Ανοιξιάτικος παπαγάλος.

Μυστηριακές Οντότητες

Δεν ξέρω αν αυτό είναι της μόδας, τυχαίο, ή απλά ύποπτο, αλλά έχετε προσέξει πόσοι «βιαστές» ξαφνικά ξεσκεπάζονται τα τελευταία χρόνια; Και είναι, ειδικά (και όλως τυχαίως), άτομα που μπορεί να ενοχλούν ή να έχουν ενοχλήσει κάποιους.

Δεν θυμάμαι όλες τις περιπτώσεις που έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου (και ίσως κάποιες από αυτές να είναι πραγματικές – δεν μπορώ να ξέρω), και ούτε παρακολουθώ πολύ τα νέα, όμως κάτι μου βρωμάει γενικά.

Θυμάστε τι έλεγαν για τον Julian Assange – τον δημιουργό του Wikileaks – σε μια φάση; Ότι ήταν βιαστής έλεγαν, και βασίζονταν σε κάτι καταγγελίες.

Τελευταία, λένε το ίδιο για τον Neil Gaiman: αν όχι βιασμό, τουλάχιστον σεξουαλική παρενόχληση.

Και τώρα βλέπω να λένε τα ίδια και για τον Russell Brand.

Δεν έχω προσωπικά κανέναν λόγο να υποστηρίζω κάποιον από αυτούς τους τρεις ανθρώπους· και, για να είμαι ειλικρινής, περισσότερο τον Assange συμπαθώ γιατί φαίνεται αγωνιστής. Ο Gaiman ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ως μορφή ή συγγραφέας – όχι πως έχω κανένα πρόβλημα με τον άνθρωπο, σημειωτέον. Και ο Russell Brand θα έλεγα απλώς ότι έχει ενδιαφέρον, υπό την έννοια τού να δούμε τι μπορεί να κάνει στο μέλλον.

Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω τόσο εύκολα ότι αυτοί οι τρεις κύριοι είναι βιαστές και σεξουαλικοί παρενοχλητές (sic).

Και θα μου πεις «Πού τον ξέρεις τον βιαστή; Έχει κέρατο στο κούτελο; Ένας “συνηθισμένος” άνθρωπος δεν είναι κι αυτός;»

Ναι, όντως, αλλά και πάλι... Έχει παραγίνει το πράγμα με διάφορες διασημότητες που ξαφνικά – και μάλλον επειδή φαίνεται να έχουν ενοχλήσει κάποιους – κατηγορούνται ως βιαστές. Και το μόνο που φαίνεται να χρειάζεται είναι μερικές καταγγελίες. Δηλαδή, επειδή βγήκαν 4-5 γυναίκες και είπαν ότι ο τάδε τις ενόχλησε ή τις εξανάγκασε, πάει να πει ότι είναι οπωσδήποτε βιαστής; Αποκλείεται αυτές να «τα παίρνουν» για να το ισχυρίζονται; Έχει γίνει πραγματική έρευνα; Υπάρχουν σοβαρές αποδείξεις; Το τι λέει ο καθένας, έτσι στον αέρα, δεν αποτελεί σοβαρή απόδειξη. Κι εγώ μπορώ να βγω αύριο και να γράψω εδώ ότι με βίασε η θειά μου. Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι όντως έγινε.

Κι αυτές οι περιπτώσεις που αναφέρω παραπάνω σίγουρα δεν είναι οι μόνες. Θυμήθηκα τώρα άλλη μία περίπτωση: τον συγγραφέα φαντασίας Scott Lynch (που το τελευταίο βιβλίο του δεν μου άρεσε καθόλου· κυρίως το πρώτο μου άρεσε, το The Lies of Locke Lamora). Κι αυτόν τον είχαν κατηγορήσει για σεξουαλική παρενόχληση το λιγότερο, νομίζω. Το είχα διαβάσει στο Twitter του, όπου είχε γράψει μια «δημόσια συγνώμη» (προφανώς επειδή ο δικηγόρος του θα του το πρότεινε).

Φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια ο βιασμός έχει γίνει της μόδας. Ε, κυκλοφορείτε, λοιπόν, με τσίγκινο εσώρουχο.

Power καταστάσεις.

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες

Διαβάζω το Formula One του Bob Judd, το οποίο διάλεξα συμπτωματικά τελείως και, όπως πολλές φορές συμβαίνει με βιβλία που διαλέγω συμπτωματικά, φαίνεται καλό. Βασικά, πιο συχνά έχει καταντήσει τα συμπτωματικά βιβλία να είναι καλά παρά αυτά που μπορεί να διαλέξω λόγω συστάσεων!

Το Formula One έχει μια τρομερή αισθητική. Δεν είναι βιβλίο φαντασίας, αλλά θα μπορούσε! Μου έφερε αμέσως στο μυαλό – τι άλλο; – τη Σεργήλη του Θρυμματισμένου Σύμπαντος – Ραλίστες και Ιερομύστες και τέτοια πράγματα. Έκανα όρεξη να γράψω ΘΣ – Σεργήλη ή Ρελκάμνια – και πάλι. (Αυτή τη στιγμή γράφω μια σειρά σε άλλο σκηνικό τελείως, γιατί ήθελα πια να αλλάξω.) Ατέρμονοι δρόμοι, παράξενα οχήματα, γκλαμουριά και ψηλές πολυκατοικίες.

Επίσης, το Formula One μού θύμισε λιγάκι και τον Ballard. Από τον τρόπο γραφής, ίσως, και από το πώς παρουσιάζονται κάποια πράγματα – σχεδόν φετιχιστικά.

Δεν έχω διαβάσει πολύ ακόμα – περίπου το 1/6 του βιβλίου – αλλά υποπτεύομαι πως αυτό είναι ένα μυθιστόρημα που θα γουστάρω ώς το τέλος. Βγάζει ένα παλιό, ρομαντικό vibe δεκαετίας ’80 και ’90, όπου ο κόσμος είναι ανοιχτός και γεμάτος μυστήρια, και τα πάντα είναι πιθανά, και παράτολμοι πλούσιοι τυχοδιώκτες τριγυρίζουν σε πελώριες μεγαλουπόλεις από τη μια άκρη της υφηλίου στην άλλη, κάνοντας σκέψεις παρακμιακών φιλοσόφων.