Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 11 / 2022

Αυτοκόλλητο κολλημένο μέσα σε λεωφορείο. (Μετά δεν το ξαναείδα εκεί.)

Δεν ξέρω αν το KIFINAS είναι κάποια φίρμα, αλλά αυτό που γράφει έχει πολύ πλάκα. Και είναι και ψαγμένο. Δώστε βάση.

Μυστηριακές Οντότητες

 

26 / 11 / 2022

Αυτό σίγουρα είναι ένα παλιό εξώφυλλο, αλλά η έκδοση δεν είναι παλιά. Πρόσφατα το αγόρασα. Είναι ανατύπωση. Δεν έχουν αλλάξει τίποτα από το παλιό βιβλίο, δεν έχει γίνει καινούργια στοιχειοθεσία. Τα πάντα όπως τότε. Τα πάντα ρετρό. Που σημαίνει ότι απλά έγινε εκτύπωση και μεταφορά. Ωστόσο, ο εκδότης το χρεώνει περίπου 10 ευρώ (9,90 για την ακρίβεια). Και θα μου πεις, είναι πολύ; Ναι, είναι, για ένα βιβλιαράκι με σελίδες μικρού μεγέθους οι οποίες δεν είναι ούτε καν 80 στο σύνολο. Πόσο θα έπρεπε να πωλείται; Δύο ευρώ, ίσως; Εγώ σού λέω πέντε ευρώ. Δέκα μού φαίνονται πολλά.

Αλλά από την άλλη, έχοντας κάνει εκδόσεις κι ο ίδιος, ξέρω πώς είναι η αγορά του βιβλίου. Χάλια, τουτέστιν. Ουσιαστικά, εξαναγκάζεσαι να πουλήσεις πιο ακριβά γιατί αλλιώς παίζει να μη βγάλεις ούτε το κόστος.

Αυτά. (Τα συμπεράσματα δικά σας.)

Και αυτό είναι το οπισθόφυλλο.

Και αυτή είναι μια εικόνα, του ίδιου του Κόντογλου, από τις σελίδες του βιβλίου.

Δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά επιφυλάσσομαι να το διαβάσω σύντομα.

Εκτός των άλλων, φαίνεται πολύ περίεργο. Και μετά λένε κάποιοι ότι δεν έχουμε φαντασία και μαγικό ρεαλισμό παλιά στο Ελλάντα. Ελάτε τώρα, μην κρύβεστε άλλο πίσω από το δάχτυλό σας: πείτε απλά ότι θέλετε να το θάψετε επειδή δεν σας βολεύει στη στείρα αντίληψη των πραγμάτων που έχετε.

Και αναρωτιέμαι και ποιος να είναι αυτός ο θεός Κόνανος. Μπα... Μη μου πεις ότι ο Κόντογλου διάβαζε Robert H. Howard και αντέγραψε το όνομα του Κόναν, γιατί θα τρελαθώ!

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

22 / 11 / 2022

(Επανάληψη από παλιότερο post.)

 

Κάπου είχα διαβάσει έναν ορισμό της φανταστικής λογοτεχνίας ο οποίος μου είχε φανεί ενδιαφέρων. Δεν θυμάμαι την πηγή, αλλιώς θα έβαζα link, αλλά ο ορισμός είναι ο εξής:

Στις ιστορίες φανταστικής λογοτεχνίας, ή έχεις υπερβατικούς χαρακτήρες (extraordinary characters) σε συνηθισμένες καταστάσεις (ordinary situations), ή έχεις συνηθισμένους χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις, ή έχεις υπερβατικούς χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις.

Και νομίζω πως αυτός ο ορισμός σε σχέση με άλλους είναι πολύ πιο καλός, διότι ισχύει σχεδόν παντού. Περιλαμβάνει τρεις περιπτώσεις:

Α) Υπερβατικοί χαρακτήρες σε συνηθισμένες καταστάσεις. Δηλαδή, για παράδειγμα, ο μάγος Μέρλιν (υπερβατικός χαρακτήρες με παράξενες δυνάμεις) καθώς προσπαθεί να σταματήσει έναν πόλεμο (συνηθισμένη κατάσταση)· ή ο Σπάιντερμαν ενώ κυνηγά κάτι κακοποιούς.

Β) Συνηθισμένοι χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, η Αλίκη (ένα απλό, συνηθισμένο παιδί χωρίς ειδικές δυνάμεις) που καταλήγει ξαφνικά στη Χώρα των Θαυμάτων· ή τα χόμπιτ που ξεκινάνε να διασχίσουν τη Μέση-Γη.

Γ) Υπερβατικοί χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, αστρικοί μάγοι που αντιμετωπίζουν εισβολή από δαίμονες του Διαστήματος· ή ο Χι-Μαν που αντιμετωπίζει ακόμα μια φορά τα τέρατα του Σκέλετορ.

Εν ολίγοις, αυτός ο ορισμός περιλαμβάνει τα πάντα εκτός από καταστάσεις όπου συνηθισμένοι χαρακτήρες βρίσκονται σε συνηθισμένες καταστάσεις, γιατί τότε μιλάς για συμβατική λογοτεχνία. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Αν και υπάρχει, ίσως, μια εξαίρεση – που, βέβαια, σπάνια βλέπουμε. Όπως μερικά χόμπιτ (συνηθισμένοι χαρακτήρες) να ασχολούνται με τη γεωργία στο Χόμπιτον (συνηθισμένη κατάσταση), και αυτό να είναι όλη η ιστορία, χωρίς περιπέτειες με Γκόλουμ, δράκους, ή Σκοτεινούς Άρχοντες. Μοιάζει με συμβατική λογοτεχνία αλλά ουσιαστικά δεν είναι, γιατί έχεις φανταστικό σκηνικό.

 

20 / 11 / 2022

Το Shadow of the Beast ήταν ένα παιχνίδι platform του 1989. Η πλοκή του ήταν απλή αλλά καλή: ένας άνθρωπος, καταραμένος από έναν σκοτεινό θεό να έχει μορφή θηρίου, αφυπνίζεται, θυμάται πως είναι άνθρωπος, κι αρχίζει να αγωνίζεται για να ελευθερωθεί από την κατάρα. Το σκηνικό είναι αναμενόμενα άγριο και ατμοσφαιρικό.

Στο Shadow of the Beast ΙΙ ο ίδιος ήρωας αναζητά την αδελφή του που έχει κλαπεί από έναν κακό μάγο. Διασχίζει πάλι άγριους τόπους και αντιμετωπίζει θηρία και τέρατα. Αυτό θυμάμαι πως ήταν και το αγαπημένο μου Shadow of the Beast.

Μετά, έβγαλαν το Shadow of the Beast ΙΙΙ το οποίο θυμάμαι πως μου άρεσε λιγότερο από τα άλλα δύο.

Τελευταία, το 2016, κυκλοφόρησε ένα καινούργιο Shadow of the Beast, το οποίο είναι remake. Αυτό δεν το έχω παίξει.

Τα θυμάμαι λιγάκι σαν όνειρο αυτά τα παλιά παιχνίδια, και ίσως και με κάποια νοσταλγία. Όμως εκείνο που θυμάμαι επίσης είναι η μουσική τους: ότι ήταν καλή. Την έψαξα, λοιπόν, και τη βρήκα. Και είναι, όντως, τρομερή. Ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Έχω κολλήσει και την ακούω τακτικότατα.

Έχει γίνει, μάλιστα, και ένα remix του αρχικού soundtrack.

Μπορείτε να την ψάξετε να τη βρείτε κι εσείς. Αναζητήστε «Shadow of the Beast OST». (Για όσους δεν ξέρουν: OST = original soundtrack.) Θα βρείτε διάφορα, και ίσως ακόμα και δωρεάν.

Είναι καταπληκτική μουσική να την ακούς ως ambient ενώ κάνεις οποιαδήποτε άλλη δουλειά, ή αν απλά θες να χαλαρώσεις, ή αν θέλεις κάτι το ατμοσφαιρικό.

(Δεν με εκπλήσσει που πάλι, ακόμα και στη μουσική, το Shadow of the Beast ΙΙ με έχει κερδίσει, ενώ το Shadow of the Beast ΙΙΙ έρχεται τελευταίο.)

 

16 / 11 / 2022

Επισκέπτης από άλλη πραγματικότητα κόλλησε πάνω στην κολόνα.

Και η συνέχειά του....

Μυστηριακές Οντότητες

 

1η σελίδα από τις 133

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: The Keys to the Dimensions, του Kenneth Bulmer


Αυτή η σειρά είναι σχετικά παλιά. Το πρώτο βιβλίο γράφτηκε το 1967, το τελευταίο το 1983 (με κενό σχεδόν 10 χρόνια ανάμεσα σε αυτό και το προτελευταίο). Και φαίνεται ότι η σειρά είναι σχετικά παλιά, από το μέγεθος των βιβλίων κυρίως. Είναι όλα – εκτός από το τελευταίο – πολύ μικρά, όπως συνηθιζόταν τότε. Οι χαρακτήρες μετά βίας αναπτύσσονται, η πλοκή μετά βίας ανοίγει και κλείνει. Για τα δεδομένα αυτά, όμως, ο Kenneth Bulmer τα καταφέρνει αξιοσημείωτα καλά. Δεν μπορείς να συγκρίνεις αυτά τα βιβλία με τα σύγχρονα, που έχουν μεγαλύτερη έκταση, γιατί, πολύ απλά, τότε κατά κανόνα δεν τους άφηναν να εκδώσουν μεγαλύτερα βιβλία στην επιστημονική φαντασία αυτού του είδους.

Η σειρά Keys to the Dimensions διαδραματίζεται σε ένα πολυσύμπαν (βλ. και ένα άρθρο που έγραψα πρόσφατα γι’αυτό το θέμα), ένα σύμπαν δηλαδή αποτελούμενο από πολλές διαστάσεις (κόσμους) που μπορείς να ταξιδέψεις από τη μία στην άλλη. Ο βασικός τρόπος ταξιδιού είναι μέσω κάποιου ατόμου που είναι porteur, που έχει τη δυνατότητα, σε ορισμένα σημεία μιας διάστασης/κόσμου, να περάσει σε μια άλλη διάσταση/κόσμο. Αυτές οι «πύλες» βρίσκονται συνήθως η μία σχετικά κοντά στην άλλη, οπότε μπορεί έτσι κάποιος να κάνει ένα αρκετά μεγάλο πολυδιαστασιακό ταξίδι περνώντας από τη μια διάσταση στην άλλη ώσπου να φτάσει στον προορισμό του.

Οι διαστάσεις είναι περίπου παράλληλες η μία ως προς την άλλη, έτσι μπορείς, για παράδειγμα, να υπολογίσεις πόσο μακριά από τη Νέα Υόρκη βρίσκεσαι ενώ δεν είσαι στη Γη μας αλλά σ’έναν κόσμο που λέγεται Irunium ή Venudine.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (15/11)


Αναγνώστες & αναγνωσιμότητα σήμερα {Kiss Psycho Circus, κόμιξ} <Anton LaVey & Clark Ashton Smith> ... Alex Raymond ... (Milo Yiannopoulos για Mary Poppins της Disney & άλλα) Τα κέλτικα ημερολόγια του Kaluta [Η πραγματική Red Sonya (Sonja)] >The Backrooms, ένα εφιαλτικό liminal space< — Το Βιβλίο των Θαυμάτων — :: The Little Book of Cosmic Horrors :: \Λόγοι γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να ψηφίζουν/ == Ο κόσμος το 2030 == ~Book Graphics~ !Πίνακες του 17ου αιώνα με μεθυσμένες μαϊμούδες!

 

Φανταστικά Πράγματα


Αυτά που, στη λογοτεχνία, (δεν) μπορείς να διανοηθείς

Στη φανταστική λογοτεχνία έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε πράγματα τελείως φανταστικά. Ή, μάλλον, ίσως να είμαι κάπως υπερβολικός. Σε οποιαδήποτε μορφή λογοτεχνίας έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε πράγματα φανταστικά. Απλώς, στη φανταστική λογοτεχνία αυτό συμβαίνει περισσότερο και πιο έκδηλα. Δεν αποτελεί, ωστόσο, ιδίωμά της, γιατί κάθε είδους λογοτεχνία είναι άσκηση της φαντασίας. Ακόμα κι όταν γράψεις ότι ένας άνθρωπος πέρασε στην άλλη μεριά του δρόμου, άσκηση της φαντασίας είναι, γιατί πρέπει να φανταστείς αυτή την απλή κατάσταση.

Η δημιουργία φανταστικών πραγμάτων, όμως, είναι κάτι περισσότερο από το να φανταστούμε και να περιγράψουμε μια κατάσταση που συμβαίνει μέσα στο μυαλό μας. Τα φανταστικά πράγματα που παρουσιάζονται στις ιστορίες μπορεί να είναι από ένα παράξενο θηρίο (βλ. ένα προηγούμενο άρθρο μου για φανταστικά θηρία) μέχρι ένα φανταστικό βιβλίο ή ένα φανταστικό χρώμα.

Όπως είπα, στη φανταστική λογοτεχνία, προφανώς, συμβαίνει αρκετά συχνά αυτή η δημιουργία φανταστικών πραγμάτων – και, μάλιστα, αναρωτιέμαι μερικές φορές γιατί δεν συμβαίνει συχνότερα. Στον μαγικό ρεαλισμό, επίσης, συμβαίνει συχνά – όπως στις ιστορίες του Μπόρχες. Αλλά – ξαναλέω – και στη συμβατική λογοτεχνία συμβαίνει: και θα καταλάβετε παρακάτω τι εννοώ – δεν μιλάω μόνο θεωρητικά.

Η δημιουργία φανταστικών πραγμάτων είναι μία από τις διαδικασίες που βρίσκω πιο συναρπαστικές. Υπερβαίνει την απλή συγγραφή υπό την έννοια ότι, ουσιαστικά, δεν χρειάζεται λογοτεχνική γραφή για να φτιάξεις ένα φανταστικό πράγμα: μπορείς απλώς να το φανταστείς και να κρατήσεις μερικές σημειώσεις (ή μη), και είναι πάλι έτοιμο μέσα στο μυαλό σου, και μπορείς και να το μοιραστείς και με άλλους ώστε κι εκείνοι ν’αρχίσουν να το φαντάζονται. Έχεις αλλοιώσει την πραγματικότητα λιγάκι.

Ο Χόρχε Λούις Μπόρχες το καταλάβαινε αυτό πολύ καλά. Είχε πει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα πραγματικά βιβλία από τα φανταστικά, ή ότι τα φανταστικά βιβλία είναι κι αυτά πραγματικά. Ποιος ο λόγος να καθίσεις να γράψεις ένα βιβλίο, είχε πει, όταν μπορείς να το φανταστείς;

[Συνέχισε να διαβάζεις]