Όπως θα έχετε καταλάβει από τις Επιλογές μου, τριγυρίζω στο διαδίκτυο και μαζεύω διάφορα links που θεωρώ πως έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Αρκετά από αυτά δεν καταλήγουν στις Επιλογές, γιατί δεν νομίζω ότι ταιριάζουν ακριβώς· αλλά δεν τα έχω και «για πέταμα» που λένε. Πιστεύω ότι εξακολουθούν να έχουν κάποιο ενδιαφέρον.
Όλα αυτά τα links – όσα μπαίνουν στις Επιλογές και όσα δεν μπαίνουν στις Επιλογές – τα έστελνα στο Twitter μέσω του Tweetdeck, που, για όσους δεν ξέρουν, είναι μια υπηρεσία του ίδιου του Twitter με την οποία μπορείς, εκτός των άλλων, να ορίσεις μια σειρά από tweets που θέλεις να εμφανίζονται αυτοματοποιημένα σε συγκεκριμένους χρόνους. Αλλά πρέπει να καθίσεις να τα βάλεις εσύ ένα-ένα. Οπότε, σου τρώει κάποια ώρα.
Το έκανα, όμως, γιατί μου άρεσε να βλέπω μια μεγάλη λίστα από links να παρουσιάζονται σταδιακά· και ίσως αυτά τα links να φαίνονταν χρήσιμα και σε κάποιον άλλο.
Αποφάσισα να σταματήσω να το κάνω αυτό από τότε που ο Muskαράς αγόρασε το Twitter και άρχισε να το αλλάζει. Όπως έχω πει και σε προηγούμενα κείμενα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, δεν μου αρέσουν καθόλου αυτά που έχει κάνει με το Twitter, και οι λόγοι που πήρα την απόφαση να σταματήσω να βάζω links είναι, βασικά, οι εξής δύο:
Πρώτον, δε μ’αρέσει να βλέπουν το Twitter μου μόνο όσοι είναι logged in. Το Twitter ξεκίνησε ως μια υπηρεσία micro blogging, και το βασικό του blog είναι να το βλέπουν όλοι, όχι μόνο όσοι είναι κλεισμένοι μες στον «κήπο». Τα links μου δεν είναι μόνο για αυτούς· είναι για τους πάντες. Δεν θέλω να τα βλέπεις μόνο όταν είσαι logged in.
Δεύτερον, δεν μου αρέσει τίποτα σ’αυτό τον Μασκαρά, και αν καθόμουν τώρα να βάζω ένα-ένα τα tweets στο Tweetdeck θα αισθανόμουν σαν υπάλληλός του. Και δεν είμαι υπάλληλός του.
Α, ναι, υπάρχει κι ένας τρίτος λόγος: Δεν θέλω να ανεβάζω τη διαφημιστική αξία μιας πλατφόρμας την οποία αυτός ο καραγκιόζης έχει τελείως αλλοιώσει, ίσως και διαλύσει ουσιαστικά. Όσο περισσότερα tweets κάνεις εκεί, τόσο μεγαλύτερη δύναμη τού δίνεις. Και αυτός σίγουρα δεν είναι ο σκοπός μου. (Ίσως, μάλιστα, να είχα εγκαταλείψει το Twitter αν δεν το είχα συνηθίσει τόσα χρόνια. Και πάω στοίχημα πως ο Μασκαράς σ’αυτό ποντάρει για πολλούς χρήστες εκεί μέσα. Ειδικά για τους ακόμα πιο εθισμένους από εμένα.)
Εξακολουθώ, όμως, να μαζεύω links, πολλά links. Και τι να τα κάνω όλα αυτά; Δεν πάνε όλα στις Επιλογές. Επιπλέον, μου άρεσε αυτή η λίστα που έφτιαχνα στο Twitter: να τα βλέπω να βγαίνουν σιγά-σιγά σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Τι να κάνω; είπα.
Ε, θα το κάνω μόνος μου!
Ιδού, λοιπόν, το LinX!
Εκτός των άλλων, ξεσκόνισα και την PHP πάλι, που, δυστυχώς, δεν έχω την ευκαιρία να χρησιμοποιώ και πολύ συχνά. (Μια φορά το φτιάχνεις το site σου, δεν μπορείς να το αλλάζεις συνέχεια· θα το γαμ—μπιιιιπ!)
Το LinX είναι μια σελίδα που αυτοματοποιημένα εμφανίζει links το ένα μετά το άλλο. Και, μάλιστα, με πολύ λιγότερο κόπο για εμένα. Απλώς ταΐζω στην PHP το αρχείο txt όπου μαζεύω τα links μου και η PHP το περνά κατευθείαν σε έναν πίνακα μιας βάσης δεδομένων. Και, αποκεί και πέρα, το LinX βγάζει links σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Ελπίζω να έρχεστε και να βρίσκετε πράγματα παράξενα και αξιοσημείωτα εκεί τα οποία κεντρίζουν το μυαλό σας.
Έχετε υπόψη, όμως, ότι το LinX – εσκεμμένα – δεν κρατά αρχείο. Αυτό σημαίνει πως, ύστερα από κάποιο καιρό, μπορεί η σελίδα να αδειάσει και να αρχίσουν να εμφανίζονται καινούργια links. Οπότε, αν κάτι σας ενδιαφέρει και θέλετε να το κρατήσετε, να το κρατάτε στον υπολογιστή ή στο κινητό σας, γιατί μετά μπορεί να εξαφανιστεί από το LinX.
Το γεγονός ότι τα links που βγαίνουν στο LinX δεν συνοδεύονται (ακόμα) από εικόνες οφείλεται καθαρά στη δική μου βαρεμάρα, όχι σε αδυναμία του LinX. Γιατί, για να βάζω εικόνες, θα πρέπει να τις βάζω μία-μία, κατά περίσταση (όπως έκανα παλιά στο Tweetdeck), και, όπως είπα, βαριέμαι. Με το LinX έχω την ευκολία απλά να στέλνω ένα αρχείο txt στον σέρβερ και να γίνεται η δουλειά αυτομάτως.
Δεν αποκλείεται, όμως, στο μέλλον να αρχίσουν να εμφανίζονται και συνοδευτικές εικόνες.
(Μην ψάχνετε πού είναι το κουμπί για να κάνετε like. Δεν έχουμε τέτοια κακά πράγματα στο LinX.)
