Φιλικοί δράκοι.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Το 2018 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της σειράς Raven του Richard Kirk. Τα άλλα δεν είχα καταφέρει να τα βρω. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο, αυτά τα βιβλία είναι δυσεύρετα ακόμα και στη σημερινή εποχή του διαδικτύου.

Τώρα βρήκα, επιτέλους, το δεύτερο και το διαβάζω.

Όμως εδώ δεν θα κάνω σχολιασμό για το ίδιο το βιβλίο, αλλά για τη συγκεκριμένη έκδοση που έχω:

Είναι γεμάτη τυπογραφικά λάθη.

Ξεπετάγονται σαν στρεβλοί δαίμονες (α λα Κόντογλου) μέσα από τις παραγράφους!

Αλλά ένα συγκεκριμένο τυπογραφικό λάθος είναι ο άρχοντας των τυπογραφικών λαθών εκεί μέσα, και ίσως ο Άρχοντας των Τυπογραφικών Λαθών γενικά!

Ιδού, περίεργοι αναγνώστες:

Προφανώς, θέλει να γράψει though αλλά γραφεί thoguth.

Και αναρωτιέσαι τώρα εσύ: Τι είναι αυτό το thoguth, γαμώτο; Δαίμονας από τη μυθολογία Κθούλου; Κάτι βγαλμένο από Lovecraft;

Όχι, όχι... τίποτα από αυτά. Μετά από λίγη σκέψη, το βρήκα. Ο θόγκουθ (ή θογκούθ, κατά περίσταση), ή η θόγκουθ (ή θογκούθ) κατά περίσταση, ανδρόγυνος δαίμων γαρ, είναι ο δαίμων των τυπογραφικών (ή πληκτρολογικών) λαθών! Ή, τουλάχιστον, ένας από αυτούς.

Τρέμετε των θόγκουθ, γιατί είναι παντού.

(Έχω γίνει πιστός.)

 

Άγριες πόρτες.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Έτυχε να διαβάσω αυτό το άρθρο και διαπίστωσα, γι’ακόμα μια φορά, πόσο με εκπλήσσουν κάποιες νοοτροπίες και ιδέες που κυκλοφορούν τελευταία.

Μια διευκρίνιση, όμως, πρώτα: Δεν βάζω το παραπάνω link για να στοχοποιήσω το άρθρο ή την αρθρογράφο. Αν μη τι άλλο, πηγαίνω συχνά σ’αυτό τον ιστότοπο και βρίσκω πράγματα που πιστεύω ότι έχουν ενδιαφέρον, και αρκετά τα έχω συμπεριλάβει κατά καιρούς και στις Επιλογές μου. Απλώς αναφέρω το συγκεκριμένο άρθρο γιατί μου έδωσε αφορμή να (ξανα)σκεφτώ αυτό το θέμα. Έχω δει πολλές τέτοιες νοοτροπίες, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από την «αντιδραστική» παράταξη, η οποία είναι αντιδραστική, εκτός των άλλων, και ως προς την «αριστερή κυριαρχία» που υπάρχει τελευταία στον κόσμο και στο ότι μας έχουν πνίξει οι «πούστηδες» (και καλά).

Εγώ αμφιβάλλω ότι κάποια από αυτά έχουν στέρεα βάση και άλλα τα θεωρώ μάλλον υπερβολικά, και από τις δύο πλευρές. Για παράδειγμα, δεν μου αρέσει αυτό που συμβαίνει τελευταία με την ακραία επίδειξη των γκέι. Όταν δίνεται σε κάποιον ομοφυλόφιλο ένα υψηλό πολιτικό αξίωμα κυρίως επειδή είναι γκέι ώστε να επιδειχτεί στα μεγάλα ΜΜΕ ντυμένος σαν καραγκιόζης (και φερόμενος ως καραγκιόζης κι ορισμένες φορές), αυτό δεν νομίζω πως ενισχύει τη θέση των ΛΟΑΤΚΙ, αλλά μόνο ότι προκαλεί αντιδράσεις και δημιουργεί εντυπώσεις – κακές συνήθως. (Πώς θα σας φαινόταν αν μια γυναίκα ντυνόταν έτσι ενώ είχε υψηλό πολιτικό αξίωμα; Όλοι θα την κατέκριναν τότε. Το ίδιο και έναν άντρα, φυσικά. Γιατί; Δεν είναι αυτό ρατσισμός; Έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά τώρα; Μήπως είναι υποκρισία το όλο θέμα; Εδώ ακόμα δεν έχουμε λύσει τα περί της ισότητας της γυναίκας...) Μάλιστα, μου μοιάζει σαν να γίνεται εσκεμμένα προκειμένου να προκληθούν αυτές οι αντιδράσεις και να δημιουργηθούν ακραίες τάσεις, αμφότερα (αριστερά και δεξιά), μες στην κοινωνία.

(Όπως ξέρετε όσοι με διαβάζετε καιρό, εμένα οι αριστεροί με νομίζουν για δεξιό, και οι δεξιοί για αριστερό.)

Διαβάζοντας το άρθρο που αναφέρω παραπάνω, μου φάνηκε σαν ακόμα μια εκδήλωση αυτού του φαινομένου. Αλλά και τέτοιο να μην είναι, πάλι με εκπλήσσουν κάποια πράγματα, αν και συμφωνώ σε ένα: ότι η κομουνιστική θεωρία εφαρμόστηκε λάθος σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Αλλιώς ήταν η θεωρία, αλλιώς η πράξη. Σε ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις, όμως, νομίζω ότι πιθανώς να είχαν παρεισφρήσει και διάφορα παρασιτικά στοιχεία – δηλαδή, εχθρικοί πράκτορες – που παρίσταναν τους «συντρόφους» απλά και μόνο για να οδηγήσουν την όλη κατάσταση σε ακρότητες και να δυσφημίσουν τα κινήματα ή τις οργανώσεις, και εν τέλει να τα διαλύσουν ή να τα κάνουν να διαλυθούν από μόνα τους.

Διότι, ως θεωρίες, δεν μου φαίνονται και τόσο κακές.

Αντιθέτως, ο θεσμός της οικογένειας δεν ήταν, και δεν είναι, πάντα κάτι το καλό ή το θετικό. Και το να προσποιείσαι πως είναι, εμένα μου φαίνεται ως υποκρισία ή προπαγάνδα. Σκεφτείτε μόνο σε πόσες περιπτώσεις η οικογένεια καταπιέζει τα μέλη της. Και δεν μιλάω μόνο για τις γυναίκες, αλλά και για τους άντρες. Τους πάντες καταπιέζει η οικογένεια. Και ειδικά τα παιδιά. Γιατί προσπαθεί να τους υποχρεώσει να προσαρμοστούν σε συγκεκριμένα μοτίβα ζωής.

Συνήθως.

Υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν συμβαίνει αυτό, που έχουμε καλές οικογένειες που σέβονται ο ένας τον άλλο και δεν έχουν προβλήματα αναμεταξύ τους (ή έχουν ελάχιστα προβλήματα). Αυτό, όμως, δεν μπορείς να πεις ότι είναι κάτι που ισχύει γενικά. Είναι σαν να λες ότι η βασιλεία είναι το σωστότερο πολίτευμα επειδή έτυχε να υπάρχουν πέντε, δέκα βασιλιάδες που ήταν πραγματικά καλοί, δίκαιοι, και σωστοί για τον λαό τους. (Τι είναι, αριστεροί, διαφωνείτε; Ναι, υπήρχαν και βασιλιάδες που ήταν καλύτεροι από δημοκρατίες κατά περίσταση. Αλλά βέβαια αυτός δεν ήταν ο κανόνας... Κατά τα άλλα, τώρα έχετε Μητσοτάκη που είναι δημοκρατικά εκλεγμένος...)

Βλέπεις, λοιπόν, τώρα ανθρώπους που ισχυρίζονται πως τους ενδιαφέρει η ελευθερία και η ανεξαρτησία, αλλά σου λένε ότι ο θεσμός της οικογένειας είναι απόλυτα σωστός... ενώ όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι, και ότι έχει πολλά προβλήματα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι προσωπικά δεν θα ήθελα να υπάρχουν οικογένειες αλλά τα παιδιά να τα αναλαμβάνει το Κράτος. Αυτό, αν μη τι άλλο, θα ήταν χειρότερο. Όμως είναι υποκρισία και το να παρουσιάζεις την οικογένεια ως απόλυτα ορθή δομή, ύστερα από τόσα και τόσα που έχουμε δει να συμβαίνουν μέσα σε οικογένειες.

Εξάλλου, τα περισσότερα «ψυχολογικά προβλήματα» (όπως είθισται να είναι της μόδας να λέγονται) δημιουργούνται στα παιδιά μέσα από την οικογένεια. Και τα άλλα μισά τούς δημιουργούνται από το σχολείο. Και μετά βγαίνουν στην κοινωνία μισοί άνθρωποι, ή άνθρωποι «με τα κουμπάκια τους», εύκολα ελεγχόμενοι αν ξέρεις ποια είναι αυτά τα «κουμπάκια».

Μη μας λέτε, λοιπόν, ότι είναι σωστοί αυτοί οι κοινωνικοί θεσμοί. Γιατί δεν είναι. Είναι βαθιά προβληματικοί, και θα έπρεπε κάπως να βελτιωθούν (αν και, πραγματικά, δεν ξέρω πώς).

Το άλλο που με εκπλήσσει είναι ότι ορισμένες ερωτικές συμπεριφορές θεωρούνται από κάποιους «ανήθικες». Πώς είναι δυνατόν ορισμένοι να θεωρούν τους εαυτούς τους ελεύθερους και συγχρόνως να θεωρούν κάποιες ερωτικές συμπεριφορές ανήθικες. Πραγματικά, δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου. Μόνο μία ανήθικη ερωτική συμπεριφορά υπάρχει – και είναι αμφίβολο αν είναι καν ερωτική – ο βιασμός: όταν κάνεις κάτι επάνω στον άλλο χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Αυτοί που πιστεύουν ότι κάποιες σεξουαλικές συμπεριφορές δεν είναι σωστές, ποιες πιστεύουν ότι είναι οι σωστές; Μόνο η ιεραποστολική στάση; Θέλουν να φτάσουν το σεξ σε τέτοιο επίπεδο βαρεμάρας που να εξομοιωθεί με το κατούρημα; Τι σκοπό έχουν; Αληθινά απορώ.

Και θα σας πω το εξής απλό παράδειγμα – και όσοι πιστεύουν ότι σοκάρονται εύκολα ας πηδήξουν (συγνώμη για το λογοπαίγνιο) την επόμενη παράγραφο κι ας πάνε παρακάτω.

Έστω ότι μια γυναίκα μπορεί να φτάσει σε οργασμό μόνο όταν της τσιμπάνε το στήθος. Αν αυτή η συμπεριφορά θεωρείται ανήθικη, επειδή δεν είναι «κανονικό» σεξ, θα πρέπει αυτή η γυναίκα να είναι καταδικασμένη να μην έχει οργασμό; Ή θα πρέπει σώνει και καλά να αλλάξει κάπως τον εαυτό της με δεν ξέρω κι εγώ τι ψυχοαλλοιωτικό τρόπο; Θα πρέπει κάποιος να της λέει ότι «θα την κάψει ο Θεός»; Ή θα πρέπει η κοινωνία να την κατακρίνει; Δεν μου φαίνονται σωστά αυτά τα πράγματα. Για την ακρίβεια, μου φαίνονται τελείως ηλίθια.

Αν κάποιος κάνει κάτι ερωτικό μόνος του, ή με τον σύντροφό του, ή με περισσότερους από έναν συντρόφους, μέσα σ’ένα δωμάτιο, και είναι όλοι σύμφωνοι και περνάνε καλά, ποιο πρόβλημα μπορεί να υπάρχει; Ποιον ενοχλούν; Κανέναν, προφανώς, γιατί βρίσκονται σε ιδιωτικό χώρο και κανείς δεν καταπιέζεται.

Πώς μπορείς να λες ότι είσαι ελεύθερος άνθρωπος και να διαφωνείς μ’αυτό; Αδυνατώ να το καταλάβω.

 

Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω τι να γράψω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, οπότε σήμερα θα έχουμε ακόμα μία επανάληψη από το παλιό blog για ένα αστικό μυστήριο (;) που έχει πλάκα.

*

Στις πόλεις συναντάς πεταμένα υποδήματα σε διάφορα απίθανα μέρη, και είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πώς βρέθηκαν εκεί. Είναι ολόκληρο μυστήριο το θέμα. Σοβαρά.

Δεν το λέω μόνο εγώ· είναι αρκετά γνωστό.

Είναι να απορείς γιατί κάποιος έβγαλε τα υποδήματά του (από μπότες μέχρι γοβάκια) και τα πέταξε σε κάποιο τυχαίο σημείο μέσα σ’έναν δρόμο της Αθήνας, για παράδειγμα. Αν το καλοσκεφτείς, τα υποδήματα είναι το τελευταίο πράγμα που θα πετάξεις από πάνω σου όταν είσαι στον δρόμο. Μπορεί να πετάξεις το καπέλο σου, το μπουφάν σου, το σακάκι σου, ακόμα και το παντελόνι σου ή ένα σουτιέν – αλλά τα υποδήματα; Γενικά, οι πάντες αισθάνονται άβολα να βαδίζουν ξυπόλυτοι στη σήμερον ημέρα. Και αντικειμενικά, επίσης, δεν είναι συνετό να βαδίζεις ξυπόλυτος μες στους δρόμους μιας μεγαλούπολης, ή ακόμα και μικρότερης πόλης· συναντάς γυαλιά, σπασμένες πέτρες, διάφορα σκουπίδια.

Προσωπικά, έχει τύχει να δω παπούτσια δεμένα μεταξύ τους από τα κορδόνια να κρέμονται από καλώδια της ΔΕΗ. Κι αυτή είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις που έχω συναντήσει εγκαταλειμμένα υποδήματα – ίσως η πιο εξωφρενική περίπτωση.

Μπορεί κανείς να φανταστεί ανθρώπους να εξαφανίζονται μες στο δρόμο, να γίνονται καπνός, και να μένει πίσω μόνο ένα ζευγάρι υποδήματα…

Έχει κανένας άλλος καμια τρελή θεωρία;