Εδώ και ένα χρόνο ξεκίνησα αυτό το blog, το καινούργιο για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Πριν από αυτό είχα ένα άλλο στο Tumblr. Δεν μπορώ να πω ότι μετάνιωσα που άλλαξα στέκι. Δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο παράπονο με το Tumblr (εκτός, ίσως, το ότι, εκείνη την εποχή τουλάχιστον, το Google δεν έπιανε και πολύ καλά τα blogs του) αλλά είναι πάντα πιο ωραίο να έχεις το δικό σου blog, αυτό που έχεις πραγματικά φτιάξει μόνος σου και να μη βασίζεσαι σε άλλη πλατφόρμα. Τον κώδικα του συγκεκριμένου blog τον έχω γράψει ο ίδιος από την αρχή ώς το τέλος, και ακόμα τον σκαλίζω.

Αρχικά, είχα ξεκινήσει τα Σκιώδη Παραλειπόμενα στο Tumblr ως πειραματισμό, για να δω αν μπορώ να ποστάρω κάτι – οτιδήποτε – κάθε μέρα. Επί ένα χρόνο τα είχα καταφέρει αρκετά καλά: έκανα, ως επί το πλείστον, ένα post ημερησίως. Μετά, άρχισα να βάζω και επαναλήψεις παλιότερων post, ολοένα και περισσότερες φορές.

Τώρα πλέον, αν και έχω κατά νου να ποστάρω καθημερινά, δεν το καταφέρνω και τόσο συχνά. Συνήθως, βάζω κάτι μέρα παρά μέρα. Αποφεύγω και τις επαναλήψεις από παλιότερα post, αλλά όχι τελείως.

Το θέμα είναι ότι αισθάνομαι πως έχω πει σχεδόν όσα είχα να πω – τα έχω ήδη γράψει – οπότε δεν νιώθω παρακινημένος να γράψω πάλι τα ίδια πράγματα. Και αυτό δεν είναι κάτι που μου συμβαίνει μόνο εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά και στο κεντρικό μου site. Αισθάνομαι πως έχω γράψει σχεδόν τα πάντα σε άρθρα. Τι άλλο να γράψω πια; Τελευταία, δημοσιεύω πολλά βιβλία, από αυτά που είχα γράψει τα τελευταία χρόνια, και ώρες-ώρες σκέφτομαι: Ευτυχώς που έχουμε ν’ανεβάσουμε βιβλίο τώρα και δεν χρειάζεται να γράψουμε άρθρο αντί γι’αυτό.

Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει να γράφω άρθρα, ή ότι έχω στερέψει από ιδέες. Για την ακρίβεια, έχω ακόμα πάρα πολλές ιδέες σημειωμένες για άρθρα. Αλλά, ύστερα από τόσο καιρό, αισθάνομαι λιγότερο ενθουσιώδης με το θέμα. Και δεν έχω και πολλές καινούργιες ιδέες, γιατί έχω ήδη γράψει πολλά για τα θέματα που με ενδιαφέρουν.

Βλέπω διάφορους αρθρογράφους που, ουσιαστικά, επαναλαμβάνονται. Γράφουν τα ίδια πράγματα με άλλα λόγια. Είναι κάτι που, προσωπικά, προσπαθώ να αποφύγω, και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά και, κυρίως, στο κεντρικό μου site. Πολλά από αυτά που δημοσιεύω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα τα θεωρώ και λιγάκι της πλάκας· είναι κάτι το πιο ανάλαφρο. Αυτά που γράφω στο κεντρικό site είναι τα πιο σοβαρά πράγματα συνήθως.

Το να γράφεις λογοτεχνία δεν είναι σαν να γράφεις άρθρα. Λογοτεχνία γράφω επειδή ζω. Λογοτεχνία θα έγραφα ούτως ή άλλως, υπήρχε δεν υπήρχε Διαδίκτυο, υπήρχε δεν υπήρχε τρόπος να τη δημοσιεύω. Και θα την έγραφα το ίδιο καλά με τώρα· θα διόρθωνα τα κείμενα με την ίδια επιμέλεια όπως και τώρα. Γιατί αυτό είναι το πάθος μου, και δεν έχει σχέση με τίποτ’ άλλο εκτός από το ίδιο το αντικείμενο.

Αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο όμως δεν θα έγραφα άρθρα, ούτε ημερολόγιο. Δεν είναι κάτι που γράφω αυθόρμητα. Τα άρθρα τα γράφω επειδή κάποιος μπορεί να τα διαβάσει και να του φανούν χρήσιμα ή να ψυχαγωγηθεί από αυτά, και επειδή θέλω και να βάζω κάποιο υλικό στο site και να μην είναι στατικό – αλλά δεν θα έβαζα υλικό της πλάκας που δεν έχει κανένα νόημα, απλά και μόνο για να κάνω την ανανέωση της σελίδας.

Επομένως...

Αυτός ήταν ο πρώτος χρόνος λειτουργίας του καινούργιου blog για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Δεν είμαι δυσαρεστημένος. Συνεχίζουμε όπως πριν, αν και έχουμε ήδη γράψει ένα κάρο πράγματα εδώ και αλλού και παραλλού.

Σύντομα, κι άλλες Μυστηριακές Οντότητες, καθώς και Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα, θα ακολουθήσουν. Εκτός των άλλων.

Επίσης, θέλω να απευθύνω μια ερώτηση στους αναγνώστες: Τι άρθρα θα θέλατε να γράψω;

Δεν μιλάω για εδώ, για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Μιλάω για το κεντρικό μου site κυρίως. Έχετε κάτι υπόψη σας; (Κάνω την ερώτηση επειδή αναρωτιέται τι καινούργιο είδος άρθρων θα μπορούσα να δημοσιεύω πέρα από τα συνηθισμένα μου, όπως Περί Γραφής και διάφορα άρθρα περί φανταστικού, σκέψης, λογοτεχνίας.) Αν ναι, στείλτε μου email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr, ή γράψτε το στο Twitter μου, @Havocus.

Δεν μπορώ να υποσχεθώ, φυσικά, ότι σίγουρα θα γράψω κάτι που μου ζητά κάποιος, όμως θα λάβω όλες τις προτάσεις υπόψη... και ποτέ δεν ξέρεις.

Πολλοί, ανάμεσα στους οποίους και εμείς, οι Έλληνες, μιλάνε για “ένδοξο” παρελθόν, για “παλιές ημέρες” που τότε “τα πάντα ήταν καλύτερα”, που η κοινωνία είχε “αξίες”, που οι άνθρωποι ήταν πιο έξυπνοι, που είχαν ακόμα και πιο ανεπτυγμένη τεχνολογία, ή υπήρχαν “ανώτερες” φυλές (ναι, το τελευταίο είναι η κλασική μυθολογία του ναζισμού). Και αυτό έχει περάσει και σε πολλές αφηγήσεις, ιστορίες, και παραμύθια: ότι παλιά υπήρχε κάτι το ένδοξο, κάτι το καλύτερο, κάτι το ανώτερο από το τωρινό. Πάρε για παράδειγμα τους μύθους του Βασιλιά Αρθούρου – κάποτε ήταν ένας καλός βασιλιάς με καλούς ιππότες, και τα λοιπά και τα λοιπά. Πάρε για παράδειγμα ακόμα και το Star Wars: στην αρχική τριλογία ο Όμπιουαν λέει στον Λουκ, στην αρχή, ότι το φωτόσπαθο είναι ένα όπλο από μια καλύτερη, “ευγενέστερη” εποχή.

Και, φυσικά, αυτό είναι ένα concept που έχει περάσει και σε πάρα πολλά βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας, όπου υπήρχε παλιά μια εποχή που στα πάντα ήταν καλύτερη από την τωρινή.

Είναι ένα ευχάριστο παραμύθι, μπορεί να αποτελέσει ακόμα και αποτελεσματική προπαγάνδα, αλλά είναι κατά βάση αυτό: μύθος. Δεν υπήρχε ποτέ εποχή που ήταν σε όλα καλύτερη. Και όσοι συγγραφείς, ακόμα και βιβλίων φαντασίας, θέλουν να είναι ειλικρινείς το δείχνουν αυτό, έστω κι αν οι λαοί που παρουσιάζουν μες στα βιβλία τους φαίνεται να πιστεύουν στο παραμύθι του ένδοξου παρελθόντος.

Φυσικά, υπήρχαν κοινωνίες στο παρελθόν που ήταν πολύ ανεπτυγμένες από διάφορες απόψεις – κοινωνικά, επιστημονικά, φιλοσοφικά, νοητικά, τεχνολογικά. Ίσως να υπήρχαν ακόμα και τεχνολογίες που δεν υπάρχουν σήμερα, ή χαμένες επιστήμες. Ίσως, μάλιστα, στο παρελθόν να υπήρχαν πράγματα που κανείς σήμερα δεν μπορεί να φανταστεί, ή δεν τολμά να υποθέσει, ή προτιμά να αποκρύπτει όταν κάποιο “ανεξήγητο” σημάδι παρουσιάζεται.

Αλλά... καλύτερη εποχή; Στα πάντα;

Είσαι σοβαρός;

Δεν υπήρχε ποτέ τέτοιο πράγμα. Σε όλες τις εποχές είχαν και τα προβλήματά τους. Αυτό μπορείς να το παρατηρήσεις αν προσέξεις τι λέει η αντικειμενική Ιστορία. Και αυτό είναι και το πιο λογικό να υποθέσεις, άλλωστε. Οι άνθρωποι πάντα ήταν άνθρωποι, και πάντα έκαναν τις ίδιες, ή παρόμοιες, μαλακίες. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, ή τέλειες φυλές. Δυστυχώς. Αν υπήρχαν, τώρα θα ζούσαμε σε παράδεισο. Θα τα είχαν καταφέρει πλέον.

Κι αυτό, νομίζω, είναι αρκετά σημαντικό να έχει κανείς υπόψη του προτού μπει στο τρυπάκι τού παλιά-ίσον-καλά. Παλιά δεν σημαίνει καλά. Παλιά, απλά, σημαίνει διαφορετικά.

Τώρα, κάποιοι ίσως να νομίσουν ότι θέλω να «δουλέψω» τους καημένους τους αναγνώστες αυτού του σκιερού blog· αλλά δεν είναι έτσι. Αυτό είναι αληθινό.

Σε ένα τελείως τυχαίο μέρος, που σε σχέση με το σπίτι μου θα έλεγες ότι βρίσκεται «στου διαόλου τη μάνα», ενώ ήμουν εκεί για τελείως τυχαίο λόγο, είδα επάνω σε μια κολόνα αυτό το σημάδι:

Κατά πάσα πιθανότητα, είναι απλώς το Κλειδί του Σολ. Σωστά;

Και γιατί να είναι περίεργο αυτό το πράγμα; ίσως να αναρωτιούνται όσοι δεν έχουν διαβάσει ακόμα Θυγατέρες της Πόλης.

Το περίεργο είναι ότι το σημάδι των Θυγατέρων της Πόλης είναι αυτό:

Νομίζω ότι υπάρχει μια κάποια ομοιότητα...

Όχι, μη γίνεστε παρανοϊκοί από τώρα, τέκνα μου.

Πρόσφατα έτυχε να μπανίσω κάπου – δεν έχει σημασία πού – αυτή την πινακίδα. Και είναι, καταφανώς, γραμμένη λάθος, αν και πολλοί μπορεί να μην το προσέξουν.

Καταλαβαίνεις γιατί είναι λάθος;

Έτσι όπως είναι γραμμένη, μοιάζει να αναφέρεται σε δύο πράγματα, όχι σε ένα. Είναι σαν να σου λέει ν’αφήσεις τον χώρο καθαρό όπως θα ήθελες να βρίσκεις κάτι άλλο (απροσδιόριστο τι ακριβώς) καθαρό.

Ο χώρος είναι αρσενική λέξη. Κανονικά γράφεις «τον χώρο», αλλά μπορείς να γράψεις και «το χώρο» επειδή πάει στη γλώσσα και το τελικό νι κόβεται. Και δεν είναι λάθος. (Αν και εγώ προσωπικά δεν το προτιμώ. Πολύ πιο συχνά θα γράψω «τον χώρο» παρά «το χώρο».)

Παρακάτω γράφει «το βρείτε». Αν το γράψεις έτσι, είναι σαν να αναφέρεσαι σε κάτι το ουδέτερο, όχι σε κάτι το αρσενικό (όπως είναι ο χώρος). Εδώ δεν είναι περιττό το τελικό νι· δεν μπορείς, έτσι απλά, να το κόψεις. Αν γράψεις «τον βρείτε» αναφέρεσαι σε κάτι το αρσενικό· αν γράψεις «το βρείτε» αναφέρεσαι σε κάτι το ουδέτερο, ποτέ σε κάτι το αρσενικό. Αν το «το βρείτε» ίσχυε και για το αρσενικό, τότε δεν θα είχαμε τρόπο να ξεχωρίσουμε το αρσενικό από το ουδέτερο.

Και θα μου πεις τώρα Ρε φίλε, δεν έχεις τι να κάνεις και κοιτάζεις τυχαίες πινακίδες;

Ε, τι περιμένεις να γράφω κάθε μέρα σ’αυτό το γαμημένο blog – όλο φιλοσοφίες, λογοτεχνικά θέματα, και κοινωνικές βλασφημίες; Αυτό το post είναι πλακατζήδικο και ενημερωτικό συγχρόνως. Καλό;

Γοργόνες στους τοίχους (και ούτε καν κοντά σε παραλία).

Μυστηριακές Οντότητες