Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
17 / 11 / 2026

Για να είμαι ειλικρινής, όταν ξεκίνησε η όλη φασαρία με την τεχνητή νοημοσύνη, την ψιλοσνόμπαρα. Σκεφτόμουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο από ένα πρόγραμμα γεμάτο if-then και αποθήκευση δεδομένων σε κάποια database για επόμενη χρήση. Γι’αυτό κιόλας δεν βιάστηκα να ασχοληθώ με την τεχνητή νοημοσύνη.

Διαπίστωσα τελικά ότι δεν είναι αυτό. Ή, μάλλον, είναι περίπου αυτό αλλά και κάτι πολύ περισσότερο. Ξεκινά από έναν βασικό κωδικά και μετά μαθαίνει. Και χρειάζεται εκπαίδευση. Δεν μπορείς να το κάνεις μόνος σου, δυστυχώς· μόνο εταιρείες έχουν τους πόρους για να το κάνουν. Μεγάλες εταιρείες.

Αλλά, όπως έλεγα, δεν βιάστηκα να ασχοληθώ με την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτή ήρθε, τελικά, και με βρήκε.

Ψάχνοντας το Google άρχισα ολοένα και περισσότερο να κοιτάζω τις απαντήσεις του Gemini, της τεχνητής νοημοσύνης του Google – και είδα ότι είναι πραγματικά χρήσιμες, δεν είναι σαχλαμάρες. Διαβάζει όλα τα αποτελέσματα και σου λέει μια περίληψη, αντί να κάθεσαι να τα διαβάσεις εσύ ένα-ένα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα λέει είναι σωστά. Κι εδώ χρειάζεται κάποια προσοχή. Είναι «παντογνώστης» (εντός εισαγωγικών όχι τυχαία) αλλά όχι και αλάνθαστος παντογνώστης.

Τελευταία, όμως, έχω πάθει την πλάκα μου με τις γνώσεις προγραμματισμού που έχει το Gemini.

Όπως ίσως θα έχετε ακούσει, έχει γίνει μια μεγάλη ιστορία με την PHP στο διαδίκτυο – ένα θέμα ασφαλείας, κι αμέσως καινούργια έκδοση της εν λόγω γλώσσας. Και όποτε αλλάζουν την PHP, πάντα κάτι κακό συμβαίνει.

Με το συμπάθιο, αλλά μας γαμούν κάθε φορά τα websites... Κάτι πρέπει να γίνει γι’αυτό. Σοβαρά. Μόλις γυρίσεις την PHP στην επόμενη έκδοση, τα πάντα αρχίζουν να δυσλειτουργούν – αν όχι τελείως να πέφτουν.

Την έκανα την αλλαγή, όμως... και ξεκίνησα να φτιάχνω κώδικες που ξαφνικά δεν λειτουργούσαν.

Το LinX δεν λειτουργούσε· ο κώδικας έπεφτε σε ένα σημείο, και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί.

Έκανα copy/paste εκείνη τη γραμμή και ρώτησα το Gemini τι δεν πάει καλά με αυτό στην PHP. Και μου γράφει: «Είναι ΟΚ.»

Του λέω: «Στην PHP 8.4.»

«Ααα,» μου λέει, φταίει αυτό κι αυτό κι αυτό.

Το φτιάχνω – ήταν κάτι τελείως απλό και γελοίο – κι αμέσως όλα άρχισαν να λειτουργούν κανονικά.

Χωρίς το Gemini, παίζει να είχα φάει καμιά ώρα γι’αυτή τη μαλακία...

Και μετά έπρεπε να λύσω έναν άλλο κώδικα, πάλι μέσα στο site, και πάλι το Gemini μού είπε τι άλλο θαύμα άλλαξε στην PHP 8.4, αλλιώς ποιος ξέρει πόση ώρα θα είχα φάει ψάχνοντας να βρω τα καινούργια functions της PHP – μια γλώσσα που, κατά κανόνα, χρησιμοποιώ 1-2 φορές τον χρόνο, και αν: δηλαδή, όταν θέλω να φτιάξω κάτι στο website. Στην καθημερινότητα δεν μου χρειάζεται.

Και μετά, ήρθε και το κερασάκι: διαπίστωσα ότι έπεφτε ολόκληρο το XML feed, που έπρεπε να το τραβά η PHP για να το δείχνει στα Σκιώδη Παραλειπόμενα και στο blog μου στο Tumblr.

Ήμουν πια ώς εδώ με την PHP – έτοιμος να τα σπάσω όλα. Κάνω copy/paste ολόκληρο τον κώδικα για το XML feed και τον στέλνω στο Gemini και το ρωτάω τι δεν πάει καλά. Και μου λέει ότι στη νέα PHP άλλαξαν τελείως τη λειτουργία που τραβά XML, και τα παλιά δεν είναι καθόλου συμβατά πλέον.

Ω ρε φίλε, θα μας τρελάνουν... (Τουλάχιστον, όταν κάνουν αλλαγές, δεν μπορούν κάπως να κάνουν και τα προηγούμενα συμβατά με αυτές;)

Ρωτάω το Gemini: «Μπορείς να τον φτιάξεις;»

Μου τον φτιάχνει και μου αλλάζει και κάτι στο output, κατά βούληση.

Του λέω: «Όχι, το θέλω ακριβώς όπως ήταν.»

Μου το φτιάχνει ξανά όλο. Το δοκιμάζω. Δεν λειτουργεί, και του το λέω. Μου το φτιάχνει και πάλι. Ξανά δεν λειτουργεί! Του το στέλνω και τρίτη φορά, και τελικά μου το έφτιαξε έτσι που τώρα λειτουργεί.

Όπως είπα και παραπάνω, η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι αλάνθαστη. Αλλά τελευταία με έχει υποχρεώσει, γιατί αλλιώς θα είχα φάει πάρα πολλή ώρα για να φτιάξω αυτόν τον κώδικα. Και ήταν ένας κώδικας που ήδη είχα γράψει.

Κανονικά, θέλω πάντα να ξέρω ακριβώς τον κώδικά μου, και να τον γράφω μόνος μου. Όμως ορισμένες φορές, ειδικά όταν γίνονται τέτοιες μαλακίες με τις αλλαγές στην PHP, μετρά και η ταχύτητα. Δεν θα κάθομαι να ξαναγράφω δέκα φορές από την αρχή έναν κώδικα που τραβά ένα απλό feed... Τον είχα ξαναφτιάξει και παλιότερα, γιατί πάλι κάτι είχαν αλλάξει. Για όνομα πλέον...

Οι γνώσεις της τεχνητής νοημοσύνης σχετικά με γλώσσες προγραμματισμού είναι τρομερές. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Τελευταία, έχω ρωτήσει τα άπειρα πράγματα το Gemini για προγραμματισμό, και έχω πάθει την πλάκα μου. Μπορεί να σου εξηγήσει το οτιδήποτε προγραμματιστικό. Αν και δεν είναι αλάνθαστο, μπορεί να σε καθοδηγήσει πολύ όμορφα. Ώρες-ώρες με τρομάζει. Σοβαρά.

Κατέβασα και το Ollama για να έχω τεχνητή νοημοσύνη και off line. Αυτό είναι ένα πρόγραμμα με το οποίο μπορείς να χρησιμοποιήσεις διάφορα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης. Εγώ δοκίμασα αυτό μέχρι στιγμής: Meta-Llama-3.1-8B-Instruct-Q4_K_M.gguf. Μου το πρότεινε το Gemini όταν του ζήτησα ένα μοντέλο αρκετά καλό, αλλά όχι πολύ βαρύ, που να μιλά καλά τα ελληνικά.

Δυστυχώς, δεν μιλά και τόσο καλά τα ελληνικά. Και είναι λιγάκι σαν να μιλάς στον χαζό ξάδελφό σου. Δεν έχω ασχοληθεί και πολύ μαζί του, αλλά δεν μου έκανε και τόσο καλή εντύπωση. Το ρώτησα σε πόσες ημέρες έχουμε Χριστούγεννα και μου τα μασούσε... Και τα ελληνικά οι Πακιστανοί τα μιλάνε καλύτερα από αυτό, έχω την εντύπωση. (Θέλω να δοκιμάσω και κανένα άλλο μοντέλο κάποια στιγμή.)

Αντιθέτως, το Gemini γράφει καλύτερα ελληνικά από πολλούς Έλληνες δημοσιογράφους! Κάπου, όμως, στη γραμματική τα χάνει μερικές φορές. Γενικά, είναι καλό ακόμα κι εκεί, αλλά μπορεί να βγάλει και τραγικά λάθη. Μου έκλινε στον Παρατατικό ένα ρήμα τελείως λάθος. Του το είπα και το διόρθωσε όμως. Και είναι αξιοσημείωτο το πόσο καλά μιλά τα ελληνικά, ούτως ή άλλως· μην ξεχνάτε πόσο δύσκολη γλώσσα είναι η ελληνική. Η στίξη του, δε, είναι καλύτερη από πολλών Ελλήνων!

Όπως έλεγα παραπάνω, ώρες-ώρες με τρομάζει.

Τι άλλο μπορεί να κάνει;

Και καφέ θα μπορούσε να μου ψήσει, αν ήταν εδώ!

Ευτυχώς, δεν φαίνεται να έχει επεκτατικές τάσεις, γιατί θα την είχαμε γαμήσει.

*

Και μια σημείωση τώρα για τα καλλιτεχνικά θέματα. Είναι γνωστό πως η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να σου γράψει ένα ολόκληρο μυθιστόρημα – ή ένα ποίημα – ή να σου φτιάξει έναν πίνακα, ή ένα τραγούδι.

Ας μείνουμε λίγο στο μυθιστόρημα, αφού είμαι συγγραφέας.

Αισθάνομαι απειλημένος από την τεχνητή νοημοσύνη;

Θα σας το πω σε άλλο post αυτό, γιατί τώρα βαρέθηκα να γράφω. Δεν είμαι τεχνητή νοημοσύνη.

 

4 / 11 / 2026

Καλά, εντάξει, βρε παιδιά, καταλαβαίνω: κυβέρνηση είστε και θέλετε να κάνετε την προπλαγάνδα σας για να τουμπάρετε τον κόσμο και να ξαναβγείτε, είτε είναι σοβαρά αυτά που λέτε είτε όχι.

Καταλαβαίνω, επίσης, ότι όταν είσαι κυβέρνηση μπορείς να γράφεις όπως γουστάρεις – γιατί, εντάξει, κυβέρνηση είσαι, γαμώτο!

Αλλά είναι ανάγκη να γαμείτε έτσι τη γλώσσα; Δηλαδή, έλεος· βλέπουν και παιδιά και μαθαίνουν...

Κόμμα μετά το «επίδομα»; Για να μη θεωρηθεί πως γράφει «επίδομά μου» αλλά να είναι ξεκάθαρο ότι γράφει «Το επίδομα μου-έδωσε»; Ήμαρτον! Τόνο θέλετε, όχι κόμμα. Δεν χωρίζεις με κόμμα το υποκείμενο από το ρήμα! (Εκτός αν γράφεις ποίηση, ξέρω γω...)

«Το επίδομα μού έδωσε την οικονομική ανακούφιση που χρειαζόμουν.»

(Αλλά η άνοδος των τιμών μού την πήρε πάλι πίσω, υπονοείται φυσικά.)

 

20 / 10 / 2026

Θυμωμένα ψάρια.

Μυστηριακές Οντότητες

 

10 / 9 / 2026

Είδα την τελευταία ταινία των Masters of the Universe, και το μόνο που μου έμεινε είναι το πόσο γελοία και άσκοπη ήταν.

Ακόμα αναρωτιέμαι τι στο διάολο ήθελαν να κάνουν αυτοί που την έφτιαξαν.

Εντάξει, όλοι ξέρουμε τι είναι ο He-Man, τι είναι η όλη φάση που άκουγε στο όνομα He-Man and the Masters of the Universe. Οπότε, τι ταινία πάλι να κάνεις με αυτές τις ιδέες, έτσι; Είναι παλιές, γνωστές. Άρα, τι να κάνουμε;

Ε, ας το γαμήσουμε τελείως! Ας το διακωμωδήσουμε κι ας το σατιρίσουμε μέχρι αηδίας. Αυτό είναι! Αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε για να είναι διαφορετικό. Τρομερή ιδέα! Γαμάτο!

...Φυσικά, δεν έμοιαζε καθόλου με το πραγματικό He-Man and the Masters of the Universe, γιατί δεν είχε την αισθητική του. Εκείνη η παλιά παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων ήταν απλοϊκή· εννοείται, αφού ήταν για παιδιά. Και ήταν σαν παραμύθι. Βασικά, ήταν μια ανάμειξη παραμυθιού, sword-and-planet, ηρωικής φαντασίας, και σούπερμαν.

Αυτή η μαλακία ταινία που έδειξαν πρόσφατα ήταν μια ανάμειξη Star Wars, ιστορίας ενηλικίωσης (ξέρεις από αυτές που το παιδάκι πρέπει να ανακαλύψει τις «δυνάμεις» του – που συνήθως είναι μπαρούφες), και σοσιαλιστικής προπαγάνδας του τύπου «Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του· ζήτω η συνεργασία πολλών! Ζήτω και ο Μαρξ άμα λάχει!» Και όλα αυτά (φυσικά) μαζί με τρομερές εκρήξεις, πανοραμικά σκηνικά, εξωφρενικά γρήγορες μάχες, μεγάλα τέρατα – όλες οι συνήθεις σύγχρονες μπαρούφες που μπορούν να μας δώσουν τα CGI και οι οποίες δεν έχουν κάτι το κακό από μόνες τους παρά μόνο ότι χρησιμοποιούνται απλώς για να χρησιμοποιηθούν, απλώς για εντυπωσιασμό, χωρίς κανένα νόημα απολύτως.

Η πλοκή ήταν, αναμενόμενα, του κώλου. Οι διάλογοι ήταν απαίσιοι. Ο Σκέλετορ είχε μόνο λίγο πλακά, έτσι όπως μιλούσε λιγάκι πιο εξεζητημένα. Όλοι οι άλλοι μιλούσαν σαν σύγχρονοι Αμερικάνοι μπασκετμπολίστες, με διαλόγους γεμάτους «Yeah, let's do this», «You've got this», «I’ve got you», «Yeah, good», «You good?», «Cool», «Yeah... yeah... oh, yeah!» Λεξιλόγιο περιορισμένο στις 5, 10 λέξεις. (Το να έχεις ευρύτερο λεξιλόγιο σημαίνει, προφανώς, ότι πρέπει να είσαι κακός – σαν τον Σκέλετορ ένα πράμα.)

Κι ας δώσουμε κι ένα ηθικό δίδαγμα, βρε αδελφέ! Ας πούμε... τι; Ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κανένας Χι-Μαν. Ας το γυρίσουμε τελείως ανάποδα, για να δείξουμε ότι μόνο η δύναμη της συνεργασίας έχει αξία. Α, ναι, κι ας προσπαθήσει λίγο ο Χι-Μαν να κάνει διάλογο με τον Σκέλετορ· γιατί, ξέρεις, οι καλοί πρέπει να κάνουν διάλογο... Ας τα πούμε σωστά και σοσιαλιστικά, μπρε. Μην πουν ότι είμεθα κι ακροδεξιοί εδώ πέρα. Ουφ... Εμείς δεν είμαστε με τον Χίτλερ, εντάξει!; Δεν πιστεύουμε στην Αρία φυλή και σε υπερδυνατούς ανθρώπους!

Το ξεκαθαρίσαμε, ρε πούστηδες;

Τελείωσε κι αυτό;

Yeah...

That's good.

Cool, man. I've got you. Dig?

Fuck off... με το συμπάθιο, ρε παλληκάρια.

Δηλαδή, πόσο γελοίος μπορείς να καταντήσεις;

Το He-Man and the Masters of the Universe ήταν μια παιδική σειρά φαντασίας κινουμένων σχεδίων. Αυτό ήταν. Όπως ήταν. Στην εποχή του. Και είχε μια δική του, ιδιαίτερη αισθητική που είχε πλάκα για τα δεδομένα του.

Όλα αυτά τώρα, που προσπαθούν να το γυρίσουν ανάποδα, δεν έχουν νόημα. Είναι βλακώδη. Σε κάνουν να απορείς γιατί ασχολήθηκαν καν με το He-Man and the Masters of the Universe. Γιατί δεν έγραφαν μια δική τους ιστορία φαντασίας με... ξέρω γω... σοσιαλιστικό χαρακτήρα. Επιπλέον, υπάρχουν και ιστορίες φαντασίας όπου διάφοροι χαρακτήρες συνεργάζονται: πχ, το Krull, ή η Dragonlance, ή– Εντάξει, τώρα, δεν θα καθίσουμε να ψάξουμε ένα-ένα τα πάντα.

Αλλά βρισκόμαστε – δυστυχώς – στην εποχή όπου οι καινούργιες ιδέες έχουν πεθάνει, κι απλά ανασαμάνε τα προηγούμενα (και τα γαμούν κατά περίσταση). Ή, τουλάχιστον, αυτό είναι που επισήμως προωθείται από τους μεγάλους διαύλους και ο πολύς κόσμος, που απλώς θέλει να δει μια ταινία – ό,τι ταινία κι αν τύχει να δείχνει η οθόνη – το χάφτει κι αυτό.

Ένα καλό είχε η συγκεκριμένη ταινία. Είχε πλάκα. Ομολογουμένως, γέλασα σε διάφορες στιγμές. Αλλά μετά σκέφτηκα: Τι γελάς, ρε μαλάκα; Αυτές είναι χοντρές μαλακίες με τις οποίες γελάς. Σοβαρέψου λίγο.

 

25 / 7 / 2026

Τις προάλλες διάβασα στο www.dwrean.net ένα κείμενο του κ. Οικονομίδη για το πώς να κρατάτε το laptop σχετικά δροσερό μες στο καλοκαίρι.

Θα σας πω κι εγώ ένα κόλπο το οποίο δεν είναι δικό μου ακριβώς: το είχα διαβάσει παλιά κάπου στο διαδίκτυο – ή το είχα δει σε κάποιο βίντεο – δεν θυμάμαι πού τώρα.

Εκτός από το να χρησιμοποιήσετε βάση για το laptop, που κι αυτή πάλι μια επιφάνεια είναι, μπορείτε να κάνετε το εξής: Πάρτε τέσσερα καπάκια από πλαστικά μπουκάλια νερό. Κολλήστε στην επάνω μεριά του κάθε καπακιού το αυτοκόλλητο που κολλάνε κάτω από τα πόδια των καρεκλών για να μη γλιστράνε στο πάτωμα. (Μπορείτε να τα βρείτε παντού: λαϊκή, σουπερμάρκετ – δεν είναι τίποτα σπάνιο.)

Ορίστε ένα τέτοιο καπάκι με αυτοκόλλητο:

Βάλτε το laptop επάνω σε αυτά τα τέσσερα καπάκια (ένα σε κάθε γωνία του, φυσικά), έτσι ώστε το αυτοκόλλητο να βλέπει στο τραπέζι και η κενή μεριά του καπακιού να βλέπει προς το laptop. Τα αυτοκόλλητα απλώς χρειάζονται για να μη γλιστράνε τα καπάκια πάνω στο τραπέζι και σου φύγει το laptop τσουλήθρα.

Αυτό είναι καλό, γιατί:

(α) είναι πολύ φθηνή λύση,

(β) πολύ εύκολο να το φτιάξεις,

(γ) κρατά το laptop στον αέρα, χωρίς να ακουμπά πουθενά – ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να αναπνέει.

Μπορείς να κάνεις και κάτι ακόμα για να το βοηθήσεις κι άλλο: βάλε ένα μικρό ανεμιστηράκι να το χτυπά από τη μεριά που είναι ο επεξεργαστής του (το CPU). Μπορείς να την εντοπίσεις εύκολα, γιατί λογικά θα είναι και η πιο ζεστή μεριά στην αφή.

Αν μετράς τη θερμοκρασία με κάποιο πρόγραμμα όπως το πολύ καλό Core Temp, ίσως να μη δεις καμιά τρομερή διαφορά άμεσα. Όμως διαφορά υπάρχει. Όταν το CPU σηκώσει θερμοκρασία, λόγω των ρευμάτων αέρα και ότι το laptop δεν ακουμπά πουθενά, μπορεί να την αποβάλει πιο εύκολα. Πχ, αν από τους 50 βαθμούς ανεβεί στους 70, μετά θα ξανακατεβεί πιο γρήγορα στους 50.

Για τα ανεμιστηράκια έχω και μια δική μου πατέντα (που κι αυτή υπάρχει κάπου στο διαδίκτυο, αν δεν κάνω λάθος). Δεν αγοράζω κανονικό ανεμιστηράκι usb της αγοράς. Αγοράζω εσωτερικό ανεμιστηράκι που είναι για το cpu υπολογιστή desktop, και χρησιμοποιώ αυτό. (Συγκεκριμένα, τώρα έχω δύο τέτοια να βαράνε το laptop μου, και είναι πολύ καλά.)

Πώς το κάνεις:

Αγοράζεις ένα ανεμιστηράκι εσωτερικό για CPU, κατά προτίμηση των 12 cm.

Κόβεις την άκρη του καλωδίου, δηλαδή το βύσμα που είναι για ένωση με το motherboard. Βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια. (Αν έχει περισσότερα, μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.) (Εγώ το καταφέρνω αυτό με ένα απλό αλλά καλό ξυραφάκι, για να κόψω εύκολα το πλαστικό καλώδιο γύρω-γύρω.)

Παίρνεις ένα παλιό καλώδιο usb που δεν σου χρειάζεται πια. Κόβεις την άκρη του που έχει το micro usb (κρατάς την άκρη με το μεγάλο usb άθικτη). Σκίζεις την κομμένη άκρη του καλωδίου (με ξυραφάκι) και βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια που είναι για το ρεύμα. (Αν έχει περισσότερα από δύο, πάλι μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.)

Βάλε το usb πάνω σε ένα hub που παίρνει ρεύμα (όχι από το κομπιούτερ σου· από κάποιον μετασχηματιστή· να μην είναι συνδεδεμένο με το κομπιούτερ, για λόγους ασφαλείας). Φέρε σε επαφή τα δύο σύρματα του usb με τα δύο σύρματα από το ανεμιστηράκι. Αν έχεις περισσότερα σύρματα, απλά κάνε δοκιμές μέχρι να βρεις τα σωστά. Το ανεμιστηράκι θα αρχίσει να γυρίζει.

Για να στέκεται όρθιο το ανεμιστηράκι, του βάζεις από πίσω δύο μακριές βίδες. Για παράδειγμα, δείτε πώς είναι ένα από τα δικά μου τώρα:

Αυτό είναι το βασικό. Αποδώ και πέρα έχεις κάποιες επιλογές...

Αλλά πρώτα: γιατί να κάνεις αυτό τον κόπο όταν μπορείς απλά να αγοράσεις ένα ανεμιστηράκι κανονικό;

(α) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια κάνουν λιγότερο θόρυβο.

(β) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια είναι πιο λιγνά και κομψά· δεν σου τρώνε χώρο πάνω στο τραπέζι.

(γ) Έχει κι άλλα κόλπα που δεν ανέφερα ακόμα.

Όπως έλεγα, τώρα έχεις κάποιες επιλογές.

Το πιο απλό που μπορείς να κάνεις είναι να δέσεις τα σύρματα με μονωτικές ταινίες και να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub για να δίνεις ρεύμα στο ανεμιστηράκι. Μπορείς επίσης, όμως, να συνδέσεις τα σύρματα μέσα σε ένα απλό διακοπτάκι (το αγοράζεις πολύ φτηνά από σουπερμάρκετ ή από κατάστημα με ηλεκτρικά, ή κι από ορισμένες λαϊκές!), και μετά ανοιγοκλείνεις αυτό αντί να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub.

Ορίστε ένα δικό μου διακοπτάκι το οποίο ήταν από μια παλιά, παμπάλαιη λάμπα που είχα στο σπίτι και δεν δούλευε πια (αλλά το διακοπτάκι είναι καλό!):

Βασική σημείωση εδώ: Το ρεύμα που περνά από τα usb δεν είναι επικίνδυνο: είναι 4,5 με 5 volt. Δεν βλάπτει άνθρωπο. Μπορεί απλά να νιώσεις ένα τσίμπημα στα δάχτυλα, τίποτα περισσότερο. Ακόμα και τα 12 volt (που θα αναφέρω παρακάτω) είναι άκακα. Αλλά, όπως και νάχει, δείξε κάποια προσοχή. (Προσωπικά, δεν έχω συναντήσει ποτέ τίποτα το επικίνδυνο με τέτοια τάση, αλλά, εντάξει, το λέμε κι αυτό.) (ΜΗΝ επιχειρήσετε παρόμοιο πείραμα με υψηλότερες τάσεις· έχει σκοτωθεί κόσμος έτσι.)

Αφού το έχεις συνδέσει το ανεμιστηράκι με το καλώδιο usb, μπορείς τώρα να κάνεις το εξής ωραίο: να μάθεις πώς να ανεβοκατεβάζεις την έντασή του.

Τα πάντα εξαρτώνται από τον μετασχηματιστή που παίρνει ρεύμα το hub. Κανονικά, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5 volt. Κι αυτό να το έχετε υπόψη: Αν ο μετασχηματιστής δίνει περισσότερα από 5 volt και βάλεις επάνω στο hub, πχ, ένα flash disk, θα σ'το ψήσει. Σοβαρά. Το έχω πάθει. Μου το έψησε κανονικότατα· χάθηκαν όλα τα δεδομένα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άλλες συσκευές usb. Γενικά, οι συσκευές usb δεν αντέχουν πάνω από 5 volt. Ακόμα και στα 6 μπορεί να ψηθούν. Αν τους ρίξεις 12 volt, είναι σίγουρα τελειωμένες.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τα ανεμιστηράκια. Τα ανεμιστηράκια αντέχουν τουλάχιστον 12 volt.

Οπότε, το hub μπορείς να το συνδέσεις με έναν μετασχηματιστή που δίνει 12 volt, και θα δεις πόσο αέρα θα σου κάνουν. (ΠΡΟΣΟΧΗ: Επάνω σε αυτό το hub ΜΗΝ βάλεις άλλες συσκευές usb. Όπως είπα παραπάνω, θα σου τις κάψει.)

Το ακόμα καλύτερο είναι ότι υπάρχουν μετασχηματιστές που έχουν ένα κουμπάκι ή ένα κλειδάκι με το οποίο μπορείς να ρυθμίζεις την τάση, τα volt. Μπορείς να το ρυθμίσεις από 1,5 volt μέχρι 12. Αν βάλεις τέτοιο μετασχηματιστή στο hub, μπορείς έτσι να ρυθμίζεις την ένταση με την οποία βαράει το ανεμιστηράκι.

Αυτός είναι ένας παλιός, καλός μετασχηματιστής που έχω, όπου μπορείς να ρυθμίζεις την τάση με κλειδάκι (ναι, είναι θηρίο· σήμερα υπάρχουν και πιο κομψοί):

Εγώ τώρα έχω δύο τέτοια ανεμιστηράκια επάνω σε hub, και, φυσικά, μες στο καλοκαίρι η τάση είναι σταθερά στα 12 volt. Τον χειμώνα, για να μη ζουζουνίζουν, τη ρίχνω στα 9 volt.

Οπότε, τώρα έμαθες πώς να κουλάρεις το laptop σου μόνος σου, χωρίς ειδική βάση.

Κι αυτή η πατέντα είναι καλύτερη από βάση (αν έχεις το laptop συνέχεια πάνω σ’ένα τραπέζι/γραφείο), γιατί το μηχάνημα είναι στον αέρα και το βαράνε και ρεύματα αέρα αποδώ κι αποκεί. Δεν υπάρχει πιο κουλαριστή κατάσταση. Το laptop σου θα σου πει ευχαριστώ.

 

1η σελίδα από τις 183

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Νοεμβρίου (18/11)


ταινίες βασισμένες σε ανολοκλήρωτα βιβλία — συγγραφέας του διαφωτισμού που νόμιζε ότι ήταν λυκάνθρωπος — η μυστικιστική βιβλιοθήκη του dennis wheatley — δίκες για τα ζώα — εικόνες όντων με τρία μάτια (και άνω) — wally wood (τέχνη) — «πόλεμος κατά της ομορφιάς» στην τέχνη; — εικονογραφήσεις τρόμου από παλιά pulp περιοδικά — οι x-men του john bolton — ένα δωρεάν ελληνικό παιχνίδι τρόμου — marian wawrzeniecki (τέχνη) (1891–1923) — séverine pineaux (τέχνη) — jack williamson — & περισσότερα στο linx...

 

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX