Δεν παρακολουθώ και τόσο τις τελευταίες κορονομπουρμπουλήθρες γιατί έχω κάποια αρκετά σοβαρά προσωπικά προβλήματα τα οποία με απασχολούν πολύ περισσότερο από τον κορονοϊό. Όμως, απ’ό,τι καταλαβαίνω, τα κρούσματα αυξάνονται με ταχύ ρυθμό. Και το χαίρομαι—

Μα, δεν είναι αυτό τελείως απάνθρωπο; Πράγματι, είναι. Όμως, όπως και για τους περισσότερους ανθρώπους, έτσι και για εμένα, τα κρούσματα του κορονοϊού δεν είναι προσωπική υπόθεση. Είναι απλά αριθμοί. Φυσικά καταλαβαίνω ότι, αναλόγως και την περίπτωση πάντα, είναι πολύ οδυνηρό κάποιος να κολλήσει τον κορονοϊό. Καταλαβαίνω, επίσης, ότι ορισμένοι υγειονομικοί κουράζονται και διακινδυνεύουν προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την κατάσταση με τα κρούσματα της πανδημίας. Δεν αισθάνομαι καλά που αυτοί οι άνθρωποι υποφέρουν. Το αντίθετο, μάλιστα. Το ίδιο ισχύει και για όσους άλλους ανθρώπους υποφέρουν για διάφορους άλλους λόγους: είτε επειδή είναι άστεγοι, είτε επειδή πάσχουν από κάποια ασθένεια, είτε επειδή αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, είτε επειδή είναι τραυματισμένοι ή μπλεγμένοι σε κάποιο πόλεμο, είτε οτιδήποτε άλλο. Μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω όλους. Δυστυχώς δεν μπορώ· είναι πέρα από τις δυνάμεις μου, όπως και των περισσότερων από εμάς. Επίσης, δεν μπορείς να κάνεις προσωπική σου υπόθεση όλους αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν· θα τρελαθείς.

Επομένως, όσον αφορά τον κορονοϊό, μας μένουν οι αριθμοί που δημοσιεύουν ξανά και ξανά τα media και οι κυβερνήσεις. Δεν έχουμε καμιά λίστα με ονόματα κρουσμάτων (για λόγους προσωπικών δεδομένων, εκτός των άλλων), δεν έχουμε κανέναν τρόπο να ελέγξουμε όλες αυτές τις περιπτώσεις και τι πραγματικά συμβαίνει μαζί τους. Απλά ακούμε αριθμούς και αριθμούς και αριθμούς, με τρόπο που μοιάζει να αποσκοπεί στην τρομοκρατία. Κάποιος στο Twitter (δε θυμάμαι ποιος) το είχε παρομοιάσει με λοταρία όλο αυτό· και, γαμώτο, όντως θυμίζει λοταρία.

Έχουμε απλά αριθμούς. Και οι αριθμοί μεγαλώνουν. Και το χαίρομαι. Ξέρεις γιατί; Επειδή αποδεικνύει εκείνο που και εγώ και πολλοί άλλοι λέγαμε τόσο καιρό: Τα μέτρα που παίρνονται για την αντιμετώπιση του κορονοϊού είναι ανόητα. Δεν είναι ικανά να αντιμετωπίσουν την πανδημία. Είναι μια φάρσα.

Ακόμα και σήμερα επιμένουν ότι οι μάσκες προσφέρουν ουσιαστική προστασία ενώ και μόνο οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι δεν κάνουν τίποτα οι μάσκες. Αν έκαναν κάτι, τότε θα βλέπαμε μείωση τον αριθμών, όχι αύξηση. Και τις τελευταίες ημέρες παρατηρώ πολύ κόσμο με μάσκες· ο κόσμος έχει φοβηθεί. Τις φοράνε περισσότερο από πριν. Επίσης, κυκλοφορούν λιγότερο· σήμερα, Σάββατο, έκανα μία από τις μεγάλες αστικές περιπλανήσεις μου (10+ χιλιόμετρα) και είδα αξιοσημείωτα λίγο κόσμο σε όλη την Αθήνα. Αλλά τα κρούσματα αυξάνονται...

Τι δεν πάει καλά εδώ; Θυμίζει αυτό που λένε οι Άγγλοι: «δεν έχει νόημα να μαστιγώνεις ένα ψόφιο άλογο». Μπορείς να το κοπανάς όσο θες, δεν πρόκειται να προχωρήσει. Παρομοίως: μπορείς να φοράς όσες ώρες θέλεις μια γελοία υφασμάτινη μάσκα· αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει τον κορονοϊό. Ο αέρας περνά μέσα από το ύφασμα, άρα περνά και το μικρόβιο που είναι στον αέρα. Η προστασία που προσφέρει η μάσκα – αν υποθέσεις ότι προσφέρει καν προστασία – κυμαίνεται γύρω στο 1% ίσως. Είναι καλή ιδέα να τη φοράς σε συνωστισμό, κακή ιδέα να τη φοράς σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση – δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις κανονικά.

Τι κάνει, λοιπόν, η μάσκα τελικά; Σίγουρα δεν σταματάει τον κορονοϊό, αλλά όσο περισσότερους ανθρώπους βλέπεις με μάσκες γύρω σου τόσο περισσότερο θυμάσαι ότι υπάρχει ο κορονοϊός. Η μάσκα είναι μια πολύ καλή διαφημιστική εκστρατεία για τον κορονοϊό. Είναι σαν εκείνα τα μπλουζάκια που παλιά διαφήμιζαν μουσικά συγκροτήματα (και σήμερα δεν κυκλοφορούν τόσο πολύ πια). Ο ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ, θα μπορούσαν να γράφουν επάνω οι μάσκες. Έτσι για να το θυμόμαστε.

Το μόνο ουσιαστικό μέτρο προστασίας είναι η απόσταση, αλλά, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν εφαρμόζεται σωστά πουθενά. Κι ακόμα χειρότερα, είναι πρακτικά αδύνατον να εφαρμοστεί στους περισσότερους αστικούς χώρους έτσι όπως είναι διαμορφωμένοι.

Οπότε, επιστρέφουμε στο βασικό μας συμπέρασμα: Τα μέτρα που έχουν παρθεί για την αντιμετώπιση του κορονοϊού είναι άχρηστα.

Ακόμα χειρότερα: είναι επιβλαβή για την κοινωνία και για τον καθένα από εμάς σε προσωπικό επίπεδο.

Δεν ξέρω αν κανένας σας διαβάζει τις αφίσες των αναρχικών στους δρόμους, αλλά έχουν δίκιο. Τα μέτρα για τον κορονοϊό είναι απειλή για τη δημοκρατία και για την ελευθερία.

Εγώ πρόσφατα είχα άνθρωπο στο νοσοκομείο, σε βαριά κατάσταση – δεν είχε καλή επαφή με το περιβάλλον, δεν ήξερε τι του γινόταν – και έπρεπε να διαπληκτίζομαι με το προσωπικό για να μπω στη ΜΕΘ και να τον δω. Λόγω κορονοϊού δεν μπορούσαν να με αφήσουν να μπω. Επίσης, δεν μπορούσα να μείνω ούτε στο δωμάτιο εκτός αν πλήρωνα 120 γαμημένα ευρώ για να κάνω το κορονοτέστ τους. Εν τω μεταξύ, ακόμα κι αν είχα τον ιό, πάλι δεν μπορούσα να αφήσω τον ασθενή μόνο του στην κατάστασή του, ό,τι κι αν έλεγαν.

Ομολογώ πως το προσωπικό έδειξε κατανόηση στο πρόβλημα, όμως τελικά τους ήταν αδύνατον να με αφήσουν μες στο δωμάτιο – παρότι ήταν άδειο εκτός από εμένα και τον ασθενή μου – εκτός αν έκανα το κωλοτέστ πληρώνοντας 120 ευρώ χωρίς κεράτου κέρατο.

Δεν πήγα να κάνω το τεστ.

Και μετά έστειλαν έναν φρουρό να με βρει.

Του λέω: «Ρε φίλε, σήμερα, ή αύριο πρωί-πρωί, μάλλον θα πάρω τον ασθενή και θα φύγω. Δεν θα προλάβουν να βγουν τα αποτελέσματα του τεστ έτσι κι αλλιώς ώς τότε.»

Μου λέει: «Δεν έχει σημασία· ο Νόμος λέει πως πρέπει να κάνετε το τεστ.»

Του λέω: «Κάντε τα στραβά μάτια· δεν θ’αργήσω να φύγω. Δεν είναι και τόσο σπουδαίο. Σ’ένα δωμάτιο μόνος μου είμαι.»

Άρχισε να διαμαρτύρεται.

Του λέω: «Καταλαβαίνω ότι αν γίνει ένας έλεγχος εδώ μέσα θα βρεθείτε σε δύσκολη θέση, αλλά–»

«Όχι, κύριε, δεν θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση. Θα κλείσουν την κλινική.»

«Τι;»

«Θα κλείσουν την κλινική· αυτό λέει ο Νόμος που έχουν υπογράψει. Εσείς θα πληρώσετε 300 ευρώ, και ο ασθενής επίσης–»

«Ο ασθενής; Στην κατάστασή του;» Δεν είχε καλή επαφή με το περιβάλλον, έβλεπε παραισθήσεις.

«Εεε, εντάξει, αυτοί που υπέγραψαν τους νόμους δεν έλαβαν υπόψη τους κάποια πράγματα...» Και μετά από λίγη κουβέντα ακόμα: «Το πρόβλημά σας είναι με το Υπουργείο, όχι με εμάς.»

Και ήταν, βασικά, αλήθεια. Το προσωπικό δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Κάθε ώρα που έμενα εκεί μέσα χωρίς να κάνω το τεστ υπήρχε κίνδυνος να γίνει ένας έλεγχος και να κλείσουν την κλινική τους. Επειδή κάποιοι ανόητοι υπέγραψαν τέτοιους ανόητους νόμους, δήθεν για να μας προστατέψουν... Εμένα δεν με προστάτεψαν· απλά έκαναν τη ζωή μου πιο δύσκολη.

Μη θέλοντας να προκαλέσω άλλο πρόβλημα στους εργαζόμενους του νοσοκομείου, έκανα το γαμημένο τεστ. Και μου είπαν το εξής: «Αν το τεστ βγει θετικό – πράγμα απίθανο – θα πρέπει να γίνει έλεγχος σε όλους τους ανθρώπους με τους οποίους ήρθες σε επαφή εδώ μέσα» – δηλαδή, γιατρούς, νοσοκόμους, διάφορους υπαλλήλους, και τα λοιπά και τα λοιπά. Είχα έρθει σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Αυτό, όμως, λέει ο Νόμος... Πόσο πιο παρανοϊκός πια μπορείς να γίνεις;

Δεν ξέρω τελικά τι έδειξε το τεστ· έφυγα από την κλινική, μαζί με τον ασθενή, προτού βγει το αποτέλεσμα. Αλλά υποθέτω ότι αν ήμουν θετικός θα με είχαν καλέσει για να κάνουν έλεγχο με ποιους είχα έρθει σε επαφή... Εν ολίγοις, πλήρωσα 120 ευρώ τσάμπα και βερεσέ... επειδή το λέει ο Νόμος μιας ηλίθιας κυβέρνησης.

Και τώρα ακούω ότι και ο Ντόναλντ Τραμπ κόλλησε τον ιο!

Ω λαλά... Αυτό θα έχει πλάκα. Σοβαρά τώρα, αλλά μοιάζει ειρωνικό. Σχεδόν δεν μπορείς να το πιστέψεις.

Κοίτα· απ’όλους τους ανθρώπους που ξέρω κανείς δεν έχει κολλήσει τον κορονοϊό. Μια γνωστή μου, μόνο, μου έχει πει ότι ξέρει κάποιους που τον κόλλησαν τα παιδιά τους αλλά, παραδόξως, όχι οι ίδιοι! Και αναρωτιέμαι, γι’ακόμα μία φορά: πώς είναι δυνατόν όλες αυτές οι διασημότητες – ένα τόσο μικρό ποσοστό του πληθυσμού – να κολλάνε τον ιό; Αναλογικά, είναι πολλές διασημότητες που τον έχουν κολλήσει. Ύποπτα πολλές, ίσως.

Και έχω μια παρανοϊκή ιδέα που δεν μπορεί να είναι πιο παρανοϊκή από την παρανοϊκή πραγματικότητα που βιώνουμε:

Δεν θα μπορούσε κάποιος να τους δηλητηριάζει με το μικρόβιο Covid-19;

Μα, τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ; Πώς να τον πλησιάσεις για να τον δηλητηριάσεις; Αλλά δεν χρειάζεται να δηλητηριάσεις αυτόν· χρειάζεται απλά να δηλητηριάσεις τον κοντινό φίλο του κοντινού φίλου του, και το ξέρεις ότι τότε θα κολλήσει και ο Πρόεδρος.

Όπως είπα στην αρχή, τελευταία δεν ασχολούμαι και τόσο με το θέμα, αλλά πάω στοίχημα ότι αυτό – η μόλυνση του Τραμπ από τον ιό – θα έχει τραντάξει πολλούς, για διάφορους λόγους.

 

(Για οποιαδήποτε τυπογλαρφικα λάθοι ευθύνεται ο δαίμων του πληκτρολογίου.)

 

Κατά τύχη συνάντησα αυτό το άρθρο: https://www.klik.gr/gr/el/something-2-watch/duo-erotiseis-pou-mono-oi-schizofreneis-kai-oi-idiofuies-mporoun-na-tis-apantisoun/

Παρουσιάζει μια μάσκα που στριφογυρίζει, και σου κάνει δύο ερωτήσεις: αν η μάσκα είναι κυρτή από τη μια πλευρά, και αν τη βλέπεις να γυρίζει προς τα δεξιά. Αν απαντήσεις αρνητικά και στις δύο ερωτήσεις, είσαι απόλυτα υγιής. Αν απαντήσεις αρνητικά σε μία τουλάχιστον ερώτηση ίσως να είσαι σχιζοφρενής, ή ιδιοφυΐα.

Φυσικά, οι περισσότεροι άνθρωποι θα πουν ότι η μάσκα γυρίζει προς τα δεξιά αλλά δεν είναι κυρτή. Οπότε θα δημιουργηθεί η υποψία μες στο μυαλό τους ότι ίσως να μην πηγαίνει κάτι καλά μαζί τους και πρέπει να αναζητήσουν ψυχίατρο.

Τι έγινε, βρε παιδιά; Ακόμα ένα διαφημιστικό κόλπο της Ιεράς Ψυχιατρικής; Δε βγάζουν και πολλά αυτές τις μέρες οι άνθρωποι και είπαν ν’αυξήσουν τον τζίρο;

Αυτό είναι ένα από τα πιο παλιά, βρόμικα κόλπα της Ιεράς Ψυχιατρικής (που δεν διαφέρει και τόσο από την παλιά, κακή Ιερά Εξέταση): να βάζει αμφιβολίες στο μυαλό του άλλου σχετικά με το αν είναι τρελός – σχιζοφρενής, συνήθως – ή όχι.

Συγχρόνως, του λες ότι μόνο οι «ειδικοί» μπορούν να κρίνουν αν είναι καλά, οπότε ό,τι και να πουν είναι απαραιτήτως σωστό, ασχέτως αν ο «ασθενής» αισθάνεσαι καλά ή μη. Είναι για το καλό σου, μπρε, δεν το καταλαβαίνεις;

Βέβαια, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι η σχιζοφρένεια (ψάξ’ το στο Διαδίκτυο και θα δεις). Υπάρχουν κάποιες «γενικές ενδείξεις» που κυμαίνονται από το να βλέπει ο άλλος έντονες παραισθήσεις και να μην ξέρει τι του γίνεται μέχρι να έχει μια διαφορετική κοινωνική συμπεριφορά από τους άλλους ανθρώπους.

Βασικά, η σχιζοφρένεια, σύμφωνα με τους «ειδικούς», είναι ό,τι δεν ξέρουν πώς αλλιώς να κατηγοριοποιήσουν, ή απλά ό,τι τους κατεβαίνει στο κεφάλι. Και, φυσικά, αγνοούν πάντα ότι μπορεί όντως κάτι περίεργο να συμβαίνει, κάτι πέρα από το ότι ο άλλος – ο «ασθενής» – δεν είναι με τα καλά του.

Η σχιζοφρένεια, επιπλέον, είναι ο τέλειος τρόπος για να βγάζεις από τη μέση όποιον δεν σου αρέσει ή δεν συμπεριφέρεται με τον «προβλεπόμενο» τρόπο. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι ψυχίατροι συνεργάζονται με την Αστυνομία, τον Στρατό, και τις μυστικές υπηρεσίες. Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίσεις κάποιον ως «σχιζοφρενή», είναι η πιο απλή απάτη που μπορεί να γίνει· κι αν το επιβεβαιώσει και κάποιος «ειδικός», τότε γίνεται γενική αλήθεια – χωρίς να είναι αλήθεια. Επίσης, είναι πολύ εύκολο να εξαπατήσεις κάποιον ώστε να νομίζει ότι είναι σχιζοφρενής: να νομίζει ότι έχει παραισθήσεις, ότι τον κυνηγάνε, ότι κάτι γενικά δεν πάει καλά μαζί του. Αυτά τα κάνει κάθε μέρα η Ιερά Ψυχιατρική και άλλα σιχαμερά παράσιτα, είτε για οικονομικό όφελος είτε για πολιτικές σκοπιμότητες και κοινωνικό έλεγχο.

Είχα, παλιότερα, γράψει ένα εκτεταμένο άρθρο για όλα τα «καλά» της ψυχιατρικής: αυτό εδώ.

Αλλά δεν είναι ανάγκη να πιστέψεις εμένα που είμαι... «άσχετος» και «απροσάρμοστος». Διάβασε, καλύτερα, το The Myth of Mental Illness του Thomas Szasz.

Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν άρθρα σαν αυτό – https://www.klik.gr/gr/el/something-2-watch/duo-erotiseis-pou-mono-oi-schizofreneis-kai-oi-idiofuies-mporoun-na-tis-apantisoun/ – τα οποία ουσιαστικά προωθούν τις σιχαμερές σαχλαμάρες της Ιεράς Ψυχιατρικής, απλά με αηδιάζει.

Σχιζοφρένεια δεν υπάρχει· είναι φανταστική ασθένεια. Όπως και οι περισσότερες ψυχικές ασθένειες. Η ψυχή δεν αρρωσταίνει· το μόνο που μπορεί να πάθει είναι να παραπλανηθεί. Και συνήθως από «ειδικά» λαμόγια.

 

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

To High-Rise δεν είναι σαν καμια ταινία που έχεις δει, και ούτε, μάλλον, θα δεις παρόμοια ταινία στο μέλλον. Είναι μια τελείως ιδιαίτερη περίπτωση ταινίας.

Είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του J.G. Ballard, το οποίο είχα διαβάσει πρόσφατα, κυρίως επειδή είχα ακούσει ότι θα κυκλοφορήσει η ταινία. Οφείλω να πω ότι η ταινία ακολουθεί πολύ πιστά την πλοκή του βιβλίου – τα ίδια γεγονότα, οι ίδιοι χαρακτήρες. Υπήρχαν κάποιες μικρές αλλαγές, αλλά ήταν καλές. Από μια άποψη, η ταινία μού άρεσε περισσότερο από το βιβλίο. Το βιβλίο είναι πραγματικά disturbing σε κάτι σημεία.

Πρόκειται για μια ταινία πολύ παράξενη. Μια περίπτωση μαζικής υστερίας, ίσως, ή μια κριτική της σύγχρονης κοινωνίας του υπερπληθυσμού, ή απλά μια τρελή κατάσταση.

Είναι από τις λίγες σημερινές ταινίες που είναι, συγχρόνως, ιδιόρρυθμη και διασκεδαστική. Δεν πρόκειται για αναμασήματα παλιών, χιλιοειπωμένων ιδεών, ούτε για βαρετή «υψηλή κουλτούρα».

 

Μοιάζει με παιδική ζωγραφιά, αλλά δεν είναι.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Αυτές τις μέρες γράφω στις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου που έχει βγει τεράστιο. Κι αυτό – το να βγαίνει ένα βιβλίο τεράστιο – είναι κάτι που συνήθως προσπαθώ να αποφεύγω, αλλά ορισμένες φορές – αρκετές φορές – είναι αδύνατον να το αποφύγεις. Ο βασικός λόγος που δεν θέλω ένα βιβλίο να καταλήγει τεράστιο είναι ότι μετά είναι κουραστικό να το διορθώσεις. Βέβαια, διορθώνω και καθώς γράφω· κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα κεφάλαιο, ή ένα κομμάτι (κάμποσες σελίδες), το διορθώνω προτού συνεχίσω. Όμως, στο τέλος, πάντα τα διορθώνω και όλα από την αρχή. Οπότε, όταν το βιβλίο είναι τεράστιο (όπως 900+ σελίδες), αυτό καταντά λίγο κουραστικό για εμένα, κυρίως επειδή πρέπει να σταματήσω να γράφω προκειμένου να διορθώσω – και το λογοτεχνικό γράψιμο είναι η ζωή μου· οι διορθώσεις είναι αναγκαίο κακό, σημαντικό αναγκαίο κακό.

Φυσικά, διορθώνοντας θα μπορούσα να πετσοκόψω το βιβλίο για να το κάνω μικρότερο. Αλλά αυτό είναι κάτι που γίνεται βασικά για οικονομικούς λόγους, όταν θέλεις οπωσδήποτε να έχεις λιγότερες σελίδες για να είναι μικρότερα τα τυπογραφικά έξοδα, ή για άλλους λόγους προώθησης στην Αγορά. Οι πετσοκομμένες ιστορίες, όμως, δεν φαίνονται ωραίες. Έχω δει πετσοκομμένες ιστορίες από επιμελητές εκδόσεων για λόγους οικονομικούς: Πάντα φαίνεται πως κάτι λείπει. Γιατί η ιστορία έχει ένα φυσικό μέγεθος. Όσο υποκειμενικό κι αν είναι, υφίσταται· κι όταν το αγνοείς, απλά υποβιβάζεις την ιστορία.

Αυτό δεν είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω σ’ένα βιβλίο μου· έτσι, πάντα ακολουθώ το φυσικό μέγεθος και δεν προσπαθώ να βιάσω την κατάσταση, ούτε προς το μεγαλύτερο ούτε προς το μικρότερο. Εκτός των άλλων, αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που προτιμώ να δημοσιεύω λογοτεχνία στο διαδίκτυο και δωρεάν. Με την ηλεκτρονική μορφή, μπορείς να ξεφύγεις από τις περιοριστικές ανοησίες της Αγοράς. Γράφεις την ιστορία που θέλεις να γράψεις, στο μέγεθος που η ιστορία θέλει να είναι. Και ο αναγνώστης δεν διαβάζει κάτι κατώτερο από εκείνο που θα έπρεπε κανονικά να διαβάσει. Διαβάζει το ίδιο το πράγμα, στη φυσική του μορφή.