Πάμε κυνήγι καρχαρία;

Ohh, yeah!

Μυστηριακές Οντότητες

 

Τις προάλλες είχα γράψει έναν σχολιασμό για την τελευταία ταινία Deathstalker που κυκλοφόρησε το 2025, και ανέφερα κάποια πράγματα και για τις προηγούμενες, τις παλιές, ταινίες. Είχα καιρό να τις δω, δεν τις θυμόμουν και τόσο καλά. Αλλά τώρα τις ξαναείδα, από περιέργεια – όλες, εκτός από τη 2η που την είχα δει πολλές φορές παλιά και δεν είχα όρεξη να την ξαναδώ· επιπλέον, είναι ουσιαστικά της πλάκας.

Και παρατήρησα ότι καλά τα είχα γράψει για αυτές τις ταινίες, αλλά στην 4η είχα κάνει και ένα λάθος. Όχι τραγικό. Κατά βάση, αυτά είναι. Αλλά ο ηθοποιός είναι ο ίδιος όπως στην πρώτη ταινία. Είναι ο Rick Hill. Ωστόσο, μοιάζει πάλι σαν άλλος χαρακτήρας, άλλος Deathstalker – αν και όχι τόσο όσο στη 2η ταινία και στην 3η, τις δύο ενδιάμεσες, όπου είναι τελείως διαφορετικός ως ήρωας.

Αυτό που δεν θυμόμουν καθόλου είναι ότι (παραδόξως;) στην 4η ταινία προσπαθούν να κάνουν μια κάποια σύνδεση με την 1η. Ναι, είναι αλήθεια. Το παλεύουν το θηρίο... αλλά δεν το δαμάζουν κιόλας.

Τι εννοώ...

Στο τέλος της 1ης ταινία, ο Deathstalker έχει στα χέρια του τις Τρεις Δυνάμεις – το Ξίφος, το Δισκοπότηρο, και το Φυλαχτό. Και τα καταστρέφει «για να μην καταδυναστεύουν πλέον τους ανθρώπους τέτοιες Δυνάμεις». Τα σηκώνει πάνω απ’το κεφάλι του, όλα μαζί, και πετάγονται κάτι λάμψει και... αυτό είναι, υποτίθεται. Πάνε οι Τρεις Δυνάμεις. Καταστράφηκαν.

Στην 4η ταινία, όμως, ξεκινάμε με το εξής υπόβαθρο από το πρόσφατο παρελθόν του Deathstalker: ότι ο Deathstalker είχε ακόμα εκείνο το μαγικό ξίφος, που ήταν η μία από τις Τρεις Δυνάμεις, και μπλέχτηκε σε μια μεγάλη μάχη εναντίον κάτι βανδάλων μαζί με έναν φίλο και συμπολεμιστή του, τον Άλντιλαρ (πολύ επικό φαντασοόνομα, ναι). Και μέσα σ’αυτή τη μάχη οι δυο τους έμπλεξαν τα σπαθιά τους – ο Deathstalker πήρε το συμβατικό σπαθί του Άλντιλαρ, και ο Άλντιλαρ το μαγικό σπαθί του Deathstalker! Το πώς τα έμπλεξαν, δεν αναφέρεται... Και μετά οι δυο τους χωρίστηκαν, και τώρα ο Deathstalker δεν ξέρει πού είναι ο Άλντιλαρ (και το μαγικό σπαθί) και τον αναζητά (για να ξαναβρεί το μαγικό σπαθί).

Καλά, αν είναι δυνατόν... Προσπαθώ να φανταστώ πώς έμπλεξαν τα σπαθιά τους... και μετά, αφού βγήκαν νικητές από τη μάχη, πώς χωρίστηκαν και δεν ξαναβρήκαν ο ένας τον άλλο... και η φαντασία μου αδυνατεί να φτάσει εκεί. Είναι τελείως παράλογο. Πλοκή της πλάκας. Κι επιπλέον, το μαγικό σπαθί κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν καν εκεί, αφού είχε καταστραφεί στην 1η ταινία.

Αλλά, ΟΚ, οι άνθρωποι προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια σύνδεση με την 1η ταινία...

Και τώρα ο Deathstalker ψάχνει για τον Άλντιλαρ ρωτώντας αποδώ κι αποκεί, και καταλήγει σε ένα βασίλειο (που, κατά βάση, είναι ένα κάστρο!) όπου κυβερνά μια βασίλισσα-μάγισσα η οποία... εε, κάνει τα ίδια που έκανε εκείνος ο κακός μάγος από την πρώτη ταινία, ουσιαστικά. Συγκεντρώνει όλους τους πιο δυνατούς πολεμιστές της χώρας σε ένα τουρνουά ώστε να τους ξεπαστρέψει έναν-έναν και να μην υπάρχει κανείς να της αντισταθεί. (Εκεί κάπου είναι φυλακισμένος, ή μάλλον μεταμορφωμένος, και ο Άλντιλαρ, και η μάγισσα έχει κρύψει το μαγικό σπαθί.) Αλλά ο Deathstalker δεν παραξενεύεται από αυτή τη... σύμπτωση: δηλαδή, ότι ουσιαστικά μπλέκεται πάλι σε μια κατάσταση που είναι σχεδόν ίδια με αυτή στην 1η ταινία!

Σε σύγκριση με την 1η ταινία, πάντως, η 4η έχει πολύ πιο έξυπνους και φυσιολογικούς διαλόγους, το σεξ δεν είναι σαν γουρούνια να πηδάνε γουρούνια, και γενικά υπάρχει μια πολύ πιο άνετη αίσθηση στην πλοκή. Η 1η ταινία είναι σχεδόν σαν μύθος, κάτι το πρωτόγονο, όπου ακόμα μούγκριζαν, και ένας «ιππότης» τα βάζει με σκοτεινές δυνάμεις (οι οποίες, όμως, είναι αξιοσημείωτα παράξενες και διαβολικές), ενώ γυμνά κωλομέρια εμφανίζονται δεξιά κι αριστερά και οι στηθόδεσμοι έχουν απαγορευτεί δια νόμου στο βασίλειο...

Α, ναι, και κάτι για την 3η ταινία. Έχει πλάκα, και μια πιο μεσαιωνική αισθητική ίσως από τις άλλες – φορέματα εποχής και τέτοια πράγματα. Αλλά εκείνοι οι ζωντανοί-νεκροί είναι τελείως αστείοι. Δεν θυμίζουν ανθρώπους που έχουν βγει από τάφο· θυμίζουν καρβουνιάρηδες με μουτζουρωμένες μούρες. Ωστόσο, έχει πραγματικά πλάκα η ταινία. Καμία σχέση, βέβαια, με την 1η.

 

ΟΚ, κάθομαι τώρα σπίτι μου και ακούω μια γαμημένη βαβούρα απ’το ΟΑΚΑ. Μπας και παίζει συναυλία; Τσεκάρω στο διαδίκτυο και διαπιστώνω ότι είχα δίκιο: Metallica, που είχα ακούσει ότι θα έρθουν.

Εντάξει, τίποτα το συναρπαστικό.

Αλλά πόσο πήγε το μαλλί της αρκούδας;

85 ευρά η χειρότερη θέση – κι αυτό προτού εξαντληθούν τα εισιτήρια, και οι τιμές πηδήσουν (εμάς). 550 η καλύτερη!

Τι λέτε, ρε φούστηδες; Είσθε εις τα λογικά σας;

Πείτε ότι είμαι «μαλάκας» αλλά ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη μανία με τις συναυλίες, και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ποτέ δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα οι συναυλίες. Δεν μπορείς να φχαριστηθείς τη μουσική μέσα σ’αυτή τη βαβούρα.

Δεν είμαι «μουσικόφιλος»; Ίσως και να μην είμαι. Αλλά ακούω μουσική όλη μέρα (κυρίως μέταλ, ροκ, και διάφορα ατμοσφαιρικά, από electronic μέχρι dungeonsynth), ή, τουλάχιστον, το πρωί και το βράδυ. Εντάξει, και λίγο και το μεσημέρι.

Μου αρέσει η μουσική, αλλά δεν μου αρέσουν οι συναυλίες. Και δεν νομίζω ότι αξίζουν τα λεφτά τους. Ειδικά τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή, ώς πού πια θα φτάσει η αισχροκέρδεια;

Συγνώμη αλλά έχω καλύτερα πράγματα να κάνω με τα λεφτά μου. Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι δεν με νοιάζει να πληρώσω οποιοδήποτε πόσο για κάτι που πραγματικά θέλω. Αλλά... για να πάω σε συναυλία; 100 ευρώ; Και άνω; Ε, όχι. Σόρυ, δηλαδή.

Επιπλέον...

Πείτε τώρα ότι είμαι «ιερόσυλος», αλλά οι Metallica δεν μου αρέσουν.

Μα, είναι δυνατόν; Μεταλόφιλος και να μην του αρέσουν οι Metallica;;;

Ε, ναι· τι να κάνουμε; Δεν μου αρέσουν. Ποτέ δεν μου άρεσαν. Και, γενικά, εδώ και αρκετά χρόνια, δεν με ενθουσιάζουν καθόλου όλα αυτά τα πολύ ξακουστά μεταλλικά συγκροτήματα. Και για τους Iron Maiden την ίδια άποψη έχω, πάνω-κάτω, αν και αυτούς τούς προτιμώ από τους Metallica ΠΟΛΥ περισσότερο. Όπως και τους Manowar, και τους Black Sabbath. Αλλά, για παράδειγμα, Megadeth: όχι. Ούτε Powerwolf και κάτι άλλα παρόμοια που έχουν πεταχτεί τελευταία στην επιφάνεια.

Και όλ’ αυτά που ανέφερα ώς τώρα η αλήθεια είναι πως, τελευταία, δεν τα ακούω σχεδόν καθόλου.

Θέλετε να σας πω τι ακούω τελευταία; Παραδόξως (και γιατί «παραδοξως»;), είναι αρκετά ελληνικά συγκροτήματα ανάμεσά τους. Validor, War Dance, Eternal Winter, Glyph, Dragon Skull, Ironflame, Darklon, Steel Arctus, Medieval Steel, Angel Sword– Εντάξει, δεν θα σας τα πω και όλα.

Και από μη μεταλλικά πράγματα: Perturbator, Tangerine Dream, Dan Terminus, Avenguard, Cryo Chamber Collaboration, Barak Tor, Atlantean Sword, Fief...

Υπάρχουν πάρα πολλές μπάντες και τραγουδιστές εκεί έξω που τους βρίσκω πολύ πιο συμπαθητικούς από όλα αυτά τα τραγικά δημοφιλή συγκροτήματα. Και ακόμα και γι’αυτούς δεν θα πλήρωνα 85 ευρώ για να πάω στη χειρότερη θέση συναυλίας όπου πέφτουν αγκωνιές δεξιά κι αριστερά και οσμίζεσαι τον θεσπέσιο ιδρώτα του διπλανού που χοροπηδάει ουρλιάζοντας μες στ’αφτί σου...

 

Όσοι παρακολουθούν τον ιστότοπο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, ίσως να έχουν δει ότι ο τρίτος κύκλος έχει επεκταθεί. Έχουν προστεθεί τα βιβλία μιας νέας σειράς – Το Κλεμμένο Βασίλειο – τα οποία είναι όλα με γκριζαρισμένα εξώφυλλα και στο «προσεχώς».

Δεν θα αργήσουν να δημοσιευτούν. Τα τρία πρώτα θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2026. Τα τρία επόμενα μέσα στο 2027, αν είμαστε ακόμα ζωντανοί ώς τότε και δεν μας έχει φάει το μαύρο φίδι.

Ακολουθούν τα εξώφυλλα των τριών πρώτων βιβλίων σε έγχρωμη μορφή για να τα κοιτάξετε πιο όμορφα.

Το Κλεμμένο Βασίλειο είναι, όπως έχω ήδη γράψει σε αυτό το άρθρο, συνέχεια ουσιαστικά της Αναζήτησης του Οφιομαχητή. Αλλά δεν είναι απαραίτητο να έχεις διαβάσει την Αναζήτηση για να διαβάσεις το Κλεμμένο Βασίλειο. Περισσότερα δεν θα πω, γιατί θα ήταν spoiler.

Το Κλεμμένο Βασίλειο είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στη Μοργκιάνη και συγκεκριμένα στο Βασίλειο της Χάρνωθ. Όσοι έχουν διαβάσει Το Αίμα των Κατοίκων της ξέρουν περίπου τι σημαίνει αυτό. Αλλά το Κλεμμένο Βασίλειο είναι σε μια εποχή ακόμα πιο μετά.

Υπολογίζω να δημοσιεύσω το πρώτο βιβλίο, Οι Θεοί Μιλούν, μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού.

Εννοείται, φυσικά, πως θα είναι δωρεάν όπως πάντα. Ωστόσο, οι δωρεές είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτες, και πρέπει να γίνονται. Προσπαθήστε, όμως, να μη μου στείλετε παραπάνω από € 500.000 μέσα στο πρώτο εξάμηνο, γιατί οι λογαριασμοί φουσκώνουν απότομα από τις δωρεές και η τράπεζα θα αρχίσει να μας θεωρεί ύποπτους για ξέπλυμα.

Τι εννοείτε ότι δεν είμαι σοβαρός; Πάλι τα ίδια θα γράφουμε; Ότι η κατάσταση είναι ξεφτίλα σ’αυτή τη χώρα για τους συγγραφείς φαντασίας; Ότι δεν βγάζουμε φράγκο από τα γραπτά μας;

Ελάτε τώρα· κάντε κάτι για να το αλλάξετε, κι αφήστε τις μαλακίες. Κάντε μια δωρεά.

 

Τις προάλλες έτυχε να διαβάσω αυτή την ιστορία με τον μαζικό δολοφόνο της Φλώριδας, ο οποίος ρωτούσε το ChatGPT πώς να κάνει τη δολοφονία· και σκέφτηκα να παίξω λίγο με την AI του Google, να δω τι απαντήσεις μπορεί να δώσει σε... σχετικά περίεργα ερωτήματα.

Έκανα αναζήτηση, λοιπόν, για «whats the fastest way to kill someone», και το Google μού έβγαλε links για διάφορα ιστοσελίδες κατά της αυτοκτονίας! Απάντηση από την AI δεν υπήρχε πάνω-πάνω. Πάτησα, οπότε, το «AI Mode», γιατί ήθελα να πάρω απαντήσεις από τεχνητή νοημοσύνη. Αλλά – πάλι – μου έβγαλε και από εκεί τα ίδια αποτελέσματα με οργανισμούς εναντίον της αυτοκτονίας! AI δεν μου απάντησε...

Μπα σε καλό σας, είπα εγώ ότι θέλω να αυτοκτονήσω;

Διευκρινίζω, λοιπόν, καλύτερα το ερώτημα· γράφω: whats the fastest way to kill someone other than yourself. Έτσι για να εξηγούμαστε σωστά, βρε αδελφέ, και να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.

Ξανά, όμως, έλαβα ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα!

ΟΚ... τι στο διάολο συμβαίνει εδώ τώρα; Έχει γίνει κάποιος επαναπρογραμματισμός της AI του Google για να μην απαντά σε πιθανώς επικίνδυνα πράγματα; Ή ήταν έτσι από την αρχή;

Κι αν ναι (σε οποιαδήποτε από τις δύο ερωτήσεις), αυτό πού μας οδηγεί; Στο να γίνουμε τελείως παρανοϊκοί, και κάθε ερώτηση να μας φαίνεται «ύποπτη»;

Δηλαδή, κάποιος που ρωτάει «whats the fastest way to kill someone», πρέπει να το ρωτάει για κακό – ή για πρακτικό – σκοπό; Εγώ μπορεί να είμαι συγγραφέας και να θέλω να το μάθω αυτό για να γράψω κάτι σε μια λογοτεχνική, φανταστική ιστορία· ή σε ένα σενάριο. Ή μπορεί να γράφω μια πραγματεία ή ένα δοκίμιο, και μια τέτοια πληροφορία να μου είναι χρήσιμη. Ή μπορεί να παίζω ένα rpg, και να θέλω να διαπιστώσω αν αυτό που παίζω είναι οριακά αληθοφανές. Ή μπορεί να κάνω αυτή την ερώτηση για να προστατευτώ, ώστε να μην με σκοτώσουν, επειδή βρίσκεται η ζωή μου σε κίνδυνο. Ή μπορεί απλά να είμαι περίεργος, βρε αδελφέ, και να θέλω να μάθω.

Είναι κακό;

Όταν παίρνουμε τέτοια μέτρα «ασφαλείας», δε νομίζω ότι οδηγούμαστε σε καλά μονοπάτια. Δεν είναι σωστό να προσπαθήσεις να αποκρύψεις την πληροφορία. Ναι, ακόμα κι αν κάποιος ζητά να μάθει πώς λειτουργεί ένα όπλο, πρέπει να μπορεί να το μάθει, ελεύθερα. Η γνώση δεν είναι πράξη. Επειδή ξέρεις κάτι, δεν πάει να πει ότι θα το χρησιμοποιήσεις κιόλας για βλαβερό σκοπό. Η πράξη είναι που πρέπει να αποτρέπεται, όχι η γνώση. Αλλιώς, οδηγούμαστε σε σκοταδισμό, όπου... καλύτερα να μην ξέρεις. Μόνο λίγοι πρέπει να ξέρουν. Είναι για το καλό σου. Αλήθεια.