Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 1 / 2020

Τα γρανάζια πίσω από τους τοίχους.

Εσύ ακόμα νομίζεις ότι όλα είναι όπως φαίνονται;

Μυστηριακές Οντότητες

 

22 / 1 / 2020

(Τι; Νομίζεις ότι δεν υπάρχει λέξη βιβλιακός; Κι εγώ έτσι νόμιζα μέχρι στιγμής.)

 

Διαβάζω δύο βιβλία, τελευταία – το The Ring of Five Dragons του Eric Van Lustbader, και το The West Is Dying του David C. Smith – και έχω τελειώσει το μισό περίπου από το καθένα, οπότε νομίζω ότι μπορώ να πω κάποιες εντυπώσεις μου ώς εδώ.

Και τα δύο μού φαίνονται αρκετά καλά, αν και για τελείως διαφορετικούς λόγους. Δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους.

Το The Ring of Five Dragons εκτυλίσσεται σ’ένα σκηνικό που, παρότι δεν είναι σαν το Dune του Frank Herbert (έρημος πλανήτης και τα λοιπά), θυμίζει αρκετά το Dune στην όλη του αίσθηση – και νομίζω ότι αυτό είναι εσκεμμένο, αλλά δεν το θεωρώ αρνητικό: δεν φαίνεται για «κόπια». Αντιθέτως, ο κόσμος είναι πολύ δημιουργικά φτιαγμένος – εξωφρενικά δημιουργικά φτιαγμένος, ίσως, από ορισμένες απόψεις – και αποτελεί ένα καλό μείγμα επιστημονικής και μη φαντασίας (αν υποθέσεις ότι επιστημονική φαντασία είναι απλά η υπερεξελιγμένη τεχνολογία και τα διαστημικά ταξίδια σε άλλους κόσμους). Το φριχτό του θέματος είναι ο διάλογος. Στην αρχή, στον πρόλογο, ήταν τόσο άσχημος και τόσο κλισέ που έφτασα στα όρια να το παρατήσω το βιβλίο. Ευτυχώς δεν το παράτησα. Και μετά ο διάλογος βελτιώνεται, αλλά δεν γίνεται και πολύ καλός. Δεν μοιάζει πραγματικά με ανθρώπους που μιλάνε· όμως όσο διαφορετικοί κι αν είναι οι άνθρωποι σ’αυτό τον πολύ παράξενο κόσμο δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα μιλούσαν έτσι. Βέβαια, είμαι απαιτητικός με τον διάλογο συνήθως. Κι αυτός εδώ, ΟΚ, διαβάζεται, δεν είναι κι ότι δεν διαβάζεται. Απλά, όπως είπα, δεν είναι και πολύ καλός ως διάλογος. Του λείπει μια κάποια φυσικότητα. Είναι σαν να γράφεις, όχι σαν να μιλάς.

Ωστόσο, το βιβλίο μ’αρέσει, και έχει και δύο συνέχειες που, αν κάτι δεν στραβώσει, μάλλον θα διαβάσω. Bonus: Δεν είναι γραμμένο στην κολληματιακή περιορισμένη οπτική γωνία τρίτου προσώπου όπως το 90% των βιβλίων φαντασίας σήμερα.

Το The West Is Dying είναι τελείως άλλο πράγμα. Το σκηνικό, αν και είναι άλλος κόσμος, όχι η γη, θυμίζει πάρα πολύ βυζαντινορωμαϊκό κόσμο. Πάρα πολύ. Υπάρχει ακόμα κι ένα μαντείο που μοιάζει με το Μαντείο των Δελφών: ατμοί βγαίνουν από μια σχισμάδα στη γη κάνοντας τη μάντισσα να μαστουρώνει. Κι αυτό είναι και το μόνο φανταστικό/μαγικό στοιχείο που βλέπουμε στην αρχή του βιβλίου. Τώρα μόνο, που έχω φτάσει στη μέση, είδα κι άλλα παράξενα/μαγικά στοιχεία, και είναι αρκετά παράξενα. Κατά τα άλλα, η πλοκή είναι γεμάτη πολιτικές ίντριγκες – πολύ αιματηρές – και πολιτικές καταστάσεις γενικώς· παρουσιάζει μια ταραγμένη περίοδο ανακατατάξεων. Νομίζω ότι θα αρέσει σε φανατικούς του A Song of Ice and Fire. Ο διάλογος, σε αντίθεση με το The Ring of Five Dragons, είναι πολύ φυσικός στις περισσότερες περιπτώσεις. Είναι από τους διαλόγους που μου αρέσουν. Τα γεγονότα, δε, κινούνται με καταιγιστικό ρυθμό· δεν σ’αφήνει να χασμουρηθείς ούτε στιγμή.

Bonus: Ούτε αυτό είναι γραμμένο στην κολληματιακή περιορισμένη οπτική γωνία τρίτου προσώπου όπως το 90% των βιβλίων φαντασίας σήμερα. Είναι γραμμένο σε μια πολύ ανοιχτή οπτική γωνία. Και έχει κι αυτό δύο συνέχειες. Μάλλον θα τις διαβάσω, αν κάτι δεν στραβώσει τελείως.

 

19 / 1 / 2020

I have often wondered whether I am a science fiction writer dreaming I am a fantasy writer, or the other way around.

—Roger Zelazny

 

Γαμώτο, ορισμένες φορές τον καταλαβαίνω αυτό τον τύπο...

 

Το απόφθεγμα είναι παρμένο από το ακόλουθο άρθρο (αρκετά παλιό άρθρο, προφανώς).

 

18 / 1 / 2020

Αυτές τις μέρες γίνεται το Παζάρι του Βιβλίου στην Πλατεία Κοτζιά, και έτυχε να βρεθώ από εκεί. Δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα για να πάρω. Αλλά αυτό δεν με εκπλήσσει, γιατί, κατά κανόνα, στα διάφορα bazaar πολύ σπάνια βρίσκω βιβλία για να αγοράσω· δεν ξέρω γιατί. Στα παλαιοβιβλιοπωλεία, αντιθέτως, βρίσκω πολύ συχνότερα πράγματα που μ’ενδιαφέρουν. Ίσως να είναι τυχαίο. Ίσως όχι.

Όπως και νάχει, όμως, τράβηξα φωτογραφίες. Και δείτε πόσα εξώφυλλα παλιών μεταφρασμένων pulp ιστοριών φαντασίας κυκλοφορούν αμολητά, ή σχεδόν αμολητά, στο φετινό Παζάρι Βιβλίου...

 

16 / 1 / 2020

Προσοχή στα φαντάσματα των τοίχων. Έχουν μακρύ χέρι, πολύ μακρύ, σαν του Καραγκιόζη, αλλά και με δαγκάνες. Δαγκώνει και τσούζει.

Μυστηριακές Οντότητες

 

143η σελίδα από τις 183

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]