Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 2 / 2024

Τώρα που έχω αρχίσει να χρησιμοποιώ τα Windows 11 κανονικά, βλέπω ολοένα και περισσότερες σαχλαμάρες. Το σύστημα είναι πραγματική επιδείνωση σε σχέση με τα Windows 10, και όχι μόνο στην εμφάνιση· δεν θα το έβαζα σε προσωπικό κομπιούτερ (δηλαδή, που δεν συνδέεται με το διαδίκτυο) που να με πλήρωναν. Κυριολεκτικά.

Προχτές ήθελα να ανοίξω κάτι αρχεία βίντεο τα οποία ήταν mp4 και mkv. Έχω ένα πρόγραμμα που χρησιμοποιώ από παλιά για να βλέπω βίντεο και ποτέ δεν με έχει απογοητεύσει: το VLC – δωρεάν, μπορείτε κι εσείς να το κατεβάσετε. Είναι υπέροχο πρόγραμμα· κάνει σχεδόν τα πάντα που μπορεί να θέλεις για να βλέπεις βίντεο.

Ήθελα, λοιπόν, να συσχετίσω τα αρχεία .mkv και .mp4 με το VLC ώστε όταν κάνω διπλό κλικ να ανοίγουν κατευθείαν με το VLC και όχι με άλλο πρόγραμμα. Αυτό, κανονικά, είναι κάτι πανεύκολο. Απλά ανοίγεις το context menu με δεξί κλικ πάνω στο αρχείο, επιλέγεις "Open with...", και μετά επιλέγεις το πρόγραμμα που θέλεις ενώ έχεις τσεκαρισμένο και το "Always open with this app". Είναι πραγματικά κάτι το πολύ απλό σε όλα τα Windows... εκτός από τα Windows 11.

Δεν θα μπω καν στον κόπο να γράψω για την ηλιθιότητα του νέου διπλού context menu (αν είναι δυνατόν – διπλό context menu...)· αυτό ίσως να το κάνω σε άλλο κείμενο. Θα πω μόνο ότι δεν εμφανίζεται η επιλογή να ανοίγεις πάντα τον συγκεκριμένο τύπο αρχείου με το πρόγραμμα που θέλεις – δηλαδή, το "Always open with this app". Επομένως, αν θες, πχ, να ανοίγεις πάντα τα αρχεία .mkv και .mp4 με το VLC, πρέπει κάθε φορά να πατάς δεξί κλικ και να επιλέγεις "Open with..." μέσα από το context menu. Αν κάνεις διπλό κλικ, ανοίγουν αυτά τα αρχεία με ένα πρόγραμμα των Windows 11 που λέγεται "Movies & TV".

Αλλά λέω: δεν είναι δυνατόν, σίγουρα θα μπορείς κάπως να αλλάξεις τις συσχετίσεις των αρχείων (file association). Κανονικά, αυτό γίνεται μέσω του Default Apps από τα Settings των Windows. Πηγαίνω λοιπόν εκεί και ψάχνω για .mkv και .mp4... και δεν υπάρχουν! Ναι, στα Windows 11, στο πρόγραμμα που είναι για file association, δεν υπάρχουν τα αρχεία .mkv και .mp4 (και άλλοι τύποι αρχείων, απ’ό,τι έχω διαβάσει).

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.

Δεν μπορεί, σκέφτομαι, πρέπει να ονειρεύομαι.

Πάω να το ψάξω από το Registry. Ξέρω πώς γίνονται τα file associations από εκεί, γιατί, πριν από κάποιο καιρό, το έψαχνα για δικά μου προγράμματα – ήθελα να φτιάξω ένα είδος αρχείου που ανοίγει με κάποιο δικό μου πρόγραμμα. Τελικά, δεν το έκανα γιατί δεν μου χρειάστηκε· αλλά ξέρω τη διαδικασία. Αν δεν ξέρεις, καλύτερα να μην πειράξεις το Registry γιατί μπορεί να έχεις προβλήματα.

Τσεκάρω, λοιπόν, το Registry να δω τι γράφει στις καταλήξεις .mkv και .mp4. Είναι όλα κανονικά; Ναι, όλα κανονικά μού φάνηκαν. Θα έπρεπε να ανοίγουν με το VLC.

Πάω και το τσεκάρω και από τα Windows 10 (γιατί σε όλα τα Windows το Registry είναι ίδιο στα βασικά τουλάχιστον) και είδα τα ίδια πράγματα.

Οπότε, βάσει λογικής, τα αρχεία .mkv και .mp4 θα έπρεπε να ανοίγουν με το VLC όταν κάνεις διπλό κλικ.

Αλλά δεν άνοιγαν.

Τι μπορείς να κάνεις, λοιπόν, αν θες να αλλάξεις συσχετισμούς αρχείων στα Windows 11; Παράκληση στον Θεό;

Έκανα το εξής: Έψαξα να δω αν μπορείς να κάνεις uninstall το καταραμένο Movies & TV. Και, ναι, ευτυχώς, μπορείς. Το έκανα uninstall και έτσι το σύστημα, μετά, υποχρεώνεται να ακολουθήσει την κανονική διαδικασία και να συσχετίσει τα αρχεία .mkv και .mp4 με το VLC.

Κοντολογίς, η Microsoft έχει βάλει ένα πρόγραμμα μέσα στα Windows 11 (και ίσως και άλλα προγράμματα) που κάνει hijack τη φυσιολογική διαδικασία συσχέτισης των αρχείων!

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.

Θα τρελαθούμε τελείως.

Μόλις το Movies & TV έφυγε, μπορούσες μάλιστα να συσχετίσεις αρχεία βίντεο και από το context menu, που πλέον σου έβγαζε την επιλογή "Always open with this app".

Το πιστεύεις;

Εγώ ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω.

Αυτά είναι, ίσως, τα χειρότερα Windows που έχουν βγάλει ποτέ. Τέλος.

Σοβαρά τώρα. Δεν ντρέπονται να κυκλοφορούν λειτουργικό σύστημα που δεν εμφανίζει σωστά όλων των ειδών τα αρχεία ώστε να μπορείς να τα συσχετίσεις κανονικά με ό,τι πρόγραμμα θέλεις; Αυτό το πράγμα είναι να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)