Ο Κάτω Κόσμος βγήκε επάνω. Μετά τους εμβολιασμούς, χαοτικές, μολυσματικές οντότητες γεμίζουν την Αθήνα...

Μυστηριακές Οντότητες

Διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό βιβλίο (ή γράφοντάς το, αν γράφεις) μπορεί να συναντήσεις σημεία που δεν φαίνονται και τόσο σημαντικά για την πλοκή, όμως έχουν πολλές λέξεις, καταλαμβάνουν αρκετές σελίδες· ενώ κάποια άλλα σημεία, που είναι σημαντικά για την πλοκή, έχουν πολύ λίγες λέξεις και καταλαμβάνουν λίγες σελίδες – ακόμα και μια, δυο, ίσως.

Ναι, μπορεί να αναρωτιέσαι γι’αυτό ακόμα κι αν εσύ γράφεις την ιστορία. Μπορεί να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν κάποιο σημαντικό κομμάτι να σου βγαίνει τόσο λακωνικό, ενώ κάποιο ασήμαντο κομμάτι να σου βγαίνει φλύαρο.

Θα έπρεπε, μήπως, να ήταν διαφορετικά τα πράγματα; Υπάρχει κάποιο λάθος;

Κανένα λάθος δεν υπάρχει παρά μόνο στον τρόπο σκέψης μας ορισμένες φορές. Στη νοοτροπία μας.

Όταν αναρωτιέσαι για ένα τέτοιο θέμα – είτε ως αναγνώστης είτε ως συγγραφέας – αναρωτήσου καλύτερα για κάτι άλλο: Ποιος σου είπε ότι τα σημαντικά σημεία μέσα σε μια αφήγηση πρέπει να γράφονται με πολλές λέξεις; Και ποιος σου είπε ότι τα «ασήμαντα» σημεία (αν, πραγματικά, οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ασήμαντο) πρέπει να γράφονται με λίγες λέξεις;

Αυτή είναι μια λανθασμένη νοοτροπία που ακολουθείται γενικά σε πολλά πράγματα: ότι το σημαντικό πρέπει να είναι «πολύ» ενώ το ασήμαντο πρέπει να είναι «λίγο».

Δεν έχει, όμως, καμιά λογική βάση. Και σίγουρα δεν ισχύει στη λογοτεχνία. (Ούτε και το ανάποδο ισχύει, φυσικά.)

Μάλιστα, μπορεί μια σημαντική σκηνή μέσα στην ιστορία να φαίνεται καλύτερα ως σημαντική αν είναι γραμμένη με λίγες λέξεις. Γιατί έτσι μπορεί να δίνει μια πιο... βαρύγδουπη, ας πούμε, αίσθηση.

Ενώ, αντιθέτως, μια ασήμαντη σκηνή μπορεί να είναι γραμμένη με περισσότερες λέξεις έτσι ώστε να απλώνεται νωχελικά μέσα στην ιστορία και να μη μας κάνει καμιά ιδιαίτερη εντύπωση.

Για παράδειγμα, μια βόλτα στην αγορά όπου οι χαρακτήρες του έργου συζητάνε αναμεταξύ τους ίσως να φαίνεται ασήμαντη σκηνή αλλά να καταλαμβάνει κάμποσες σελίδες. Θα έπρεπε; Είναι πραγματικά ασήμαντη; Τίποτα δεν είναι πραγματικά ασήμαντο. Μέσα από την κουβέντα των χαρακτήρων μπορεί ακόμα και κάποιοι από αυτούς να παρεξηγηθούν ή να αγαπηθούν: πράγματα που πιθανώς να έχουν αντίκτυπο στη συνέχεια της ιστορίας παρότι η συγκεκριμένη, νωχελική σκηνή δεν φαίνεται και τόσο σπουδαία. Ή ίσως μια τέτοια σκηνή να δημιουργεί μια κάποια ατμόσφαιρα, μια συγκεκριμένη αισθητική μέσα στο έργο.

Θα μπορούσε να ήταν γραμμένη με πιο λίγες λέξεις; Ακόμα και επιγραμματικά; («Πήγαν μια βόλτα στην αγορά και γύρισαν»;) Φυσικά και θα μπορούσε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κιόλας ότι πρέπει υποχρεωτικά να είναι γραμμένη έτσι επειδή είναι «ασήμαντη» σκηνή για την πλοκή της ιστορίας.

Οι ασήμαντες σκηνές, κι αυτές σημαντικές είναι. Οι ιστορίες δεν αποτελούνται μόνο από «σημαντικές» σκηνές. Γιατί, αν όλες οι σκηνές είναι σημαντικές, τότε καμία δεν είναι σημαντική.

Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε κατά νου και όταν γράφουμε και όταν διαβάζουμε. Όταν διαβάζεις, άσε τη ροή του έργου να σε παρασύρει, να σε οδηγήσει. Όταν γράφεις, άσε τη διαίσθησή σου να σε οδηγήσει.

Βρέξει;

Μυστηριακές Οντότητες

Αυτό σκεφτόμουν να το γράψω στο Twitter, αλλά επειδή είναι περιορισμένος ο αριθμός των λέξεων που μπορείς εκεί να χρησιμοποιήσεις αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ (link για το tweet).

Δείτε αυτό το περιστατικό: https://www.e-radio.gr/post/184878/patra-antiemvoliastria-katagrafi-tin-episkepsi-sto-giatro-piga-se-mia-patsavoyra-video. (Δεν βάζω κανονικό link γιατί δεν θέλω να τους δίνω περισσότερη δύναμη· κάντε copy/paste στο browser αν θέλετε.)

Παρουσιάζει μια «αντιεμβολιάστρια» που μοιάζει... ακραία, ίσως και έξαλλη, θα λέγαμε. Δημιουργεί αμέσως αρνητική εντύπωση στους περισσότερους, υποθέτω. Αλλά σε κάνει – αν είσαι έξυπνος – και να υποπτεύεσαι μήπως το βίντεο είναι στημένο, εσκεμμένα για να δυσφημίσει τους «αντιεμβολιαστές» (όπως αρέσκονται να λένε τα μισθωμένα ΜΜΕ όσους αντιδρούν αρνητικά σ’αυτά τα σκευάσματα που κάποιοι προσπαθούν με ξεκάθαρα αντιδημοκρατικούς, φασιστικούς τρόπους να επιβάλλουν στους πάντες). Αλλά, ακόμα κι αν το βίντεο δεν είναι στημένο, ακόμα κι αν όντως αυτή τυχαίνει να είναι μια ακραία, έξαλλη, «τρελή» «αντιεμβολιάστρια», το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι: Γιατί το συγκεκριμένο μέσο αποφάσισε να παρουσιάσει αυτή την περίπτωση και όχι κάποια άλλη;

Γιατί, για παράδειγμα, δεν παρουσίασε μια περίπτωση σαν αυτήν;

Και δεν είναι και τόσο σπάνιες τέτοιες περιπτώσεις, απ’ό,τι έχω καταλάβει. Καθόλου σπάνιες δεν είναι. Κάποιοι φέρονται ρατσιστικά σε ανεμβολίαστους συμπολίτες μας. Σε ανεμβολίαστους ανθρώπους παγκοσμίως.

Και καθόμαστε και το ανεχόμαστε σαν να μην τρέχει τίποτα!

Βλέπεις, όμως, τα μεγάλα ΜΜΕ να τα παρουσιάζουν αυτά; Βλέπεις να λένε ότι είναι αντισυνταγματικό, αντιδημοκρατικό, φασιστικό, εναντίον του κώδικα της Νυρεμβέργης, εναντίον των αποφάσεων της ΕΕ να εμβολιάζεις καταναγκαστικά τον κόσμο;

Τα λένε αυτά;

Όχι.

Μία είναι η σιχαμερή, φασιστική τους ατζέντα: Να χώσεις το αμφιβόλου ποιότητας σκεύασμα της Μεγάλης Φάρμας μέσα σου. Είτε θέλεις είτε όχι. Είτε νομίζεις ότι σου χρειάζεται είτε όχι.

Για αυτούς τους ανθρώπους δεν πρέπει να υπάρξει κανένα έλεος. Είναι κατάπτυστοι.

Διαβάζω τώρα το A Place Among the Fallen, το πρώτο βιβλίο του Omaran Saga του Adrian Cole, κυρίως (αλλά όχι μόνο) επειδή έχω την περιέργεια να δω αν είναι τόσο καλό όσο ήταν η σειρά Voidal. Μέχρι στιγμής – και είμαι ακόμα στην αρχή, πρώτες 100 σελίδες – φαίνεται όντως καλό. Για το αν είναι τόσο καλό όσο το Voidal, θα δείξει. Αλλά δε νομίζω και να το μετανιώσω.

Σχόλια, όμως, γι’αυτό κάποια στιγμή στο μέλλον. Τώρα, διαβάζοντας το A Place Among the Fallen, σκέφτηκα πάλι κάτι πολύ βασικό για τη συγγραφή το οποίο έχω παρατηρήσει πολλές φορές, και γράφοντας εγώ ο ίδιος και βλέποντας αυτά που γράφουν οι άλλοι:

Δεν μπορείς να κάνεις τους χαρακτήρες ζωντανούς παρά μόνο μέσα από τη δράση (ακριβώς ό,τι κάνει και στο A Place Among the Fallen).

Έχω δει συγγραφείς να αφιερώνουν σελίδες και σελίδες και σελίδες, γράφοντάς μας για το πώς ζει ο χαρακτήρας, πώς αισθάνεται, τι πιστεύει, τι είχε συμβεί στο παρελθόν του. Ένα ατελείωτο μπλα μπλα μπλα μπλα, χωρίς όμως να κινείται τίποτα μέσα στην αφήγηση. Χωρίς να γίνεται κάτι. Χωρίς ο χαρακτήρας να δραστηριοποιείται με οποιονδήποτε τρόπο. Ή, εναλλακτικά, ενώ ο χαρακτήρας ακολουθεί παθητικά μια πλοκή που τον τραβά όπως τραβάς τον σκύλο σου από το λουρί.

Αυτό δεν κάνει τους χαρακτήρες πιο ζωντανούς. Τους κάνει πιο ανιαρούς. Το ατελείωτο αράδιασμα πληροφοριών για έναν, δύο χαρακτήρες δεν θα μας κάνει απαραιτήτως να τους αγαπήσουμε περισσότερο· πιθανότερο είναι να μας κάνει να τους βαρεθούμε πιο γρήγορα.

Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει με χαρακτήρες που συνεχώς δραστηριοποιούνται μέσα στην αφήγηση με μικρότερους ή μεγαλύτερους τρόπους. Ακόμα και ελάχιστες πληροφορίες να έχουμε γι’αυτούς, πάλι μας ενδιαφέρει να δούμε τι θα γίνει μαζί τους.