Βλέπω κάτι websites και φρικάρω. Σου λένε «πώς να είσαι» άντρας, ή γυναίκα. Ή, αν δεν σ’το λένε έτσι ευθέως – που ορισμένα, ναι, σ’το λένε έτσι ευθέως, οι απαίσιοι – σ’το λένε πλαγίως.

Δηλαδή, τι εννοούν τα παλληκάρια; Υπάρχει κανένας κανόνας για το «πώς να είσαι» το φύλο σου; Απλά είσαι· δεν χρειάζονται κατευθυντήριες γραμμές. Έτσι γεννήθηκες από τη φύση. Είναι βιολογικό θέμα· δεν τραβάει κουβέντα. Αποκεί και πέρα κάνεις ό,τι αισθάνεσαι. Και δεν μιλάω μόνο για τους στρέιτ· και για τους ΛΟΑΤΚΙ το ίδιο πιστεύω: ό,τι αισθάνεται ο καθένας, ό,τι νιώθει πως είναι το φυσικό του.

Υπάρχει κανένας λόγος για «οδηγίες»; Κανένας, φυσικά.

Μου σηκώνεται η τρίχα όταν βλέπω κάτι τέτοιες μαλακίες γραμμένες. «Έτσι είναι ο άντρας»... «Έτσι είναι η γυναίκα»... Και έτσι είναι η μούντζα μου μες στη μούρη σας.

Αν μη τι άλλο, το μόνο που καταφέρνουν μ’αυτές τις ανοησίες είναι να κάνουν τον κόσμο ακόμα πιο κομπλεξικό. Τι είναι αυτοί που τα γράφουν, φρενοβλαβείς ή επιτήδειοι;

Σε λίγο θάρθουν να πουν στη χελώνα μου «πώς να είσαι» χελώνα. Αν είναι δυνατόν...

Εσύ ξέρεις καλύτερα απ’αυτούς πώς να είσαι.

Αυτοκόλλητο κολλημένο μέσα σε λεωφορείο. (Μετά δεν το ξαναείδα εκεί.)

Δεν ξέρω αν το KIFINAS είναι κάποια φίρμα, αλλά αυτό που γράφει έχει πολύ πλάκα. Και είναι και ψαγμένο. Δώστε βάση.

Μυστηριακές Οντότητες

Αυτό σίγουρα είναι ένα παλιό εξώφυλλο, αλλά η έκδοση δεν είναι παλιά. Πρόσφατα το αγόρασα. Είναι ανατύπωση. Δεν έχουν αλλάξει τίποτα από το παλιό βιβλίο, δεν έχει γίνει καινούργια στοιχειοθεσία. Τα πάντα όπως τότε. Τα πάντα ρετρό. Που σημαίνει ότι απλά έγινε εκτύπωση και μεταφορά. Ωστόσο, ο εκδότης το χρεώνει περίπου 10 ευρώ (9,90 για την ακρίβεια). Και θα μου πεις, είναι πολύ; Ναι, είναι, για ένα βιβλιαράκι με σελίδες μικρού μεγέθους οι οποίες δεν είναι ούτε καν 80 στο σύνολο. Πόσο θα έπρεπε να πωλείται; Δύο ευρώ, ίσως; Εγώ σού λέω πέντε ευρώ. Δέκα μού φαίνονται πολλά.

Αλλά από την άλλη, έχοντας κάνει εκδόσεις κι ο ίδιος, ξέρω πώς είναι η αγορά του βιβλίου. Χάλια, τουτέστιν. Ουσιαστικά, εξαναγκάζεσαι να πουλήσεις πιο ακριβά γιατί αλλιώς παίζει να μη βγάλεις ούτε το κόστος.

Αυτά. (Τα συμπεράσματα δικά σας.)

Και αυτό είναι το οπισθόφυλλο.

Και αυτή είναι μια εικόνα, του ίδιου του Κόντογλου, από τις σελίδες του βιβλίου.

Δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά επιφυλάσσομαι να το διαβάσω σύντομα.

Εκτός των άλλων, φαίνεται πολύ περίεργο. Και μετά λένε κάποιοι ότι δεν έχουμε φαντασία και μαγικό ρεαλισμό παλιά στο Ελλάντα. Ελάτε τώρα, μην κρύβεστε άλλο πίσω από το δάχτυλό σας: πείτε απλά ότι θέλετε να το θάψετε επειδή δεν σας βολεύει στη στείρα αντίληψη των πραγμάτων που έχετε.

Και αναρωτιέμαι και ποιος να είναι αυτός ο θεός Κόνανος. Μπα... Μη μου πεις ότι ο Κόντογλου διάβαζε Robert E. Howard και αντέγραψε το όνομα του Κόναν, γιατί θα τρελαθώ!

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

(Επανάληψη από παλιότερο post.)

Κάπου είχα διαβάσει έναν ορισμό της φανταστικής λογοτεχνίας ο οποίος μου είχε φανεί ενδιαφέρων. Δεν θυμάμαι την πηγή, αλλιώς θα έβαζα link, αλλά ο ορισμός είναι ο εξής:

Στις ιστορίες φανταστικής λογοτεχνίας, ή έχεις υπερβατικούς χαρακτήρες (extraordinary characters) σε συνηθισμένες καταστάσεις (ordinary situations), ή έχεις συνηθισμένους χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις, ή έχεις υπερβατικούς χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις.

Και νομίζω πως αυτός ο ορισμός σε σχέση με άλλους είναι πολύ πιο καλός, διότι ισχύει σχεδόν παντού. Περιλαμβάνει τρεις περιπτώσεις:

Α) Υπερβατικοί χαρακτήρες σε συνηθισμένες καταστάσεις. Δηλαδή, για παράδειγμα, ο μάγος Μέρλιν (υπερβατικός χαρακτήρες με παράξενες δυνάμεις) καθώς προσπαθεί να σταματήσει έναν πόλεμο (συνηθισμένη κατάσταση)· ή ο Σπάιντερμαν ενώ κυνηγά κάτι κακοποιούς.

Β) Συνηθισμένοι χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, η Αλίκη (ένα απλό, συνηθισμένο παιδί χωρίς ειδικές δυνάμεις) που καταλήγει ξαφνικά στη Χώρα των Θαυμάτων· ή τα χόμπιτ που ξεκινάνε να διασχίσουν τη Μέση-Γη.

Γ) Υπερβατικοί χαρακτήρες σε υπερβατικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, αστρικοί μάγοι που αντιμετωπίζουν εισβολή από δαίμονες του Διαστήματος· ή ο Χι-Μαν που αντιμετωπίζει ακόμα μια φορά τα τέρατα του Σκέλετορ.

Εν ολίγοις, αυτός ο ορισμός περιλαμβάνει τα πάντα εκτός από καταστάσεις όπου συνηθισμένοι χαρακτήρες βρίσκονται σε συνηθισμένες καταστάσεις, γιατί τότε μιλάς για συμβατική λογοτεχνία. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Αν και υπάρχει, ίσως, μια εξαίρεση – που, βέβαια, σπάνια βλέπουμε. Όπως μερικά χόμπιτ (συνηθισμένοι χαρακτήρες) να ασχολούνται με τη γεωργία στο Χόμπιτον (συνηθισμένη κατάσταση), και αυτό να είναι όλη η ιστορία, χωρίς περιπέτειες με Γκόλουμ, δράκους, ή Σκοτεινούς Άρχοντες. Μοιάζει με συμβατική λογοτεχνία αλλά ουσιαστικά δεν είναι, γιατί έχεις φανταστικό σκηνικό.

Το Shadow of the Beast ήταν ένα παιχνίδι platform του 1989. Η πλοκή του ήταν απλή αλλά καλή: ένας άνθρωπος, καταραμένος από έναν σκοτεινό θεό να έχει μορφή θηρίου, αφυπνίζεται, θυμάται πως είναι άνθρωπος, κι αρχίζει να αγωνίζεται για να ελευθερωθεί από την κατάρα. Το σκηνικό είναι αναμενόμενα άγριο και ατμοσφαιρικό.

Στο Shadow of the Beast ΙΙ ο ίδιος ήρωας αναζητά την αδελφή του που έχει κλαπεί από έναν κακό μάγο. Διασχίζει πάλι άγριους τόπους και αντιμετωπίζει θηρία και τέρατα. Αυτό θυμάμαι πως ήταν και το αγαπημένο μου Shadow of the Beast.

Μετά, έβγαλαν το Shadow of the Beast ΙΙΙ το οποίο θυμάμαι πως μου άρεσε λιγότερο από τα άλλα δύο.

Τελευταία, το 2016, κυκλοφόρησε ένα καινούργιο Shadow of the Beast, το οποίο είναι remake. Αυτό δεν το έχω παίξει.

Τα θυμάμαι λιγάκι σαν όνειρο αυτά τα παλιά παιχνίδια, και ίσως και με κάποια νοσταλγία. Όμως εκείνο που θυμάμαι επίσης είναι η μουσική τους: ότι ήταν καλή. Την έψαξα, λοιπόν, και τη βρήκα. Και είναι, όντως, τρομερή. Ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Έχω κολλήσει και την ακούω τακτικότατα.

Έχει γίνει, μάλιστα, και ένα remix του αρχικού soundtrack.

Μπορείτε να την ψάξετε να τη βρείτε κι εσείς. Αναζητήστε «Shadow of the Beast OST». (Για όσους δεν ξέρουν: OST = original soundtrack.) Θα βρείτε διάφορα, και ίσως ακόμα και δωρεάν.

Είναι καταπληκτική μουσική να την ακούς ως ambient ενώ κάνεις οποιαδήποτε άλλη δουλειά, ή αν απλά θες να χαλαρώσεις, ή αν θέλεις κάτι το ατμοσφαιρικό.

(Δεν με εκπλήσσει που πάλι, ακόμα και στη μουσική, το Shadow of the Beast ΙΙ με έχει κερδίσει, ενώ το Shadow of the Beast ΙΙΙ έρχεται τελευταίο.)