Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 2 / 2019

Φτιάχνοντας αυτό εδώ το blog έτυχε (αναπόφευκτα, ίσως) να σκεφτώ κάποια πράγματα για την αυτοματοποίηση στο σημερινό Διαδίκτυο.

Αυτό το blog είναι πλήρως αυτοματοποιημένο – το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να γράψω το post – σε αντίθεση με το κεντρικό μου site το οποίο είναι μερικώς αυτοματοποιημένο και πρέπει να το ενημερώνω κάθε φορά με το χέρι· η βάση δεδομένων από πίσω είναι απλά για διευκόλυνση, καθώς και κάποιες ιδιότητες της PHP.

Αναρωτιόμουν, λοιπόν: τι προτιμάς – ένα site πλήρως αυτοματοποιημένο, ή ένα site μερικώς αυτοματοποιημένο; Σήμερα, βέβαια, στο Διαδίκτυο η γενική προτίμηση φαίνεται να είναι προς το πλήρως αυτοματοποιημένο. Αλλά, ξέρεις κάτι, και τα δύο έχουν τα υπέρ και τα κατά τους, αν το σκεφτείς.

Το αυτοματοποιημένο site, φυσικά, είναι πιο γρήγορo. Αν βιάζεσαι, είναι ό,τι πρέπει. Αν θες να κάνεις πολλές καταχωρήσεις κάθε μέρα, είναι ό,τι χρειάζεσαι. Επίσης, είναι πολύ εξυπηρετικό αν θες απλά να γράφεις καμιά σαχλαμάρα κάθε μέρα (όπως κάνω εγώ) χωρίς να πρέπει να ανανεώνεις αρχεία και feed και κεντρικές σελίδες με το χέρι.

Όμως αυτό είναι, βασικά, το μοναδικό πλεονέκτημα του αυτοματοποιημένου site. Τα πάντα αλληλοσυνδέονται μέσα σ'ένα τέτοιο site. Δεν μπορείς ν'αλλάξεις κάτι χωρίς να αλλάξουν όλα τα υπόλοιπα. Κι αν κάπου γίνει ένα λάθος, η μπάλα θα πάρει όλο το site. Αν θες να κάνεις μια αλλαγή, μπορεί να πρέπει ουσιαστικά να το στήσεις από την αρχή. Σε διάφορες περιπτώσεις, αυτό είναι και το πρόβλημα με τα updates που κάνουν κάποια CMS, όπου τον κώδικα δεν τον έχεις γράψει καν εσύ και είναι πολύ δύσκολο να επέμβεις εκτός αν ξέρεις και είσαι πρόθυμος να φας ώρα.

Το αυτοματοποιημένο site δεν έχει και τόσο πολύ περιθώριο για επιτόπου customization που λένε. Δεν μπορείς, πχ, ένα συγκεκριμένο post να το κάνεις να φαίνεται αλλιώς στην κεντρική σελίδα. (Στα Σκιώδη Παραλειπόμενα μοιάζει το κάθε post να είναι λίγο διαφορετικό, αν προσέξεις, αλλά αυτό απλά γίνεται με μια ιδιότητα της CSS, την nth-child· δεν το κάνω κατ'επιλογή.) Αντιθέτως, αν ανανεώνεις την κεντρική σελίδα με το χέρι, μπορείς να γράφεις ό,τι θέλεις εκεί, με ό,τι τρόπο θέλεις. Δεν είναι ανάγκη τα πράγματα να ακολουθούν πάντα μια πολύ συγκεκριμένη μορφή.

Το ίδιο ισχύει και για τους τίτλους. Όταν ο τίτλος βγαίνει αυτοματοποιημένα, είναι πάντα ίδιος – ίδια γραμματοσειρά, ίδιο μέγεθος, ίδιο στιλ. Όταν φτιάχνεις τον τίτλο με το χέρι, μπορεί να είναι κάθε φορά διαφορετικός. Πχ, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να θες μικρότερα γράμματα· σε κάποιες άλλες, μπορεί να θες να κεντράρουν, ενώ αλλού να τα θες από αριστερά ή από δεξιά.

Το αυτοματοποιημένο site δεν σου δίνει τέτοιες δυνατότητες.

Μίλησα, βέβαια, για μερική αυτοματοποίηση στο κεντρικό μου site, πράγμα που σημαίνει ότι αν αλλάξω το γενικό layout, θα αλλάξει και για όλα τα άρθρα εκεί. Δεν μπορώ να το κάνω να αλλάξει μόνο για τα μισά, αφού τα άρθρα είναι δεδομένα που αντλούνται από μια βάση.

Αλλά θυμίσου πώς ήταν κάποια site παλιότερα. Δεν είχαν ούτε καν αυτή την αυτοματοποίηση. Είχαν εκατοντάδες σελίδες html στο αρχείο, και οι παλιότερες μπορεί να είχαν πολύ διαφορετικό στιλ από τις νεότερες. Ήταν κακό αυτό; Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Από μια άποψη, μάλιστα, είναι ωραίο, γιατί βλέπεις την εξέλιξη ενός site μέσα στον χρόνο· βλέπεις τις αλλαγές, όπως όταν κοιτάζεις τα παλιά τεύχη ενός περιοδικού.

Σήμερα αυτό δεν υπάρχει πλέον (εκτός, ίσως, σε ελάχιστες περιπτώσεις). Με την αυτοματοποίηση δεν υπάρχουν "παλιά τεύχη". Τα πάντα είναι κολλημένα σε ένα Αέναο Τώρα. Αν αλλάξεις το στιλ του site, αλλάζουν τα πάντα, παλιά και καινούργια ανεξαιρέτως. Εντάξει, οι λέξεις δεν αλλάζουν (φυσικά), ούτε οι ημερομηνίες αλλάζουν (ξέρεις τι σου γίνεται, δεν τα μπλέκεις)· όμως όλα τα υπόλοιπα αλλάζουν. Είναι σαν άλλο site πλέον. Και δεν ξέρω αν αυτό θα το χαρακτήριζα "εξέλιξη" απαραιτήτως. Σε τελική ανάλυση, τεχνολογία για αυτοματοποίηση υπήρχε και παλιά, δεν είναι καινούργια εφεύρεση· απλά, τότε δεν τη χρησιμοποιούσαν πάντα. Ο καθένας που ήθελε να γράψει κάτι στο Διαδίκτυο δεν χρησιμοποιούσε και CMS (content management system). Τα CMS ήταν, κυρίως, για εταιρείες κτλ.

Σήμερα, βλέπεις περιπτώσεις όπου κάποιος θέλει να φτιάξει 2-3 σελίδες για να διαφημίσει έναν καινούργιο δίσκο και δεν ανεβάζει απλά 2-3 σελίδες html, αλλά χρησιμοποιεί ολόκληρο software, όπως το Wordpress, για να κάνει μια δουλειά που ουσιαστικά δεν χρειάζεσαι τόσο μεγάλη αυτοματοποίηση.

Ορισμένοι θεωρούν ότι αυτό είναι πιο "επαγγελματικό". Αλλά προσωπικά διαφωνώ. Ο επαγγελματισμός φαίνεται από την όλη νοοτροπία που ακολουθείς, όχι από το αν χρησιμοποιείς CMS ή όχι.

Για να είμαι ειλικρινής, κατέληξα ότι για site που ανανεώνονται με πιο αργό ρυθμό είναι καλύτερη η μερική αυτοματοποίηση, απλά και μόνο γιατί διευκολύνει εσένα. Και για site που είναι στατικά, ή που ανανεώνονται αραιά και πού, δεν χρειάζεται καθόλου αυτοματοποίηση. Τόσος πολύς κώδικας επιβάρυνση είναι. Ορισμένες φορές μερικές απλές σελίδες html κάνουν τη δουλειά σου πολύ καλύτερα. Λίγη HTML και CSS αρκεί να ξέρεις, ή να έχεις κάποιο πρόγραμμα που σου φτιάχνει αυτόματα HTML/CSS.

 

4 / 2 / 2019

Αρκετές φορές γράφεις μια ιστορία και φτάνεις σ'ένα σημείο στην πλοκή που αναρωτιέσαι "Και τι γίνεται τώρα; Πού πηγαίνουμε;" Και σου μοιάζει ότι δεν πηγαίνουμε πουθενά, ότι το θέμα δεν προχωρά, ή ότι εξελίσσεται σε κάτι ανούσιο.

Αλλά αυτό πάντα είναι ψέμα. Όλες οι ιστορίες οδηγούν κάπου, και όλες οι ιστορίες έχουν κάποια ουσία – φτάνει να τη βρεις, να την ξεθάψεις με τον σωστό τρόπο.

Όταν νομίζεις ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο, αρκεί, συνήθως, να κάνεις μια ερώτηση προκειμένου να συνεχίσεις: Τι θέλουν οι χαρακτήρες; (Και όχι απαραίτητα οι βασικοί χαρακτήρες, οι πρωταγωνιστές.) Πάντα σε οδηγεί στη σωστή κατεύθυνση. Χωρίς θέληση δεν υπάρχει δρόμος.

 

3 / 2 / 2019

Πάμε πάλι σε ένα της Ωρόρας…

Αυτός ο τύπος στο εξώφυλλο μοιάζει πολύ άγριος. Και τι συμβαίνει εδώ; Η θεά στο βάθος τον βασανίζει με κάποιο μυστηριακό τρόπο; Δαιμονικά πράγματα, τέκνον μου… Τελείως δαιμονικά…

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

3 / 2 / 2019

Ένα παλιό εξώφυλλο του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Δεν είναι τρομερός αυτός ο πίνακας με το Μπάλρογκ και τον Γκάνταλφ;

Όπως βλέπετε, το εξώφυλλο είναι πραγματικά πολυκαιρισμένο: Φαίνονται ρωγμές επάνω του σαν να ήταν παλιό μάρμαρο. Και η τιμή στο οπισθόφυλλο έχει σβήσει – δεν την έσβησα εγώ με ηλεκτρονικό τρόπο.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

2 / 2 / 2019

Αυτό είναι εκδόσεις Σύμπαν.

(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

181η σελίδα από τις 182

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX