Αυτό είναι εκδόσεις Σύμπαν.
(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)
|
|
Μια στιγμή... |
Αυτό είναι εκδόσεις Σύμπαν.
(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)
Πολλά από τα εξώφυλλα της Ωρόρας είχαν επάνω ζωγραφική από γνωστούς ζωγράφους του φανταστικού, όπως Chris Achilleos και Frank Frazetta. Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν ποτέ πληρωθεί για τη συγκεκριμένη εμπορική χρήση της δουλειάς τους. Μάλλον όχι. Αλλά ίσως να μην έχει και μεγάλη σημασία αυτό, αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι πρότινος, σε πολλές περιπτώσεις, γίνονταν μεταφράσεις χωρίς πληρωμές για τα πνευματικά δικαιώματα. Επιπλέον, πόσα λεφτά να έβγαζε η Ωρόρο απ’αυτά τα πράγματα; Δε νομίζω να ήταν και πολλά, ακόμα και τότε που είχες περισσότερη ανάγκη να αγοράσεις τέτοια βιβλία αν σου άρεσε το είδος.
(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)
Έχω ώς τώρα διαβάσει παραπάνω από το μισό Fire & Blood του Martin, και υποπτεύομαι ότι ίσως να είναι το καλύτερο βιβλίο που θα διαβάσω μέσα στο 2019. Ή, αν όχι το καλύτερο, σίγουρα ένα από τα καλύτερα. Με κάθε σελίδα που διαβάζεις, αποκτά και περισσότερο ενδιαφέρον.
Ο ίδιος ο Martin είχε πει (κάπου στο blog του, νομίζω) ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα· είναι φανταστική Ιστορία (με κεφαλαίο γιώτα, υπό την έννοια του ιστορικού βιβλίου). Αλλά διαφωνώ. Σε τελική ανάλυση, η ελληνική λέξη μυθ-ιστόρημα τα λέει όλα. Η αγγλική λέξη novel, βέβαια, δεν λέει τίποτα. ("Novel" σημαίνει "καινούργιο". Πώς κατέληξε να σημαίνει "μυθιστόρημα", δεν το ξέρω, και φαίνεται παράξενο.) Αλλά στη διεθνή φανταστική λογοτεχνία έχουν τόσο πολύ συνηθίσει όλα τα μυθιστορήματα να είναι γραμμένα σε μια μονολιθική περιορισμένη οπτική γωνία 3ου προσώπου που οτιδήποτε γραμμένο διαφορετικά τούς φαίνεται ότι δεν είναι μυθιστόρημα... (Έχω γράψει και άρθρο για το θέμα.)
Το Fire & Blood είναι γραμμένο σε μια οπτική γωνία που θα μπορούσες να την ονομάσεις "μερικού παντογνώστη". Είναι γραμμένο σαν από κάποιον ιστορικό που αντλεί πληροφορίες από ορισμένες πηγές, και ο αφηγητής είναι αρκετά φανερός μέσα στην αφήγηση· κάνει, μάλιστα, και κάποιους σχολιασμούς και υποθέσεις για τα γεγονότα που δεν γνωρίζει απόλυτα (πχ, πώς δολοφονήθηκε ένα πολιτικό πρόσωπο, ή πού μπορεί να εξαφανίστηκε κάποιος). Όμως, συγχρόνως, οι χαρακτήρες είναι πολύ ζωντανοί και οι πλοκές τρομερά ενδιαφέρουσες.
Έχοντας διαβάσει λίγο περισσότερο από το μισό βιβλίο, μπορώ να πω ότι παρουσιάζονται πάρα πολλοί χαρακτήρες – ένα χάος από ανθρώπους – και πάρα πολλές περιπέτειες και πολιτικές καταστάσεις. Θυμίζει τα πρώτα βιβλία του A Song of Ice and Fire, όπου πάντα κάτι γινόταν και η πλοκή ποτέ δεν βάλτωνε (σε αντίθεση με τα δύο τελευταία βιβλία).
Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι γραμμένα όλα τα βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας. Να σε ξυπνάνε, όχι να σε κοιμίζουν.

Ακόμα ένα της Ωρόρα.
(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)
Σε μια εποχή που ήταν δύσκολο να βρεις βιβλία φαντασίας στην Ελλάδα, οι εκδόσεις Ωρόρα είχαν σημασία. Σήμερα, τις θυμάται κανείς; αναρωτιέμαι. Αν δεν τις θυμάσαι, θα έπρεπε να τις θυμηθείς. Αν δεν ξέρεις ότι υπήρχαν, θα έπρεπε να το μάθεις. Είχαν εκδώσει δεκάδες ανθολογίες με μεταφρασμένα διηγήματα φαντασίας. Ορισμένες τις έχω και θα δημοσιεύσω σύντομα αρκετά από τα εξώφυλλα.
(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)
181η σελίδα από τις 182
Επίσης . . .
Επιλογές Ιουνίου (15/6)
HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

Επιλογές Ιουνίου (10/6)
Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;
Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;
Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);
Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;
Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.
Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.