Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 2 / 2019

Δεν ξέρω αν αυτό αληθεύει ή όχι – ο τύπος στη φωτογραφία μού φαίνεται ψιλοαγαθός – αλλά το κείμενο έχει αληθινά σουρεαλιστική αξία!

(Όχι πως δεν είναι σημαντικό, κατακριτέο, και απαράδεκτο αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο.)

 

9 / 2 / 2019

Ναι, Ωρόρα ξανά. Σύντομα, όμως, θα ανεβάσω και άλλα πράγματα.

Αυτός ο τύπος στο εξώφυλλο, αν δεν κάνω λάθος, υποτίθεται πως είναι ο Kane του Karl Edward Wagner. (Είχα γράψει γι’αυτά τα βιβλία παλιότερα.) Είναι από έναν αρκετά παλιό πίνακα.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

9 / 2 / 2019

(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

7 / 2 / 2019

Πρόσφατα έλαβα ένα email που έλεγε για βραβεία (δεν λέω πιο συγκεκριμένα τι είναι, γιατί δεν υπάρχει λόγος), και... πώς μπορείς να μην προσέξεις την υποκρισία του λογοτεχνικού κόσμου; Φαίνεται ότι αν τα έχεις "σκάσει" σε κάποιον μεγαλοεκδότη για να εκδώσει το βιβλίο σου σε παίρνουν σοβαρά, αλλά αν έχεις δώσει μόνος σου λεφτά για να εκδόσεις το βιβλίο σου δεν σε παίρνουν σοβαρά, δεν σε θεωρούν ότι είσαι "σωστός". (Για ηλεκτρονικές εκδόσεις, φυσικά – φυσικά – ούτε λόγος. Είναι... άνευ λόγου.)

Τρομεροί δεν είναι;

Ε, γι'αυτό πάμε τόσο μπροστά, ρε γαμώτο, και βλέπεις τέτοια εξέλιξη και πρωτοπορία στις τέχνες σήμερα. Πάντα το έλεγα. Πάντα.

 

6 / 2 / 2019

Φτιάχνοντας αυτό εδώ το blog έτυχε (αναπόφευκτα, ίσως) να σκεφτώ κάποια πράγματα για την αυτοματοποίηση στο σημερινό Διαδίκτυο.

Αυτό το blog είναι πλήρως αυτοματοποιημένο – το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να γράψω το post – σε αντίθεση με το κεντρικό μου site το οποίο είναι μερικώς αυτοματοποιημένο και πρέπει να το ενημερώνω κάθε φορά με το χέρι· η βάση δεδομένων από πίσω είναι απλά για διευκόλυνση, καθώς και κάποιες ιδιότητες της PHP.

Αναρωτιόμουν, λοιπόν: τι προτιμάς – ένα site πλήρως αυτοματοποιημένο, ή ένα site μερικώς αυτοματοποιημένο; Σήμερα, βέβαια, στο Διαδίκτυο η γενική προτίμηση φαίνεται να είναι προς το πλήρως αυτοματοποιημένο. Αλλά, ξέρεις κάτι, και τα δύο έχουν τα υπέρ και τα κατά τους, αν το σκεφτείς.

Το αυτοματοποιημένο site, φυσικά, είναι πιο γρήγορo. Αν βιάζεσαι, είναι ό,τι πρέπει. Αν θες να κάνεις πολλές καταχωρήσεις κάθε μέρα, είναι ό,τι χρειάζεσαι. Επίσης, είναι πολύ εξυπηρετικό αν θες απλά να γράφεις καμιά σαχλαμάρα κάθε μέρα (όπως κάνω εγώ) χωρίς να πρέπει να ανανεώνεις αρχεία και feed και κεντρικές σελίδες με το χέρι.

Όμως αυτό είναι, βασικά, το μοναδικό πλεονέκτημα του αυτοματοποιημένου site. Τα πάντα αλληλοσυνδέονται μέσα σ'ένα τέτοιο site. Δεν μπορείς ν'αλλάξεις κάτι χωρίς να αλλάξουν όλα τα υπόλοιπα. Κι αν κάπου γίνει ένα λάθος, η μπάλα θα πάρει όλο το site. Αν θες να κάνεις μια αλλαγή, μπορεί να πρέπει ουσιαστικά να το στήσεις από την αρχή. Σε διάφορες περιπτώσεις, αυτό είναι και το πρόβλημα με τα updates που κάνουν κάποια CMS, όπου τον κώδικα δεν τον έχεις γράψει καν εσύ και είναι πολύ δύσκολο να επέμβεις εκτός αν ξέρεις και είσαι πρόθυμος να φας ώρα.

Το αυτοματοποιημένο site δεν έχει και τόσο πολύ περιθώριο για επιτόπου customization που λένε. Δεν μπορείς, πχ, ένα συγκεκριμένο post να το κάνεις να φαίνεται αλλιώς στην κεντρική σελίδα. (Στα Σκιώδη Παραλειπόμενα μοιάζει το κάθε post να είναι λίγο διαφορετικό, αν προσέξεις, αλλά αυτό απλά γίνεται με μια ιδιότητα της CSS, την nth-child· δεν το κάνω κατ'επιλογή.) Αντιθέτως, αν ανανεώνεις την κεντρική σελίδα με το χέρι, μπορείς να γράφεις ό,τι θέλεις εκεί, με ό,τι τρόπο θέλεις. Δεν είναι ανάγκη τα πράγματα να ακολουθούν πάντα μια πολύ συγκεκριμένη μορφή.

Το ίδιο ισχύει και για τους τίτλους. Όταν ο τίτλος βγαίνει αυτοματοποιημένα, είναι πάντα ίδιος – ίδια γραμματοσειρά, ίδιο μέγεθος, ίδιο στιλ. Όταν φτιάχνεις τον τίτλο με το χέρι, μπορεί να είναι κάθε φορά διαφορετικός. Πχ, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να θες μικρότερα γράμματα· σε κάποιες άλλες, μπορεί να θες να κεντράρουν, ενώ αλλού να τα θες από αριστερά ή από δεξιά.

Το αυτοματοποιημένο site δεν σου δίνει τέτοιες δυνατότητες.

Μίλησα, βέβαια, για μερική αυτοματοποίηση στο κεντρικό μου site, πράγμα που σημαίνει ότι αν αλλάξω το γενικό layout, θα αλλάξει και για όλα τα άρθρα εκεί. Δεν μπορώ να το κάνω να αλλάξει μόνο για τα μισά, αφού τα άρθρα είναι δεδομένα που αντλούνται από μια βάση.

Αλλά θυμίσου πώς ήταν κάποια site παλιότερα. Δεν είχαν ούτε καν αυτή την αυτοματοποίηση. Είχαν εκατοντάδες σελίδες html στο αρχείο, και οι παλιότερες μπορεί να είχαν πολύ διαφορετικό στιλ από τις νεότερες. Ήταν κακό αυτό; Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Από μια άποψη, μάλιστα, είναι ωραίο, γιατί βλέπεις την εξέλιξη ενός site μέσα στον χρόνο· βλέπεις τις αλλαγές, όπως όταν κοιτάζεις τα παλιά τεύχη ενός περιοδικού.

Σήμερα αυτό δεν υπάρχει πλέον (εκτός, ίσως, σε ελάχιστες περιπτώσεις). Με την αυτοματοποίηση δεν υπάρχουν "παλιά τεύχη". Τα πάντα είναι κολλημένα σε ένα Αέναο Τώρα. Αν αλλάξεις το στιλ του site, αλλάζουν τα πάντα, παλιά και καινούργια ανεξαιρέτως. Εντάξει, οι λέξεις δεν αλλάζουν (φυσικά), ούτε οι ημερομηνίες αλλάζουν (ξέρεις τι σου γίνεται, δεν τα μπλέκεις)· όμως όλα τα υπόλοιπα αλλάζουν. Είναι σαν άλλο site πλέον. Και δεν ξέρω αν αυτό θα το χαρακτήριζα "εξέλιξη" απαραιτήτως. Σε τελική ανάλυση, τεχνολογία για αυτοματοποίηση υπήρχε και παλιά, δεν είναι καινούργια εφεύρεση· απλά, τότε δεν τη χρησιμοποιούσαν πάντα. Ο καθένας που ήθελε να γράψει κάτι στο Διαδίκτυο δεν χρησιμοποιούσε και CMS (content management system). Τα CMS ήταν, κυρίως, για εταιρείες κτλ.

Σήμερα, βλέπεις περιπτώσεις όπου κάποιος θέλει να φτιάξει 2-3 σελίδες για να διαφημίσει έναν καινούργιο δίσκο και δεν ανεβάζει απλά 2-3 σελίδες html, αλλά χρησιμοποιεί ολόκληρο software, όπως το Wordpress, για να κάνει μια δουλειά που ουσιαστικά δεν χρειάζεσαι τόσο μεγάλη αυτοματοποίηση.

Ορισμένοι θεωρούν ότι αυτό είναι πιο "επαγγελματικό". Αλλά προσωπικά διαφωνώ. Ο επαγγελματισμός φαίνεται από την όλη νοοτροπία που ακολουθείς, όχι από το αν χρησιμοποιείς CMS ή όχι.

Για να είμαι ειλικρινής, κατέληξα ότι για site που ανανεώνονται με πιο αργό ρυθμό είναι καλύτερη η μερική αυτοματοποίηση, απλά και μόνο γιατί διευκολύνει εσένα. Και για site που είναι στατικά, ή που ανανεώνονται αραιά και πού, δεν χρειάζεται καθόλου αυτοματοποίηση. Τόσος πολύς κώδικας επιβάρυνση είναι. Ορισμένες φορές μερικές απλές σελίδες html κάνουν τη δουλειά σου πολύ καλύτερα. Λίγη HTML και CSS αρκεί να ξέρεις, ή να έχεις κάποιο πρόγραμμα που σου φτιάχνει αυτόματα HTML/CSS.

 

180η σελίδα από τις 182

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)