5 / 2 / 2023
Έτυχε να διαβάσω αυτό το άρθρο και διαπίστωσα, γι’ακόμα μια φορά, πόσο με εκπλήσσουν κάποιες νοοτροπίες και ιδέες που κυκλοφορούν τελευταία.
Μια διευκρίνιση, όμως, πρώτα: Δεν βάζω το παραπάνω link για να στοχοποιήσω το άρθρο ή την αρθρογράφο. Αν μη τι άλλο, πηγαίνω συχνά σ’αυτό τον ιστότοπο και βρίσκω πράγματα που πιστεύω ότι έχουν ενδιαφέρον, και αρκετά τα έχω συμπεριλάβει κατά καιρούς και στις Επιλογές μου. Απλώς αναφέρω το συγκεκριμένο άρθρο γιατί μου έδωσε αφορμή να (ξανα)σκεφτώ αυτό το θέμα. Έχω δει πολλές τέτοιες νοοτροπίες, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από την «αντιδραστική» παράταξη, η οποία είναι αντιδραστική, εκτός των άλλων, και ως προς την «αριστερή κυριαρχία» που υπάρχει τελευταία στον κόσμο και στο ότι μας έχουν πνίξει οι «πούστηδες» (και καλά).
Εγώ αμφιβάλλω ότι κάποια από αυτά έχουν στέρεα βάση και άλλα τα θεωρώ μάλλον υπερβολικά, και από τις δύο πλευρές. Για παράδειγμα, δεν μου αρέσει αυτό που συμβαίνει τελευταία με την ακραία επίδειξη των γκέι. Όταν δίνεται σε κάποιον ομοφυλόφιλο ένα υψηλό πολιτικό αξίωμα κυρίως επειδή είναι γκέι ώστε να επιδειχτεί στα μεγάλα ΜΜΕ ντυμένος σαν καραγκιόζης (και φερόμενος ως καραγκιόζης κι ορισμένες φορές), αυτό δεν νομίζω πως ενισχύει τη θέση των ΛΟΑΤΚΙ, αλλά μόνο ότι προκαλεί αντιδράσεις και δημιουργεί εντυπώσεις – κακές συνήθως. (Πώς θα σας φαινόταν αν μια γυναίκα ντυνόταν έτσι ενώ είχε υψηλό πολιτικό αξίωμα; Όλοι θα την κατέκριναν τότε. Το ίδιο και έναν άντρα, φυσικά. Γιατί; Δεν είναι αυτό ρατσισμός; Έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά τώρα; Μήπως είναι υποκρισία το όλο θέμα; Εδώ ακόμα δεν έχουμε λύσει τα περί της ισότητας της γυναίκας...) Μάλιστα, μου μοιάζει σαν να γίνεται εσκεμμένα προκειμένου να προκληθούν αυτές οι αντιδράσεις και να δημιουργηθούν ακραίες τάσεις, αμφότερα (αριστερά και δεξιά), μες στην κοινωνία.
(Όπως ξέρετε όσοι με διαβάζετε καιρό, εμένα οι αριστεροί με νομίζουν για δεξιό, και οι δεξιοί για αριστερό.)
Διαβάζοντας το άρθρο που αναφέρω παραπάνω, μου φάνηκε σαν ακόμα μια εκδήλωση αυτού του φαινομένου. Αλλά και τέτοιο να μην είναι, πάλι με εκπλήσσουν κάποια πράγματα, αν και συμφωνώ σε ένα: ότι η κομουνιστική θεωρία εφαρμόστηκε λάθος σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Αλλιώς ήταν η θεωρία, αλλιώς η πράξη. Σε ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις, όμως, νομίζω ότι πιθανώς να είχαν παρεισφρήσει και διάφορα παρασιτικά στοιχεία – δηλαδή, εχθρικοί πράκτορες – που παρίσταναν τους «συντρόφους» απλά και μόνο για να οδηγήσουν την όλη κατάσταση σε ακρότητες και να δυσφημίσουν τα κινήματα ή τις οργανώσεις, και εν τέλει να τα διαλύσουν ή να τα κάνουν να διαλυθούν από μόνα τους.
Διότι, ως θεωρίες, δεν μου φαίνονται και τόσο κακές.
Αντιθέτως, ο θεσμός της οικογένειας δεν ήταν, και δεν είναι, πάντα κάτι το καλό ή το θετικό. Και το να προσποιείσαι πως είναι, εμένα μου φαίνεται ως υποκρισία ή προπαγάνδα. Σκεφτείτε μόνο σε πόσες περιπτώσεις η οικογένεια καταπιέζει τα μέλη της. Και δεν μιλάω μόνο για τις γυναίκες, αλλά και για τους άντρες. Τους πάντες καταπιέζει η οικογένεια. Και ειδικά τα παιδιά. Γιατί προσπαθεί να τους υποχρεώσει να προσαρμοστούν σε συγκεκριμένα μοτίβα ζωής.
Συνήθως.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν συμβαίνει αυτό, που έχουμε καλές οικογένειες που σέβονται ο ένας τον άλλο και δεν έχουν προβλήματα αναμεταξύ τους (ή έχουν ελάχιστα προβλήματα). Αυτό, όμως, δεν μπορείς να πεις ότι είναι κάτι που ισχύει γενικά. Είναι σαν να λες ότι η βασιλεία είναι το σωστότερο πολίτευμα επειδή έτυχε να υπάρχουν πέντε, δέκα βασιλιάδες που ήταν πραγματικά καλοί, δίκαιοι, και σωστοί για τον λαό τους. (Τι είναι, αριστεροί, διαφωνείτε; Ναι, υπήρχαν και βασιλιάδες που ήταν καλύτεροι από δημοκρατίες κατά περίσταση. Αλλά βέβαια αυτός δεν ήταν ο κανόνας... Κατά τα άλλα, τώρα έχετε Μητσοτάκη που είναι δημοκρατικά εκλεγμένος...)
Βλέπεις, λοιπόν, τώρα ανθρώπους που ισχυρίζονται πως τους ενδιαφέρει η ελευθερία και η ανεξαρτησία, αλλά σου λένε ότι ο θεσμός της οικογένειας είναι απόλυτα σωστός... ενώ όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι, και ότι έχει πολλά προβλήματα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι προσωπικά δεν θα ήθελα να υπάρχουν οικογένειες αλλά τα παιδιά να τα αναλαμβάνει το Κράτος. Αυτό, αν μη τι άλλο, θα ήταν χειρότερο. Όμως είναι υποκρισία και το να παρουσιάζεις την οικογένεια ως απόλυτα ορθή δομή, ύστερα από τόσα και τόσα που έχουμε δει να συμβαίνουν μέσα σε οικογένειες.
Εξάλλου, τα περισσότερα «ψυχολογικά προβλήματα» (όπως είθισται να είναι της μόδας να λέγονται) δημιουργούνται στα παιδιά μέσα από την οικογένεια. Και τα άλλα μισά τούς δημιουργούνται από το σχολείο. Και μετά βγαίνουν στην κοινωνία μισοί άνθρωποι, ή άνθρωποι «με τα κουμπάκια τους», εύκολα ελεγχόμενοι αν ξέρεις ποια είναι αυτά τα «κουμπάκια».
Μη μας λέτε, λοιπόν, ότι είναι σωστοί αυτοί οι κοινωνικοί θεσμοί. Γιατί δεν είναι. Είναι βαθιά προβληματικοί, και θα έπρεπε κάπως να βελτιωθούν (αν και, πραγματικά, δεν ξέρω πώς).
Το άλλο που με εκπλήσσει είναι ότι ορισμένες ερωτικές συμπεριφορές θεωρούνται από κάποιους «ανήθικες». Πώς είναι δυνατόν ορισμένοι να θεωρούν τους εαυτούς τους ελεύθερους και συγχρόνως να θεωρούν κάποιες ερωτικές συμπεριφορές ανήθικες. Πραγματικά, δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου. Μόνο μία ανήθικη ερωτική συμπεριφορά υπάρχει – και είναι αμφίβολο αν είναι καν ερωτική – ο βιασμός: όταν κάνεις κάτι επάνω στον άλλο χωρίς τη συγκατάθεσή του.
Αυτοί που πιστεύουν ότι κάποιες σεξουαλικές συμπεριφορές δεν είναι σωστές, ποιες πιστεύουν ότι είναι οι σωστές; Μόνο η ιεραποστολική στάση; Θέλουν να φτάσουν το σεξ σε τέτοιο επίπεδο βαρεμάρας που να εξομοιωθεί με το κατούρημα; Τι σκοπό έχουν; Αληθινά απορώ.
Και θα σας πω το εξής απλό παράδειγμα – και όσοι πιστεύουν ότι σοκάρονται εύκολα ας πηδήξουν (συγνώμη για το λογοπαίγνιο) την επόμενη παράγραφο κι ας πάνε παρακάτω.
Έστω ότι μια γυναίκα μπορεί να φτάσει σε οργασμό μόνο όταν της τσιμπάνε το στήθος. Αν αυτή η συμπεριφορά θεωρείται ανήθικη, επειδή δεν είναι «κανονικό» σεξ, θα πρέπει αυτή η γυναίκα να είναι καταδικασμένη να μην έχει οργασμό; Ή θα πρέπει σώνει και καλά να αλλάξει κάπως τον εαυτό της με δεν ξέρω κι εγώ τι ψυχοαλλοιωτικό τρόπο; Θα πρέπει κάποιος να της λέει ότι «θα την κάψει ο Θεός»; Ή θα πρέπει η κοινωνία να την κατακρίνει; Δεν μου φαίνονται σωστά αυτά τα πράγματα. Για την ακρίβεια, μου φαίνονται τελείως ηλίθια.
Αν κάποιος κάνει κάτι ερωτικό μόνος του, ή με τον σύντροφό του, ή με περισσότερους από έναν συντρόφους, μέσα σ’ένα δωμάτιο, και είναι όλοι σύμφωνοι και περνάνε καλά, ποιο πρόβλημα μπορεί να υπάρχει; Ποιον ενοχλούν; Κανέναν, προφανώς, γιατί βρίσκονται σε ιδιωτικό χώρο και κανείς δεν καταπιέζεται.
Πώς μπορείς να λες ότι είσαι ελεύθερος άνθρωπος και να διαφωνείς μ’αυτό; Αδυνατώ να το καταλάβω.
4 / 2 / 2023
Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω τι να γράψω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, οπότε σήμερα θα έχουμε ακόμα μία επανάληψη από το παλιό blog για ένα αστικό μυστήριο (;) που έχει πλάκα.
*
Στις πόλεις συναντάς πεταμένα υποδήματα σε διάφορα απίθανα μέρη, και είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πώς βρέθηκαν εκεί. Είναι ολόκληρο μυστήριο το θέμα. Σοβαρά.
Δεν το λέω μόνο εγώ· είναι αρκετά γνωστό.
Είναι να απορείς γιατί κάποιος έβγαλε τα υποδήματά του (από μπότες μέχρι γοβάκια) και τα πέταξε σε κάποιο τυχαίο σημείο μέσα σ’έναν δρόμο της Αθήνας, για παράδειγμα. Αν το καλοσκεφτείς, τα υποδήματα είναι το τελευταίο πράγμα που θα πετάξεις από πάνω σου όταν είσαι στον δρόμο. Μπορεί να πετάξεις το καπέλο σου, το μπουφάν σου, το σακάκι σου, ακόμα και το παντελόνι σου ή ένα σουτιέν – αλλά τα υποδήματα; Γενικά, οι πάντες αισθάνονται άβολα να βαδίζουν ξυπόλυτοι στη σήμερον ημέρα. Και αντικειμενικά, επίσης, δεν είναι συνετό να βαδίζεις ξυπόλυτος μες στους δρόμους μιας μεγαλούπολης, ή ακόμα και μικρότερης πόλης· συναντάς γυαλιά, σπασμένες πέτρες, διάφορα σκουπίδια.
Προσωπικά, έχει τύχει να δω παπούτσια δεμένα μεταξύ τους από τα κορδόνια να κρέμονται από καλώδια της ΔΕΗ. Κι αυτή είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις που έχω συναντήσει εγκαταλειμμένα υποδήματα – ίσως η πιο εξωφρενική περίπτωση.
Μπορεί κανείς να φανταστεί ανθρώπους να εξαφανίζονται μες στο δρόμο, να γίνονται καπνός, και να μένει πίσω μόνο ένα ζευγάρι υποδήματα…
Έχει κανένας άλλος καμια τρελή θεωρία;
29 / 1 / 2023
Αυτό το κείμενο είναι επανάληψη από το παλιό blog· και ακόμα και τότε ήταν επανάληψη από παλιότερο post του ίδιου blog. Αλλά, ναι, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο.
(Επανάληψη από παλιότερο post. Τα views στο Archive.org έχουν αυξηθεί από τότε – ήταν καλοκαίρι όταν το έγραψα – αλλά όλα τα άλλα ισχύουν ακόμα. Είναι, μάλλον, διαχρονικά. Δε νομίζω ότι στο μέλλον οι μετρήσεις του διαδικτύου θα γίνουν πιο ακριβείς· πιθανώς να γίνουν ακόμα πιο ασαφείς και πλασματικές με την εμπλοκή ολοένα και περισσότερων διαφημιστών, ολοένα και περισσότερων μεγάλων εταιριών, ολοένα και περισσότερων λαμόγιων, και ολοένα και περισσότερων προγραμμάτων ασφαλείας.)
Παρατηρούσα πώς λειτουργούν τα views στο Archive.org και έχω την εντύπωση πως κάτι δεν πάει καλά. Υποτίθεται πως τα views είναι downloads, όχι απλά πόσες φορές έχει ανοίξει η σελίδα. Ακόμα κι έτσι, μόνο εγώ ο ίδιος, για δοκιμαστικούς λόγους, και από διαφορετικά IP και ενώ έχω σβήσει τα cookies, έχω κατεβάσει, πχ, αρκετές φορές τα αρχεία για τις Αυτόματες Γραφές, αλλά έχει μετρήσει μόνο 2 views από τότε που τα έχω ανεβάσει, εδώ και δύο μήνες. Ακόμα κι αν κανένας άλλος δεν τα έχει κατεβάσει, πάλι θα έπρεπε να έχουν πάνω από 2 views.
Και τα views στο Archive.org δεν είναι η πρώτη φορά που έχω προσέξει τα στατιστικά δεδομένα στο διαδίκτυο να έχουν πρόβλημα. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει το βασικό μου site. Είχα βάλει Google Analytics, και τότε είχα πολύ λίγες επισκέψεις, οπότε μπορούσα να πειραματιστώ πιο εύκολα με το τι μετράει και τι όχι. Μια από εκείνες τις μέρες, έκανα κάτι μεγάλες αλλαγές στις σελίδες και έμπαινα κάμποσες φορές στο site ενώ έσβηνα και τα cookies. Είχα κατεβάσει τουλάχιστον 20 σελίδες. Την άλλη μέρα πάω να κοιτάξω τα Google Analytics, και βλέπω να έχει μέτρησε 2 επισκέψεις και 3 σελίδες. Αυτό σημαίνει, δηλαδή, ότι μπήκαν 2 άνθρωποι και ότι συνολικά αυτοί οι 2 άνοιξαν 3 σελίδες. Μα… μόνο εγώ είχα ανοίξει καμια 20αριά σελίδες! Τι ακριβώς μετρούσε το Google Analytics;
Πιο πρόσφατα, έβαλα και το Statcounter στο site μου για πλάκα, να δω τι πιάνει. Επειδή τώρα έχω πολλές επισκέψεις, φαίνεται πάνω-κάτω να πιάνει τα ίδια με το Google Analytics – έχουν μικροδιαφορές μόνο. Όταν όμως κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, βλέπεις παραδοξότητες. Επειδή ξέρω το ΙΡ μου, μπορούσα να πάω να δω τι ακριβώς έκανα εγώ ο ίδιος στις σελίδες. Πήγα λοιπόν μια μέρα σε μια σελίδα και κλίκαρα κάτι λινκς. Πηγαίνω μετά στο Statcounter και τι βλέπω; Έδειχνε ότι το ΙΡ μου είχε κλικάρει διαφορετικά λινκς! Άλλα αντί άλλων. Πώς έγινε αυτό το θαύμα, δεν μπορώ να καταλάβω…
Τα στατιστικά του διαδικτύου είναι μια τελείως παλαβή υπόθεση. Κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς γίνεται. Είναι σαν τις συχνότητες που μπλέκονται μεταξύ τους, ή που παρουσιάζονται πράγματα από το πουθενά. Υπάρχουν οι μετρητές που μετράνε τα πάντα που “τραβάνε” πληροφορίες από το site σου, ακόμα και τα bots. Και υπάρχουν και μετρητές που προσπαθούν να μη μετράνε τα bots αλλά μόνο κανονικούς χρήστες. Στην πρώτη περίπτωση, το χάος είναι τόσο μεγάλο που οι πληροφορίες είναι πολύ μπερδεμένες. Στη δεύτερη περίπτωση, δεν ξέρεις τι μετράνε και τι χάνουν.
Ακόμα και στο Twitter ισχύει. Κοιτάζω, πχ, τις μετρήσεις μέσα από το HootSuite για το ποια λινκς κλικάρονται πόσες φορές, και κοιτάζω και τις μετρήσεις μέσα από το ίδιο το Twitter. Κάποιες φορές είναι ίδιες. Κάποιες άλλες φορές βλέπεις τραγικές διαφορές. Πχ, το ένα σού λέει ότι το λινκ Α κλικαρίστηκε 6 φορές, το άλλο σού λέει ότι δεν κλικαρίστηκε καθόλου! Ή μπορεί το ένα να σού λέει 4 και το άλλο 2. Δεν βγάζεις άκρη.
Τα στατιστικά δεν είναι αξιόπιστα. Εκτός αυτού, είναι και τραγικά εύκολο να τα μπασταρδέψεις.
Σε πολλά blogs στα σχόλια έχουν κουμπάκια για να κάνεις like ή dislike. Αυτά βασίζονται σε cookies. Πηγαίνω κάτω από ένα σχόλιο και πατάω dislike, οπότε ο μετρητής γράφει 1. Σβήνω τα cookies από το browser (πράγμα που κάνω συχνά ούτως ή άλλως) και πατάω πάλι dislike, και τώρα γράφει 2. Επαναλαμβάνω το ίδιο και γράφει τώρα 3. Αν ήμουν λιγάκι επίμονος, μέσα σε μισή ώρα θα μπορούσα να του είχα ρίξει καμια εκατοστή dislike…
Παρομοίως, σβήνοντας cookies και αλλάζοντας ΙΡ, μπορείς να ρίξεις άπειρες επισκέψεις σε ένα site. Και αυτό ίσως πρέπει να το έχουν υπόψη τους όσοι εντυπωσιάζονται από τους μεγάλους αριθμούς για διαφημιστικούς λόγους. Από τότε που το marketing μπήκε δυναμικά στο διαδίκτυο, τα στατιστικά έγιναν ακόμα χειρότερα απ'ό,τι ήταν. Είναι σχεδόν αδύνατον να βγάλεις συμπέρασμα για την πραγματική εικόνα.
Και αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί έχουμε τέτοια μανία να μετράμε αριθμούς που ξέρουμε ότι είναι αναξιόπιστοι και ότι πανεύκολα μπασταρδεύονται με λίγη κακή θέληση. Όλα τα κοινωνικά δίκτυα μοστράρουν αριθμούς από δω κι από κει. Ποιος ο λόγος; Αυτά τα στατιστικά θα έπρεπε να ήταν κρυφά: για να βλέπει μόνο ο ενδιαφερόμενος τι περίπου γίνεται σε μια σελίδα, όσο είναι αυτό δυνατόν. Τώρα, έτσι όπως είναι, τα στατιστικά έχει καταντήσει να είναι για ποζεριά. Για λόγους ίματζ.
Νομίζεις ότι οι 3.500 followers είναι πραγματικοί; Στοίχημα αν ο 1 στους 10 δίνει σημασία στο τι ποστάρεις. Με τις πιθανότητες παίζεις.
Επιπλέον, σκέψου: Τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Να γράφει ο μετρητής 500 επισκέψεις, που όμως προέρχονται από τυχαίους χρήστες που δεν δίνουν σημασία; Ή να γράφει 10 επισκέψεις, που είναι χρήστες που τους ενδιαφέρει όντως αυτό που δίνεις;
Δυστυχώς, μετρητής ποιοτικής επίσκεψης δεν έχει ακόμα εφευρεθεί, και μάλλον δεν γίνεται να εφευρεθεί. Επομένως, συνεχίζουμε να παίζουμε με τις πιθανότητες.
