μπορούσαν και να το αφήσουν τελείως ανεξέλεγκτο, αλλά δεν γινόταν και αυτό το τραγικό πράγμα που γίνεται τώρα. Τώρα είναι σαν μια πελώρια φυλακή όπου τριγυρίζουν μαύροι που προσπαθούν συνέχεια να σου πουλήσουν βραχιολάκια.

Ένα γαμημένο εμπορικοποιημένο μπουρδέλο και μισό.

Και απορείς με αυτόν τον Αρχιμαλάκα. Είναι ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Δεν είναι κανένας μικροεπιχειρηματίας. Κανονικά δεν θα έπρεπε καθόλου να τον ενδιαφέρουν τα λεφτά. Θα έπρεπε να το έχει αγοράσει το Twitter και να το έχει κάνει ακόμα πιο ελεύθερο. Τι τον νοιάζει;

Αλλά δεν το έχει κάνει αυτό· έχει κάνει το αντίθετο. Γιατί;

Ισχυρίζεται ότι είναι για την «ασφάλεια». Για την καταπολέμηση του σπαμ και των τρολς. Πίπες. Αυτά που λένε όλοι οι σιχαμένοι φασίστες: «είναι για την ασφάλειά σας...» (Αυτός ο τύπος πρέπει να λάτρευε τα εμβόλια του Μητσοτάκη, εκτός των άλλων.) Όμως ό,τι έχει κάνει ο Μασκ δεν φέρνει ασφάλεια στο Twitter. Απλώς παρακωλύει τους χρήστες και τους φυλακίζει. Οι επαγγελματίες σπάμερ και τα επαγγελματικά τρολ φυσικά και θα συνεχίσουν τη δουλειά τους – και τώρα θα έχουν και προνόμια! Δεν είναι να σε εκπλήσσει, αφού πολλοί από αυτούς ήταν, και είναι, ή βαλτοί από πολιτικές οργανώσεις ή επιχειρήσεις, ή κρυφομπάτσοι, ή πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, ή τίποτα ψυχιατροφασίστες.

Κακώς πούλησαν στον Μασκ το Twitter αυτοί που του το πούλησαν. Δεν έχει σεβαστεί τίποτα. Το έχει κάνει άλλο δίκτυο. Ένα ιδιωτικό μπουρδέλο που πρέπει να περνάς από φέις κοντρόλ και να πληρώνεις.

Αλλά όλα αυτά που κάνει ο Μασκ, και το θράσος με το οποίο τα κάνει, δεν είναι τυχαία. Ακολουθούν μια λογική που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλλουν εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο: να το μετατρέψουν σε κάτι σαν την τηλεόραση. Κάτι που πληρώνεις απλώς για κάποιες «υπηρεσίες» και τις λαμβάνεις από μεγάλες εταιρίες ή οργανισμούς – και είσαι, βέβαια, ελεγχόμενος από αυτούς.

Αλλά το διαδίκτυο δεν ήταν, δεν είναι, και δεν θα γίνει ποτέ, τέτοιο πράγμα όσο και να χτυπιούνται. Στο διαδίκτυο ο καθένας μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα και να προωθήσει τα δικά του πράγματα ελεύθερα. Αυτό είναι και το νόημα του διαδικτύου. Αλλιώς – τι να το κάνουμε άλλο ένα τηλεορασοειδές πράγμα;

Και, εντάξει, δεν λέω να μην υπάρχουν και κάποια εμπορικά πράγματα μέσα στο διαδίκτυο ή κάποια πράγματα που εξυπηρετούν. Πχ, τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, αγορά προϊόντων μέσω διαδικτύου. Όλα αυτά μπορεί να υπάρχουν. Και τα χρησιμοποιώ και ο ίδιος, δεν έχω κάτι εναντίον τους. Όμως δεν πρέπει να κατακλύσουν το διαδίκτυο. Το Twitter δεν έχει (ή, τουλάχιστον, δεν είχε) καμία σχέση με τέτοια πράγματα, όπως και οι περισσότεροι άλλοι χώροι του διαδικτύου.

Το θέμα είναι ότι εδώ έχει δημιουργηθεί ένα σχίσμα, μια ρήξη.

Από τη μια είναι αυτοί που θέλουν, ουσιαστικά, να μην έχεις διαδίκτυο. Να έχεις κάτι σαν τηλεόραση που πληρώνεις για τα πάντα και τα βλέπεις, ελεγχόμενα, μέσα από το smartphone σου. Και κυριαρχούν οι μεγάλες εταιρείες παντού και οι οργανισμοί.

Και από την άλλη είναι εκείνοι που θέλουν το διαδίκτυο να είναι αυτό που όντως είναι: ένα ανοιχτό μέσο. Για τον οποιονδήποτε. Ισότιμα.

Ο περισσότερος κόσμος, δυστυχώς, δεν το έχει καταλάβει αυτό, και απλά τρώει ό,τι του δίνουν μέσα από το κινητό του. Ναι μεν το «έτοιμο διαδίκτυο» του κινητού είναι μέρος του διαδικτύου, αλλά είναι μορφοποιημένο και αλλοιωμένο. Δεν είναι το πραγματικό διαδίκτυο. Και οι συσκευές που κρατάτε δεν σας περιορίζουν από το να έρθετε σε επαφή με το κανονικό διαδίκτυο, αν σταματήσετε να χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες που έρχονται έτοιμες κι αρχίσετε να ψάχνετε με αυτό το ρημάδι το browser. Το smartphone δεν είναι παρά ένας μίνι υπολογιστής. (Εγώ προσωπικά δεν το χρησιμοποιώ καν σαν τηλέφωνο, έχω άλλο κινητό, ένα πολύ απλό· το χρησιμοποιώ μόνο ως υπολογιστή.)

Υπηρεσίες όπως Google Play, Facebook, και τώρα και το Twitter και πολλές άλλες σε ταΐζουν απλά τα έτοιμα πράγματα. Με το αζημίωτο και ελέγχοντας ουσιαστικά τις επιλογές σου.

Μην υποστηρίζετε αυτού του είδους τις υπηρεσίες. Απλωθείτε μέσα στο διαδίκτυο. Πηγαίνετε ακόμα και σε πιο «απαγορευμένα» μέρη. Θα δείτε ότι έχει πολύ περισσότερα να σας δώσει.

 

Ντάπα ντούπα, ντάπα ντούπα, ΝΤΟΥΠ!

Μυστηριακές Οντότητες

 

Βλέπω ότι ο Musk(αράς) πλησιάζει πια να απογαμήσει το Twitter. Ξαφνικά, δεν μπορείς να διαβάσεις τίποτα εκεί εκτός αν είσαι logged in. Ούτε μπορείς να δεις μέσα σε κάποιον λογαριασμό του Twitter από εξωτερικό app (όπως, πχ, αυτό που έχω στην ιστοσελίδα μου) εκτός – μάντεψε – αν είσαι logged in.

Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που σιχαίνομαι τελείως στην εξέλιξη των κοινωνικών δικτύων: το να πρέπει να είσαι logged in για να κοιτάξεις μέσα. Και δεν μιλάω για συγκεκριμένες περιοχές του δικτύου (πχ, κάποιος μπορεί να μη θέλει να βλέπουν τον λογαριασμό του όλοι και να τον ορίσει ως private – ΟΚ, κανένα πρόβλημα)· μιλάω γενικά για όλο το δίκτυο.

Δημιουργεί μια κλειστοφοβική νοοτροπία walled garden που διαχωρίζει τους μέσα από τους έξω.

Δεν ήταν τέτοια η λογική του Twitter μέχρι που ήρθε αυτός ο μαλάκας και την άλλαξε. Το Twitter ανέκαθεν ήταν ένας ανοιχτός χώρος που, ασχέτως αν ήσουν logged in ή όχι, μπορούσες να κοιτάξεις τι γράφουν οι άλλοι, να πληροφορηθείς, κτλ.

Τώρα αυτό δεν ισχύει πλέον. Τώρα πρέπει να χτυπάς κάρτα για να μπαίνεις στο ιδιωτικό κλαμπ του κυρίου μαλάκα Μασκάρα. Πρέπει πρώτα να περάσεις από το φέις κοντρόλ του.

Ε, λοιπόν, να πάει να γαμηθεί ο κύριος μαλάκας Μασκαράς. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να εγκαταλείψω το ιδιωτικό μπουρδέλο του όπως έχω εγκαταλείψει εδώ και αιώνες το Facebook. Εγώ όταν γράφω κάτι στο Twitter δεν το γράφω με λογική walled garden, ή ιδιωτικού κλαμπ· το γράφω με τη λογική του ανοιχτού ίντερνετ: ότι ο καθένας μπορεί, και πρέπει να μπορεί, να έρθει σε επαφή μαζί του.

Η νοοτροπία που έχει εξαπλωθεί σαν πανούκλα τα τελευταία χρόνια, ότι πρέπει να είσαι logged in σε ένα κοινωνικό δίκτυο για να βλέπεις τι γράφεται μέσα, είναι τουλάχιστον φασιστική και γλοιώδης. Δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική φύση του διαδικτύου. Μοιάζει περισσότερο με τη λογική υπηρεσίας SMS για να στέλνεις μηνύματα από το κινητό σου σε έναν στενό κύκλο.

Και είναι καταφανές πως προς τα εκεί το πάνε. Γιατί σε κάποιους δεν αρέσει να μην ελέγχουν τι γίνεται, σε κάποιους δεν αρέσει η πληροφορίες να κυκλοφορούν ελεύθερα, και έχουν βρει αυτό τον πλάγιο τρόπο για να καταπνίξουν σιγά-σιγά την ελεύθερη ροή των πληροφοριών.

Επιπλέον – και ακόμα χειρότερα, ίσως – είναι φανερό πως θέλουν να ξέρουν ποιος πάει πού, και ποιος βλέπει τι. Σκέψου: όταν κάνεις log in σε μια πλατφόρμα, κάνεις log in με ένα email πάντα. Τα email, όμως, σήμερα σχετίζονται, επίσης πάντα, με έναν αριθμό κινητού τηλεφώνου (εκτός από ελάχιστα email που είναι ολοένα και πιο δύσκολο να τα βρεις). Ο αριθμός κινητού τηλεφώνου σε ταυτοποιεί. Ξέρουν ποιος είσαι, και τι πας και βλέπεις. Γιατί;

Ε, δεν χρειάζεται να σας το απαντήσω εγώ αυτό, έτσι δεν είναι; Οι φασίστες θέλουν να ξέρουν τα πάντα. Μόνο έτσι αισθάνονται ασφαλείς.

Αλλά ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητά του. Το τι πας και βλέπεις εσύ είναι καθαρά δικό σου θέμα, και κανενός άλλου. Δεν χρειάζεται κάποια «υπηρεσία» να το γνωρίζει. Ούτε χρειάζεται καν να έχει τα δεδομένα «μήπως χρειαστούν».

Κι αν οι μυστικές υπηρεσίες φοβούνται ότι έτσι μπορεί να τους ξεφύγουν κάποιοι ύποπτοι – κρίμα. Ας βρουν άλλους τρόπους να ερευνούν τους υπόπτους χωρίς να εκφασίζουν όλο το σύμπαν του διαδικτύου.

Αυτός ο άνθρωπος που κάνει κουμάντο τελευταία στο Twitter είναι τελείως ηλίθιος και καταστροφικός.

*

Τα κοινωνικά δίκτυα σού δίνουν την εντύπωση ότι κάνεις κάτι σπουδαίο εκεί μέσα – ότι εξαπλώνεις τις πολιτικές σου ιδέες, ότι διαφημίζεις κάτι, ότι κάνεις κοινωνικό κύκλο, κτλ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά είναι μπαρούφες, και έχει αποδειχτεί πολλές φορές. Για παράδειγμα, αν τα κοινωνικά δίκτυα μπορούσαν όντως να επηρεάσουν τον κόσμο από πολιτικής άποψης, τότε η πολιτική σκηνή σήμερα μάλλον θα ήταν πολύ διαφορετική. Όμως αυτό δεν συμβαίνει παρότι τόσοι και τόσοι κραυγάζουν μέρα-νύχτα μέσα στα κοινωνικά δίκτυα για τις πολιτικές τους ιδέες. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι ένα: απλώς εκτονώνονται σαν να είναι μέσα σ’ένα άδειο πηγάδι και να ουρλιάζουν. Και χάνουν την ώρα τους ενώ θα μπορούσαν να κάνουν κάτι πιο εποικοδομητικό. (Κι από αυτή την άποψη το κοινωνικό δίκτυο είναι και ένας τρόπος ελέγχου για τους «αντιδραστικούς». Τους κρατά εκεί, να εκτονώνονται, ενώ είναι ουσιαστικά ακίνδυνοι.)

Και θα σας πω και ένα πιο προσωπικό παράδειγμα. Χρόνια εγώ διαφημίζω τα βιβλία μου μέσα από κοινωνικά δίκτυα. Συνεχόμενα. Βλέπω κανένα τρομερό αποτέλεσμα; Όχι. Από τις δωρεές (όπως έχω ξαναγράψει) τίποτα ουσιαστικά δεν βγάζω. Τι μου προσφέρει το κοινωνικό δίκτυο; Ίσως – ίσως – λίγο μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από ό,τι θα είχα κανονικά.

Big deal.

Τα κοινωνικά δίκτυα προσπαθούν να σου δώσουν, γενικά, την εντύπωση ότι κάτι σπουδαίο συμβαίνει, ενώ στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει και τίποτα σπουδαίο. Νομίζετε ότι είναι τυχαίο που, κυρίως, όσοι είναι ήδη γνωστοί (από άλλα, επίσημα ΜΜΕ) είναι που έχουν πάντα τις μεγαλύτερες μετρήσεις στα κοινωνικά δίκτυα; Δεν είναι τυχαίο, προφανώς. Η τράπουλα είναι ήδη στημένη. Απλώς κοροϊδεύεσαι λίγο και κάνεις την πλάκα σου.

Και – το βασικό – εθίζεσαι. Μπλέκεις σε ένα κύκλωμα εθισμού και ανταμοιβής-τιμωρίας (likes κτλ), και μετά δεν μπορείς να φύγεις εύκολα. Δεν αισθάνεσαι καλά να φύγεις.

Και αυτό εκμεταλλεύονται όσοι ελέγχουν το δίκτυο, και έχει αρχίσει να γίνεται αυτός ο εκφασισμός των κοινωνικών δικτύων χωρίς να κουνιέται φύλλο. Παρότι τους κλειδώνουν μέσα (αυτό σημαίνει να θες log in για να μπεις), δεν διαμαρτύρονται. Τους αρέσει η φυλακή τους. Είναι εθισμένοι σε αυτήν.

Κάποτε πρέπει να ξυπνήσουν. Προτού να είναι αργά. Αν δεν είναι ήδη.