Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 8 / 2020

Όπως είχα πει σ’ένα προηγούμενο post, στις διακοπές κάνω διακοπή, δηλαδή δεν μπαίνω στο διαδίκτυο για δέκα, δεκαπέντε μέρες. Θέλω αποτοξίνωση, θέλω κάτι διαφορετικό. Το έκανα αυτό από παλιά, και θυμάμαι τότε ότι, όταν επέστρεφα πάλι στο διαδίκτυο, έβρισκα τόσα πολλά πράγματα να με περιμένουν που δεν προλάβαινα να τα κοιτάξω.

Σήμερα, δεν συμβαίνει το ίδιο. Βασικά, συμβαίνει το αντίθετο. Δεν βρίσκω αρκετά πράγματα που να θεωρώ ότι μ’ενδιαφέρουν. Και τώρα παρακολουθώ τουλάχιστον τα τριπλάσια websites απ’ό,τι παρακολουθούσα τότε. Παρακολουθώ δεκάδες RSS feed, προσπαθώντας μέσα σ’όλα αυτά να εντοπίσει – μάταια, ορισμένες φορές – κάτι που αληθινά να αισθανθώ ότι με ενδιαφέρει. Παλιά – εν έτει 2009, ας πούμε – παρακολουθούσα τέσσερα, πέντε websites.

Παραδέχομαι ότι ίσως να φταίω, ώς έναν βαθμό, ο ίδιος. Έχω δει πολλά πλέον, έχω μεγαλώσει· δεν εντυπωσιάζομαι τόσο εύκολα. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι μόνο αυτό. Δεν νομίζω ότι αυτό αποτελεί καν το 25% της νοσηρής κατάστασης.

Το διαδίκτυο είναι πεσμένο. Πολύ απλά, κανένας δεν ανεβάζει πια το υλικό που ανέβαινε τότε. Ούτε υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός για τίποτα. Ούτε κατά διάνοια.

Ναι, κυκλοφορεί τώρα περισσότερος κόσμος στο διαδίκτυο, αναμφίβολα. Όμως ο περισσότερος κόσμος δεν συνεπάγεται περισσότερα ενδιαφέροντα πράγματα. Και, όπως φαίνεται, αυτά τα δύο είναι, ώς ένα σημείο, αντιστρόφως ανάλογα ίσως. Επικρατεί μια γενικευμένη αποτελμάτωση.

Τώρα, μπορεί ν’αφήσω το διαδίκτυο για καμιά δεκαριά μέρες ενώ δεν είμαι σε διακοπές (και λέγοντας να το αφήσω εννοώ να μην κοιτάξω τα δεκάδες feed που παρακολουθώ, όχι να μη συνδεθώ καθόλου) και μετά να βρω μόνο ένα οριακά ενδιαφέρον πράγμα... δύο... τρία. Άντε, το πολύ, τέσσερα. Και δεν είχα κοιτάξει τίποτα για δέκα μέρες. Παλιά, δέκα μέρες ήταν ένας αιώνας στο διαδίκτυο. Δεν ήξερες τι να πρωτοδείς. Αισθανόσουν ότι είχες χάσει θησαυρούς.

Δεν ισχύει πια. Ακόμα μια βαρετή βόλτα...

Όταν το πιο ενδιαφέρον που βρίσκεις είναι μαλακίες για τον κορονοϊό, τότε ξέρεις ότι εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά. (Ευτυχώς που έχουμε κορονοπανούκλα για να συζητάμε κάτι οριακά ενδιαφέρον... Κατάντια.)

Και δεν είμαι ο μόνος που έχω παρατηρήσει ότι το διαδίκτυο είναι πεσμένο. Από τότε που έγινε internet of things, έγινε και internet of blings – και, ναι, το ξέρω ότι αυτή η τελευταία δεν είναι πραγματική λέξη.

Χρειάζεται απεγνωσμένα μια Διαδικτυακή Αναγέννηση. Θα γίνει ποτέ;

 

8 / 8 / 2020

Τελευταία ακούω ότι έγινε ένας μικρός σάλος με δύο νέα σκίτσα του Αρκά για τις μάσκες. Ένα, δύο. (Και με πιάνει ανατριχίλα που βάζω links για το Facebook, αλλά μην είμαστε προκατειλημμένοι...)

Εντάξει, εκτός του ότι αυτά τα συγκεκριμένα δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο ως σκίτσα ή ως αστεία, ο Αρκάς έχει σκιτσάρει στο παρελθόν κάποια πολύ πετυχημένα πράγματα – βλ. Ισοβίτης – αλλά και κάποια που δεν ήταν και τόσο πετυχημένα. Φυσικό, ύστερα από όλα αυτά που έχει φτιάξει· δεν το λέω ως μομφή.

Και είμαι σίγουρος ότι σήμερα, με αυτά τα σκίτσα για τις μάσκες, οι θιασώτες των μασκών θα έχουν αναμφίβολα καταχαρεί αφού προωθούν την προπαγάνδα τους εναντίον των... εεε... συνωμοσιολόγων, φυσικά· συνωμοσιολόγων...

Αλλά εγώ έχω να προτείνω στον κύριο Αρκά να κάνει ένα άλλο σκίτσο: Να ζωγραφίσει μια πλατεία που θα είναι γεμάτη νεκρούς, μασκοφορεμένους νεκρούς. Και παραδίπλα στην πλατεία θα στέκονται δύο ζωντανοί, μασκοφορεμένοι ζωντανοί, και ο ένας θα λέει στην άλλη: «Είδες που σ’τα έλεγα, Ευλαμπία; Οι μάσκες μάς έσωσαν!»

 

7 / 8 / 2020

Ένας δαίμονας κατοικεί εδώ, και φρουρεί την πόρτα. Ορισμένες φορές μπορείς να τον διακρίνεις σαν κακό όνειρο. Ζηλεύει παθολογικά τους σκύλους· θέλει να είναι ο μόνος φύλακας του μέρους. Territorial μέχρι αηδίας.

Μυστηριακές Οντότητες

 

5 / 8 / 2020

Καλωσήρθατε σε άλλο ένα επεισόδιο για Μάσκες!

Σήμερα, έτυχε να διαβάσω ότι ένας λοιμοξιολόγος (δεν θέλω να αναφέρω όνομα) συνιστά να φοράμε μάσκες παντού (φυσικά) αλλά να μην τις αγγίζουμε ποτέ εξωτερικά αν θέλουμε να τις στρώσουμε. Να τις πιάνουμε μόνο από τα κορδόνια, όχι από τη μπροστινή εξωτερική επιφάνεια της μάσκας, γιατί αυτή ίσως να είναι μολυσμένη και να μεταφέρουμε το μικρόβιο στα χέρια μας.

Σωστός;

Γενικά, ναι. Ουσιαστικά, αστείος. Γιατί; Διότι και τα κορδόνια της μάσκας μπορεί να είναι μολυσμένα· δεν αποκλείεται.

Όμως υπάρχει εδώ ένα μεγαλύτερο λάθος. Ας πούμε ότι η εξωτερική επιφάνεια της μάσκας σου είναι μολυσμένη. Νομίζεις ότι αν αποφύγεις να την αγγίξεις είσαι ασφαλής; Δεν είσαι ασφαλής. Το πρόσωπό σου είναι κολλημένο στην εσωτερική μεριά της μάσκας, και η εσωτερική μεριά έρχεται σε επαφή με την εξωτερική. Αν το μικρόβιο βρίσκεται στην εξωτερική μεριά του υφάσματος, τότε μάλλον θα το αναπνεύσεις. Το ύφασμα δεν είναι αεροστεγές, έχει μικροσκοπικές τρύπες, όπως όλα τα υφάσματα. Ό,τι περνά από τον αέρα, περνά και από εκεί. Επίσης, το ύφασμα δεν είναι τελείως υδατοστεγές. Μπορεί ίσως να σταματήσει κάποια σταγονίδια, αλλά μέχρι εκεί. Επιπλέον, αν η εξωτερική μεριά του υφάσματος είναι νοτισμένη από κάτι βλαβερό κι εσύ έχεις το πρόσωπό σου κολλημένο επάνω στην εσωτερική μεριά του υφάσματος, τότε οι πιθανότητες να κολλήσεις το κάτι βλαβερό είναι τεράστιες.

Αλλά, εντάξει, καλό είναι να λέμε στον κόσμο να μην αγγίζει τη μάσκα. Δε βλάπτει... Εκτός του ότι, βέβαια, αν τη φοράς για πολλές ώρες, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα την αγγίξεις χωρίς να το θέλεις.

*

Πραγματική χρησιμότητα των υφασμάτινων μασκών:

Τα άλλα είναι παραμύθια.

Καλό είναι να τη φοράς στα ΜΜΜ και κάπου όπου μπορεί να είναι μεγάλος συνωστισμός. Αλλά για λίγο χρόνο. Απλά και μόνο για τη βασική προστασία της. Όχι πως είναι και κάτι το πραγματικά ουσιώδες.

Για όσους νομίζουν ότι οι μάσκες αυτές είναι αληθινά προστατευτικές, ας κάνουμε ένα πείραμα: Θα κλείσουμε τον Μητσοτάκη, τον Χαρδαλιά, και τον Τσιόρδα σε έναν θάλαμο και θα τους ρίξουμε μέσα ένα δηλητηριώδες αέριο. Θα τους έχουμε δώσει, φυσικά, υφασμάτινες μάσκες να φορέσουν. Μετά από μισή ώρα θα ανοίξουμε πάλι την πόρτα. Λέτε κανένας να έχει επιβιώσει;

*

Αφού λοιπόν το παίζω τόσο «έξυπνος», τι θα πρότεινα εγώ, που δεν είμαι «ειδικός» ή «επιστήμονας», για την καταπολέμηση της πανδημίας; ρωτάς.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω απάντηση. Το πρόβλημα είναι πως ούτε οι «ειδικοί» και οι «επιστήμονες» έχουν απάντηση, και πολλά πράγματα μοιάζουν πολύ ύποπτα σ’αυτή την υπόθεση. Από την αρχή κιόλας.

Το πιο σωστό που μπορείς να κάνεις είναι να διατηρείς απόσταση και να ακολουθείς καλή υγιεινή. Και δεν νομίζω ότι αυξήθηκαν τα κρούσματα επειδή ο κόσμος δεν φορούσε μάσκες παντού, ούτε νομίζω ότι τώρα θα μειωθούν – αν μειωθούν – επειδή ο κόσμος θα φορά μάσκες παντού. Όπως και το ότι δεν είχαμε τόσα πολλά κρούσματα στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο lockdown που έγινε· απλώς εδώ έτυχε η εξάπλωση να είναι οριακά μικρότερη απ’ό,τι σε άλλες χώρες (μιλώντας πάντα για ποσοστιαία αναλογία).

 

4 / 8 / 2020

OK, δεύτερο post σήμερα επειδή έχω αρχίσει να κάνω όρεξη με τον κορονοϊό όπως τον παλιό, κακό καιρό επί Χούντας της Μεγάλης Πανούκλας πριν από μερικούς μήνες. (Ε, ρε, γλέντια! που έλεγε κι ο Καραγκιόζης.)

Διάβασα πρόσφατα ότι τα τελευταία κρούσματα κορονοϊού στην Ελλάδα εντοπίζονται κυρίως σε γάμους...

Καλά, μιλάμε τώρα για τρομερές διαπιστώσεις...

Ωραία, και τι να κάνουμε, επιστήμονες; Εεε, χμμμμ... Ας καταργήσουμε τους γάμους! Σταματήστε τους! Να πηγαίνετε κατευθείαν γαμήλιο ταξίδι – χωρίς τον γάμο!

*

Εντάξει, κι εγώ είμαι εναντίον του γάμου αλλά δεν κάνω έτσι...

Κάποιον εδώ πέρα πρέπει να τον βάλανε με το ζόρι να παντρευτεί και θέλει εκδίκηση· είναι καταφανές.

*

Και τώρα, αρκετά με το θέατρο σκιών. Σας αφήνω να ξεκουραστείτε για το υπόλοιπο της ημέρας.

Ό,τι προαιρείσθε μπορείτε να το ρίχνετε στον κουμπαρά παραδίπλα.

 

1η σελίδα από τις 62

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: The Pearl Saga: The Ring of Five Dragons, The Veil of A Thousand Tears, The Cage of Nine Banestones, του Eric Van Lustbader


Το Pearl Saga είναι μια τριλογία που δεν θα ήθελα, με τίποτα, να μην έχω διαβάσει. Δεν ξέρω αν θα το έθετα ανάμεσα στις καλύτερες ιστορίες που έχω διαβάσει στη ζωή μου· είναι, όμως, πολύ ευφάνταστο, πολύ δημιουργικό, και το καλύτερο πράγμα που έχω διαβάσει φέτος μέχρι στιγμής (Αύγουστος, 2020). Συνδυάζει, επιπλέον, με αξιοσημείωτο τρόπο τη μαγεία και την τεχνολογία, χωρίς να υπάρχει διχασμός ανάμεσά τους όπως σε πολλά άλλα βιβλία φαντασίας. Φτιάχνει ένα αμάλγαμα που δεν συναντάς παντού ενώ, συγχρόνως, το εμπλουτίζει με διάφορες φιλοσοφίες και μυστικιστικές λογικές. Αν μη τι άλλο, το Pearl Saga δεν είναι τίποτα το στερεοτυπικό· νομίζω πως ωθεί το είδος της φανταστικής λογοτεχνίας προς μια νέα κατεύθυνση.

 

Επιλογές Αυγούστου (1/8)


Questioning Covid: μια ιστοσελίδα που θα σε κάνει να αναρωτηθείς για τον κορονοϊό — η επίθεση κατά του Twitter: αλήθειες και ψέματα — The Curse of the Golden Skull: ένα ποίημα του Robert E. Howard — Oregon Trail:10 δεδομένα — Ευρώπη: εγκαταλειμμένα checkpoints — Edgar Rice Burroughs: οι γιοι του — κομήτες, κορονοϊός, πανωλεθρίες: παραφροσύνη — Wolfgang Grässe: φανταστικός ρεαλισμός — ρώσικα σατιρικά περιοδικά 1905-1907: παράξενη τέχνη — Silver Machines

 

Η Συμμαχία και το Φυλαχτό


Τα Κρυφά Όπλα της Πόλης, Βιβλίο 8