Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα στους πάντες και στα πάντα.

|
|
Μια στιγμή... |
Η Microsoft την έκανε τη μαλακία της πάλι. Πριν από ένα χρόνο είχα φορτώσει Windows 11 σε «unsupported» υπολογιστή – έναν υπολογιστή που είχα αγοράσει το 2020, και είναι άψογος. Δεν έχω προσέξει να έχει κανένα πρόβλημα πουθενά. Και είμαι, γενικά, πολύ προσεχτικός με τα μηχανήματα που αγοράζω. Προτιμώ να δώσω παραπάνω λεφτά και να πάρω το μηχάνημα που θεωρώ καλό, παρά να πάρω κάτι κατώτερο. Οι υπάλληλοι με βαριούνται όταν πάω να αγοράσω υπολογιστή – ή καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με κάποιον που καταλαβαίνει και μου προτείνουν κάτι που είναι όντως καλό.
Δεν θέλω, Microsoft, να αλλάξω τον υπολογιστή μου. Όχι από τώρα, τουλάχιστον. Είναι καλός, γαμώ το φελέκι σας· δεν έχει ακόμα φάει τα ψωμιά του.
Τώρα, όμως, τα Windows 11 μού έβγαζαν μια ειδοποίηση στο taskbar ότι έχουν λήξει και πρέπει να τα αναβαθμίσω. Όταν πήγαινα να τα αναβαθμίσω, δεν μπορούσα. Λόγω του «παλιού» υπολογιστή. Παρότι ήδη τα είχα μέσα στον «unsupported» υπολογιστή και έτρεχαν κανονικότατα χωρίς το παραμικρό πρόβλημα, δεν μπορούσα να τα αναβαθμίσω.
Πήγα στο site της ακατονόμαστης εταιρείας για να κατεβάσω το ISO image των τελευταίων Windows 11 και να τα φορτώσω χειροκίνητα αφού το update με σνόμπαρε. Πατάω το κουμπάκι που γράφει download και συναντώ κάποιο error. Μπα σε καλό σας, τι είναι τώρα τούτο; Κάτι εμπόδιζε το κατέβασμα των Windows 11. Ρίχνω όλα τα firewall που έχω – και αυτά στον υπολογιστή, και αυτά στο browser – τα πάντα. Πάω πάλι να κατεβάσω τα Windows 11.
Τα ίδια. Κάποιο «μυστηριώδες» error.
Μα, είναι δυνατόν η ακατονόμαστη πουνατοεταιρεία να τσεκάρει το hardware μου, να το βρίσκει δήθεν «unsupported», και γι’αυτό να μπλοκάρει το download; Ε, όχι. Θα ήταν φασίστες...
Το ελέγχω από το κινητό μου – και κατεβάζω εκεί τα Windows 11 κανονικά. Σε ένα σύστημα Android!
Ε, όχι πως είναι φασίστες τα παλληκάρια...
Περνάω το αρχείο σε έναν άλλο υπολογιστή μου και ετοιμάζω ένα flashdisk με το υπέροχο εργαλείο που λέγεται Rufus (και είναι απαραίτητο πλέον αν θες να φορτώσεις Windows 11 σε δήθεν «unsupported» μηχάνημα). Τα έχω όλα έτοιμα και πάω να αναβαθμίσω, μέσω του flashdisk, χειροκίνητα, τα Windows 11.
Και τι μου γράφει, το καταραμένο σύστημα;
«Σας λείπει το TPM 2.0»...
Ε, όχι, ρε φίλε. Το Rufus δεν ρυθμίζει τα Windows 11 ώστε να προσπερνάνε τέτοιες μαλακίες;
Πάω στο site του Rufus, και βλέπω ότι έχουν βγάλει νέα αναβάθμιση του προγράμματος για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στα τελευταία Windows 11 (τα 24Η2) τα οποία έχουν μια νέα δικλείδα που δεν σε αφήνει να κάνεις update ΟΥΤΕ χειροκίνητα σε «unsupported» μηχάνημα!
Ο Χριστός και η Παναγία...
Τι προσπαθεί να κάνει, τελικά, η Microsoft; Να γαμήσει τελείως τους χρήστες;
Φτιάχνω καινούργιο flashdisk με το Rufus 4.6, το φορτώνω, και έκανα την αναβάθμιση αισίως (ή, ίσως, γαμίως) στα Windows 11 24Η2.
Πρώτες εντυπώσεις: Είναι όντως βελτιωμένα. Πιο όμορφη φάτσα στο Windows Explorer, και έχει και tabs! Πάντα ήθελα το Windows Explorer με tabs... Επίσης, έχουν βελτιώσει λιγάκι το taskbar – λιγάκι – έχουν βάλει μια ουσιώδη επιλογή, την «Combine taskbar buttons when the taskbar is full» (την οποία, φυσικά, και ενεργοποίησα). Δυστυχώς, ακόμα δεν νομίζω ότι μπορείς να βάλεις μικρότερα εικονίδια, ούτε να αλλάξεις χρώμα, στο taskbar. Τέλος πάντων, είναι βελτίωση. (Βλ. τι είχα γράψει παλιότερα για τα Windows 11.) Επίσης, όλα τα προγράμματα που έχω γράψει με την AutoHotKey μοιάζει να λειτουργούν κανονικά, εντός και εκτός του Explorer. Όλα φαίνονται καλά, και καλύτερα από τα προηγούμενα Windows 11.
Αλλά–
–και μιλάμε για πελώριο, γιγαντιαίο ΑΛΛΑ–
–η Microsoft έχει γαμήσει τελείως τους χρήστες του συστήματός της. Τους έχει φτύσει κανονικά, τους έχει κλοτσήσει στα @@. Είναι απαράδεκτο μια εταιρεία να προσπαθεί να σε εξαναγκάσει να αλλάξεις το hardware. Σε τελική ανάλυση, ρωτάς τον άλλο αν έχει λεφτά τώρα να αγοράσει καινούργιο υπολογιστή; Ή, αν εγώ έχω έναν υπολογιστή που είναι ακόμα καλός και δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί του, γιατί να τον αλλάξω; Επειδή το λέει η Microsoft;
Εντάξει, μια εταιρεία μπορεί σίγουρα να σε προειδοποιήσει ότι ένα software που βγάζει έχει κάποιες απαιτήσεις από το hardware. Αν όμως εσύ δεν θέλεις να το δεχτείς αυτό, τότε είναι δικό σου θέμα. Αν φορτώσεις το σύστημα και ο υπολογιστή σου κρασάρει, είναι δικό σου γαμημένο θέμα· δεν είναι της Microsoft. (Που, για να λέμε την αλήθεια, το σύστημα δεν κρασάρει. Μια χαρά τρέχει – εκτός, ίσως, αν προσπαθήσεις να το τρέξεις σε υπολογιστή που φτιάχτηκε πριν από το 2000.) Αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα ασφαλείας – όπως με το TPM – τότε, και πάλι, αν ο χρήστης θέλει να το αγνοήσει, είναι δικό του θέμα· δεν είναι θέμα της εταιρείας.
Η Microsoft έχει ξεφύγει τελείως. Νομίζει ότι μπορεί να ορίζει, όχι μόνο την αγορά, αλλά και τι κάνεις μες στο σπίτι σου ή στο γραφείο σου.
Και ο υπολογιστή σου είναι σαν το σπίτι του (ή το γραφείο σου)· ή έτσι πρέπει να είναι. Ζούμε, άλλωστε, σε virtual reality πλέον, σωστά;
Μια εταιρεία που φτιάχνει software, ακόμα και λειτουργικό σύστημα, έχει δικαίωμα, έστω, να απαιτεί κάποια updates ασφαλείας όταν συνδέεσαι στο διαδίκτυο· έχει δικαίωμα ακόμα και να σου ρίξει κανένα διαφημιστικό ίσως. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχει δικαίωμα να σε εξαναγκάσει να πετάξεις τον υπολογιστή σου και να αγοράσεις άλλον.
Η Microsoft κάνει συνέχεια πλάτες στις εταιρίες που θέλουν να πουλήσουν καινούργια μηχανήματα. Προσπαθεί να εξαναγκάσει την αγορά. Αυτό δεν είναι θεμιτό. Είναι πειρατεία, ουσιαστικά. Είναι κουρσάρικη κατάσταση. Σαν να έρχεται και να σε βομβαρδίζει μέχρι που να εξαναγκαστείς να κάνεις εκείνο που θέλει.
Δεν ξέρω πώς, αλλά κάποιος πιστεύω ότι κάποτε – και καλύτερα πιο σύντομα παρά πιο αργά – πρέπει να βάλει ένα φρένο στη Microsoft, ή σε όποια άλλη εταιρεία προσπαθεί να κάνει κάτι παρόμοιο. Διότι, πολύ απλά, δεν είναι σωστά πράγματα αυτά.
Προσωπικά, εξαιτίας όλων αυτών που συμβαίνουν με τα updates, ξέρετε τι νοοτροπία έχω με τους υπολογιστές; Ποτέ μη συνδέεις με το διαδίκτυο το μηχάνημα που σε ενδιαφέρει να κάνεις τη δουλειά σου.
Τους υπολογιστές που τους έχω για το διαδίκτυο είναι «για το διαδίκτυο». Δεν τους έχω για σοβαρή δουλειά. Το μηχάνημα που κάνω σοβαρή δουλειά, και που περνάω τον καιρό μου σαν να είναι το σπίτι μου, είναι πάντα απομονωμένο από δίκτυα. Απενεργοποιώ τελείως τις κάρτες δικτύου. Φορτώνω το σύστημα που θέλω, το φτιάχνω όπως το θέλω, και μετά... είναι σαν έργο τέχνης. Αυτά. Το διακοσμώ σαν το σπίτι μου. Αν θέλω να κάνω αναβάθμιση σε κάτι, θα πάω, θα το κατεβάσω από το διαδίκτυο (από άλλο μηχάνημα), και μετά θα το μεταφέρω εκεί.
Τελευταία, αγόρασα ένα laptop για να αντικαταστήσω το παλιό μου. Ήταν πια η ώρα, το αισθανόμουν· και στο παλιό είχε γίνει στην οθόνη (από δική μου βλακεία) μια χαρακιά που με τσάντιζε. Τσέκαρα πολύ προσεχτικά και αγόρασα ακριβώς το μηχάνημα που ήθελα. Είναι από τα καινούργια, τα πολύ καινούργια. Δεν έχει BIOS, έχει μόνο UEFI. Φυσικά, είχε μέσα Windows 11. Ξέρετε τι έκανα; Φορμάτ κατευθείαν, με το GParted. Έσβησα τα πάντα. Χώρισα τον δίσκο ακριβώς όπως τον ήθελα, και μετά φόρτωσα την τελευταία έκδοση των Windows 10 (ναι, 10, όχι 11 – τα 11 βρομάνε), για να μην πω ότι δεν αναβαθμίστηκα.
Μέχρι στιγμής, στο προηγούμενό μου laptop, δούλευα με μια έκδοση των Windows 10 που ήταν του 2017. Όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Και σας πληροφορώ ότι έτρεχε άψογα τα πάντα.
Τα αγαπώ τα Windows 10. Είναι το καλύτερο λειτουργικό σύστημα που έχω συναντήσει. Για να τα αλλάξω, θα πρέπει να γίνει κάτι δραματικό – που δεν νομίζω ότι θα γίνει μέσα στα επόμενα 5 χρόνια τουλάχιστον. Επιπλέον, με την AutoHotKey έχω κάνει το σύστημα τελείως δικό μου. Είναι τα δικά μου Windows, στο δικό μου μηχάνημα. Έτσι μου αρέσει.
Και αυτό είναι που πιστεύω πως γενικά πρέπει να ισχύει με τους υπολογιστές, και να ενθαρρύνεται και από τις εταιρείες. Να κάνεις το μηχάνημα σαν το σπίτι σου. Η διαχείριση του προσωπικού σου μηχανήματος έχει κι αυτή τη δική της αισθητική, είναι μια μορφή τέχνης. Δεν είναι απλώς κάτι το χρηστικό. Κι αυτό το βλέπεις αν ασχοληθείς και λίγο με προγραμματισμό, κάποιες γλώσσες που όντως μπορείς να χρησιμοποιείς άνετα στην καθημερινότητά σου – όπως η AutoHotKey.
Παρεμπιπτόντως, εσείς στο dwrean.net, επειδή βλέπω ότι μου έρχονται κάμποσες επισκέψεις από το site σας, αν το διαβάζετε αυτό τώρα, σκεφτείτε να κάνετε μια παρουσίαση για την AutoHotKey. Είναι η καλύτερη γλώσσα για τα Windows αυτή τη στιγμή. Κάνεις ό,τι θέλεις μέσα στα Windows. Από τότε που τη βρήκα έπαψα να ψάχνω για διάφορα προγράμματα για να με εξυπηρετήσουν για το ένα και για το άλλο. Γιατί; Επειδή απλά φτιάχνω πλέον ο ίδιος αυτό που θέλω για να εξυπηρετηθώ.
Με την AutoHotKey έχω φτιάξει πρόγραμμα που ρυθμίζει το clipboard με μερικά κουμπιά, πρόγραμμα που σου φτιάχνει HTML για website, πρόγραμμα που κάνει πολύ καλό search (με regular expression) μέσα στα αρχεία του συστήματος (πολύ πιο αποτελεσματικό από το search που έχει το Explorer), πρόγραμμα που ψάχνει συγχρόνως μέσα σε πολλά αρχεία κειμένου, πρόγραμμα που σου μετρά την ταχύτητα της σύνδεσης του ίντερνετ, πρόγραμμα που βάζει τα Windows σε ένα είδος «theater mode» που το έχω για να ρεμβάζω, βασικά, όταν κάθομαι στον καναπέ μου. Και δεν λέω ούτε τα μισά.
Γι’αυτό αγαπώ τα Windows. Τα έχω κάνει δικά μου.
Και θα ήθελα να δω και τις εταιρείες να προωθούν μια τέτοια λογική: τη λογική τού να κάνεις το λειτουργικό σύστημα δικό σου, σαν το σπίτι σου. Είμαστε σε virtual reality εποχή, άλλωστε, δεν είμαστε;
Αλλά η Microsoft δεν κάνει αυτό. Η Microsoft προσπαθεί να σε εξαναγκάσει να αγοράσεις τα καινούργια μηχανήματα που κυκλοφορούν στην αγορά.
Και, εντάξει, να τα αγοράσουμε κι αυτά, αλλά όταν θέλουμε να τα αγοράσουμε (κι εγώ, όπως είπα, πήρα laptop τις προάλλες), όχι επειδή κάποιος μάς αναγκάζει.
Πότε θα σταματήσουν αυτά τα καραγκιοζιλίκια;
Πραγματική ιστορία των δρόμων.
Έψαχνα για μια οδό ώστε να στρίψω εκεί και να φτάσω κάπου αλλού. Τη βρήκα στο κινητό μου, στο χάρτη του Google, και είδα ότι λεγόταν «Αμίσου». Με τέτοιο όνομα, αμέσως σκέφτηκα: Αμίσου... γαμήσου. Τι άλλο να σκεφτείς, δηλαδή; Όχι, πες μου.
Φτάνω, μετά, στον δρόμο και αντικρίζω φάτσα-κάρτα αυτή την πινακίδα...

Μάλλον, δεν ήμουν ο μόνος που το είχα σκεφτεί!
Γαμήσου... Θα τρελαθούμε.
Πάω λίγο παρακάτω και, προς το τέλος του δρόμου, βλέπω αυτή την πινακίδα:

Ε, λοιπόν, ένα είναι το σίγουρο: Κάποιοι δρόμοι στην Αθήνα, αναμφίβολα, _αμιούνται...
(Και εγώ είχα τόσο καιρό πια να γράψω κάτι στα Σκιώδη Παραλειπόμενα που αισθανόμουν κάτι να έχει αρχίσει να μου λείπει.)
Δείτε τι γράφει το Torrent Freak για την Ελλάδα...
Αν βαριέστε – που δεν θα έπρεπε – αυτή είναι η περίληψη: Υποτίθεται πως κάποιος (ανώνυμος, όμως) πιάστηκε να κατεβάζει «πειρατικές» ταινίες. Το δικαστήριο σκοπεύει να του ρίξει φυλακή μερικών μηνών. Τα media λένε, προπαγανδιστικά και μισθοφορικά, για «θρίαμβο της δικαιοσύνης». Αμφίβολο είναι αν πραγματικά θα «πιάσει» αυτή η ποινή, ή ακόμα και αν το πρόσωπο αυτό είναι αληθινό: πιθανώς να πρόκειται απλώς για μια τρομοκρατία από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης ώστε να αποθαρρύνουν τον κόσμο από το να επισκέπτεται ιστότοπους με πειρατικό υλικό. Και στο τέλος του άρθρου, το κερασάκι: φαίνεται πως στη χώρα μας σκέφτονται να αρχίσουν να ρίχνουν πρόστιμο 600 € σε όποιον πιαστεί να κατεβάζει «πειρατικό υλικό».
Κοντολογίς, έχουμε, γι’ακόμα μια φορά, γίνει διεθνώς καραγκιόζηδες. Αυτά όχι μόνο είναι γελοία, αλλά και οριακά φασιστικά.
Ίσως, δε, να είναι άλλη μια προσπάθεια της κουλοκυβέρνησης να αρπάξει, με ληστρικά μέσα, περισσότερα λεφτά από τους υπηκόους του Βασιλέα Μητσοκούλη. Τους έχουν πια τελειώσει όλα τα άλλα μέσα και δεν ξέρουν από πού αλλού να ληστέψουν...
(Δεν έρχεστε, ρε παλληκάρια, να κάνετε και σ’εμένα καμιά δωρεά που 30 χρόνια γράφω λογοτεχνία σε τούτη τη χώρα και δεν έχω βγάλει φράγκο;)
Προσωπικά, δεν ήξερα για αυτό το περιστατικό μέχρι που το διάβασα στο Torrent Freak. Αλλά από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις με τέτοια αθλιότητα.
Κατά πρώτον, είναι παραβίαση προσωπικών δεδομένων του χρήστη.
Κατά δεύτερον, αμφίβολο είναι αν το περιστατικό είναι πραγματικό, αλλά σίγουρα η όλη κατάσταση αποσκοπεί στην τρομοκράτηση των χρηστών του διαδικτύου – ειδικά των νέων, που δεν το ξέρουν και τόσο καλά.
Κατά τρίτον, η αναφορά σε πρόστιμα είναι καταφανής εκμετάλλευση του όλου θέματος για άρμεγμα χρήματος από ακόμα μια «κουλή» πηγή... όπως, για παράδειγμα, αυτό που λέγεται τελευταία – ότι θα βάλουν πρόστιμο στα υποτιθέμενα «ανθυγιεινά» προϊόντα, δήθεν για το καλό των πολιτών, αλλά καταφανέστατα, για όποιον έχει λίγο μυαλό στο κεφάλι του, το ζητούμενο είναι ότι απλά θέλουν (ξανά) να αυξήσουν τις τιμές ώστε να αρμέξουν τον πληθυσμό, να χρεοκοπήσουν τους πάντες, και να γεμίσουν κάποιοι επιτήδειοι ανεξέλεγκτοι τα θησαυροφυλάκιά τους με €. Γιατί, αν όλα αυτά τα λεφτά πήγαιναν για το καλό της χώρας, ε, κάπου θα έπρεπε να το έβλεπες αυτό το καλό. Αλλά δεν το βλέπεις πουθενά.
Όπως και νάχει, ένα έχω να πω ως επίλογο για αυτό το θέμα: ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ.
Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_xoste_tous_olous_sti_steni

Χαοτροπικά είδη αστικής παράνοιας σέρνονται στους τοίχους της πόλης...
12η σελίδα από τις 182
Επίσης . . .
Επιλογές Αυγούστου (18/8)
Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu

Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...
Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.
Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.
Επιλογές Αυγούστου (5/8)
Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)
