Και τώρα που βαρέθηκαν τον λοιμό, είπαν να πιάσουν τον πόλεμο. (Λιμός, λοιμός, πόλεμος. Ούτε οι τρεις Καβαλάρηδες της Αποκαλύψεως να ήταν εδώ. Και αρρώστια, και πείνα, και... πόλεμος;)

Ακούμε για γενική επιστράτευση, για στράτευση αμούστακων από τα 18 τους χρόνια, για αύξηση της θητείας. Πάω στοίχημα πως όλοι οι πολεμοχαρείς και οι πολεμοκάπηλοι θα έχουν πετάξει το καπέλο τους από τη χαρά τους. Επιτέλους, βρε αδελφέ, ήρθε ώρα να παίξουν κάνα παιχνίδι στρατηγικής – live!

Όπως και τα περισσότερα που έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση-τσίρκο, έτσι κι αυτό είναι τελείως λάθος. Είναι σχεδόν σαν να προσπαθεί με το ζόρι να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από τούτη τη χώρα.

Ναι, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με την Τουρκία– Ή, μάλλον, συγνώμη· όχι με την Τουρκία. Με τον ανώμαλο που τη διοικεί αυτή τη στιγμή. Και ο Ερντογκάν δεν είναι επικίνδυνος μόνο για τους γείτονές του· είναι επικίνδυνος και για τους δικούς του ανθρώπους, κατά τη γνώμη μου.

Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται με τους μεγάλους στρατούς. Όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένως στην Ιστορία, οι μεγάλοι στρατοί το μόνο που, συνήθως, καταφέρνουν είναι να διαιωνίζουν τα προβλήματα και να δημιουργούν και καινούργια προβλήματα που δεν υπήρχε πριν – πολλά από τα οποία προέρχονται μέσα από το ίδιο το στράτευμα.

Τέτοιου είδους αντιδράσεις απλά οδηγούν σε χειρότερες καταστάσεις. Οι πολλοί δουλοστρατιωτές που δεν θα ήθελαν ποτέ να ήταν εκεί δεν πρόκειται να σου δώσουν τη νίκη. Αν θες να κάνεις κάτι, αν θες να λύσεις όντως το πρόβλημα, πρέπει να βάλεις να κάνουν τη δουλειά άνθρωποι που ξέρουν τι κάνουν, που είναι επαγγελματίες.

Δεν χρειάζεσαι πολλούς ανθρώπους. Χρειάζεσαι λίγους, εξειδικευμένους ανθρώπους.

Και μόνο άνθρωποι δύο ειδών θα μπορούσαν να λύσουν μια τέτοια κατάσταση: Ή καλοί διπλωμάτες που θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν σωστά με τον τρελό γείτονα· ή καλοί φονιάδες που θα μπορούσαν να θάψουν καλά τον τρελό γείτονα. Γιατί, ουσιαστικά, εδώ έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο. Δεν είναι όλοι οι Τούρκοι ο εχθρός σου. Κόψε το κεφάλι και το τέρας θα πέσει.

Αλλά, όχι, η κυβέρνηση μας κάνει ακόμα μια γκάφα και σκέφτεται να τραβά δεκαοκτάχρονα με το ζόρι στο στράτευμα, λες και είναι δούλοι τους, και να ετοιμάζεται για γενικές επιστρατεύσεις. Τι καλό θα βγει από αυτά; Τίποτα, προφανώς.

Κι αν νομίζεις ότι τα όσα γράφω είναι αντιπατριωτικά, ξανασκέψου το. Τι είναι πατριωτικό; Το να κρατάς τους ανθρώπους ζωντανούς ή να τους στέλνεις να σκοτωθούν; Το να αφήνεις τους ανθρώπους να ενηλικιωθούν σωστά ακολουθώντας τον δικό τους δρόμο, ή να τους κάνεις δουλοστρατιώτες με ψυχικές διαταραχές; Το να προκαλείς μια ολόκληρη γειτονική χώρα με πόλεμο, ή να εστιάζεσαι, χρησιμοποιώντας επαγγελματίες, εκεί όπου είναι πραγματικά το πρόβλημα;

Οι λύσεις, πάντως, δεν επιτυγχάνονται με αυτά που γίνονται σήμερα.

Η κυβέρνηση έχει αρχίσει να μου θυμίζει κάτι παλαβούς που έβλεπα, τις προάλλες, στο Twitter οι οποίοι έγραφαν στους Τούρκος ότι θα τους βυθίσουν τα πλοία, και «ελάτε προς τα εδώ και θα σας δείξουμε εμείς», και παρόμοιες προκλητικές σαχλαμάρες. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι παίζουν video game... αλλά ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι.

Κόσμος θα υποφέρει με τις μαλακίες που έχετε ξεκινήσει.

Είστε καθάρματα.

 

Πολεμιστές μέσα από τα αστικά δάση... Πειρατές με κράνη;

Μυστηριακές Οντότητες

 

Επιτέλους βρήκα μάσκα με δόντια. Δεν είναι ακριβώς αυτό που ήθελα – δεν ήθελα να έχει και παράξενα πράσινα μάτια – αλλά από το τίποτα...

Δεν είναι υπέροχη;

Έκανα, επίσης, κάτι που δεν κάνουμε συνήθως με πολλά προϊόντα: κοίταξα τις οδηγίες στην πίσω μεριά της συσκευασίας της μάσκας. Και – για φαντάσου – δες τι γράφει:

Η κόκκινη υπογράμμιση είναι δική μου, φυσικά.

Πρόσεξες τι λέει ότι είναι; Dust mask και non-medical. Τουτέστιν: μάσκα για τη σκόνη, που δεν είναι για να χρησιμοποιείται για ιατρικά προβλήματα. Δηλαδή, δεν σταματά μικρόβια που κυκλοφορούν στον αέρα.

Και δεν είναι καμιά μάσκα της πλάκας. Αν μη τι άλλο, είναι πιο χοντρή από άλλες που κυκλοφορούν στο εμπόριο οι οποίες είναι απλά ένα κομμάτι πανί.

Και μετά σου λέει ότι αυτές οι μάσκες είναι για να σταματάνε τον κορονοϊό... όταν οι ίδιες οι εταιρείες που τις φτιάχνουν γράφουν επάνω στη συσκευασία ότι είναι μάσκες για τη σκόνη.

 

Στα τελευταία βιβλία μου – τουλάχιστον από τα μέσα του πρώτου κύκλου του Θρυμματισμένου Σύμπαντος και μετά, αν δεν κάνω λάθος – γράφω συστηματικά τη λέξη χυμεία με ύψιλον αντί για το συνηθισμένο χημεία. Το ίδιο και όλα τα σχετικά παράγωγα, όπως το χυμικός και τα λοιπά.

Δεν είναι τυπογραφικό λάθος, και ούτε είναι τυχαίο. Η λέξη χημεία είναι παραφθορά. Η αρχική, σωστότερη λέξη είναι η χυμεία. (Υπάρχει μια αναφορά για αυτό και στο λεξικό του Μπαμπινιώτη. Σε άλλο λεξικό δεν το έχω συναντήσει, αλλά ίσως να υπάρχει και αλλού.) Η λέξη χυμεία προέρχεται από τη λέξη χέω, χύνω, δηλαδή την ανάμιξη υγρών ή την τήξη σωμάτων από στέρεα μορφή σε υγρή. Αυτό ακριβώς που είναι η χυμεία, γι’αυτό και νομίζω πως πρέπει να γράφεται με ύψιλον.

Η λέξη χημεία είναι παραφθορά προερχόμενη από τη λέξη αλχημεία. Η λέξη αλχημεία δεν είναι ελληνική· δεν προέρχεται από αλ + χημεία. Δεν υπάρχει πρόθεμα αλ- στα ελληνικά. Η λέξη αυτή προέρχεται από το αραβικό al-kimiya. Το γεγονός ότι γράφεται, στα ελληνικά, με ήτα και έψιλον-γιώτα είναι τυχαίο, και διατηρείται ώς σήμερα. Δεν έχει καμιά σχέση με τη λέξη χημεία. Επιπλέον, ακόμα και νοηματικά, η αλχημεία είναι μια σχεδόν «μαγική» επιστήμη που δεν συνδέεται παρά ελάχιστα με τη συμβατική χυμεία.

Γι’αυτό γράφω τη χυμεία, και όλα τα παράγωγά της, με ύψιλον.

 

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Κατά πάσα πιθανότητα, θα έχεις ακούσει το ρητό Ό,τι πληρώνεις παίρνεις – που σημαίνει, συνήθως, πως αν πληρώσεις κάτι ακριβά θα είναι καλό· αν δεν το πληρώσεις ακριβά δεν θα είναι καλό.

Αυτό ισχύει όντως σε κάποιες περιπτώσεις· αλλά σε πολλές άλλες περιπτώσεις, πάλι, δεν ισχύει. Μπορεί να αγοράσεις κάτι πιο φτηνά και να είναι καλύτερο, ενώ να δώσεις περισσότερα λεφτά για κάτι που αποδεικνύεται χάλια – με αποτέλεσμα να κλαις τα λεφτά σου.

Το Ό,τι πληρώνεις παίρνεις σίγουρα δεν είναι κάτι που ισχύει σε οτιδήποτε καλλιτεχνικό, και συνήθως δεν ισχύει για οτιδήποτε μπορεί να βρεις στο διαδίκτυο.

Αλλά φαίνεται, δυστυχώς, να έχουμε μια καχυποψία για όλα τα πράγματα που είναι δωρεάν, ενώ το ακριβώς αντίθετο θα έπρεπε να ισχύει.

Βλέπεις τον κόσμο να είναι πρόθυμος να πληρώσει για κάτι που είναι κακό αντί να πάει να βρει κάτι που είναι δωρεάν και καλό. Είναι αληθινά αξιοπερίεργο. Είναι σαν αυτοί οι άνθρωποι να θέλουν από μόνοι τους να βασανίζουν τον εαυτό τους.

Μέχρι ενός σημείου μπορείς να πεις ότι φταίει η διαφήμιση/προπαγάνδα. Αυτός που είναι πρόθυμος να πετάξει πολλά λεφτά στη διαφήμιση, κάνει το προϊόν του συνέχεια να παρουσιάζεται μπροστά στον κόσμο μέχρι που να “μπει μες στο κεφάλι τους” και να πάνε να το αγοράσουν, είτε είναι καλό είτε είναι κακό.

Αλλά, από την άλλη, με όσα λέγονται πλέον για τα ολέθρια της διαφήμισης (άμεσης ή έμμεσης), όλοι ξέρουν ότι δεν πρέπει να την εμπιστεύονται. Επομένως, γιατί εξακολουθούν να θέλουν να βασανίζουν τον εαυτό τους;

Είναι σαν κάτι να μην πηγαίνει καθόλου καλά εδώ.

Εκ πείρας έχω διαπιστώσει αρκετές φορές ότι, ειδικά στο διαδίκτυο, πράγματα για τα οποία πληρώνεις μπορεί να είναι πολύ χειρότερα από πράγματα για τα οποία δεν πληρώσεις.

Χωρίς να θέλω να αναφέρω ονόματα (για να μη νομίσει κανείς ότι προσπαθώ να δυσφημίσω τίποτα), έχει τύχει να αγοράσω ηλεκτρονικά βιβλία που ήταν χάλια. Και δεν εννοώ ότι εμένα προσωπικά δεν μου άρεσαν για αισθητικούς λόγους. Εννοώ ότι οι παράγραφοι ήταν άνω-κάτω, και ήταν γεμάτα τυπογραφικά λάθη. Το ένα, παρά τα προβλήματά του, διαβαζόταν. Το άλλο, επειδή είχε και μια κάποια ειδική μορφοποίηση σε ένα κομμάτι του, δεν διαβαζόταν. Και ήταν και τα δύο βιβλία από μεγάλους εκδότες.

(Επίσης, έχω αγοράσει και χάρτινα βιβλία που ήταν χάλια – τραγικά χάλια – από Έλληνες εκδότες, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα…)

Έχω βρει δωρεάν ηλεκτρονικά βιβλία που ήταν απείρως καλύτερα από αυτά. Είναι απλά γεγονός.

Το ίδιο ισχύει και για διάφορα προγράμματα (ή apps, όπως είναι σήμερα της μόδας να τα λένε). Τα περισσότερα που χρησιμοποιώ είναι δωρεάν. Δεν τα έχω βρει σπασμένα. Είναι δωρεάν. Και είναι άψογα. Είναι καλύτερα από άλλα προγράμματα που πωλούνται, και μάλιστα αρκετά ακριβά.

Παρ’όλ’ αυτά, ξαναλέω πως δεν μπορώ να καταλάβω τι μανία είναι αυτή που, συλλογικά, δείχνει να έχει η ανθρωπότητα με το να θέλει να πληρώνει για κάτι όταν θα μπορούσε να το βρίσκει δωρεάν στο ίδιο, ή και σε ανώτερο, επίπεδο ποιότητας.

Προτιμάμε να προσπαθούμε να αρπάξουμε λεφτά και να δώσουμε λεφτά, παρά να έχουμε κάποια τουλάχιστον αγαθά που να είναι δωρεάν για όλους. Γι’αυτό κιόλας μπορεί κάποιος τόσο εύκολα να μας κοροϊδέψει και να κάνει ό,τι έκανε στο σύγχρονο διαδίκτυο με τη διαφήμιση. Μας κοροϊδεύει επειδή είμαστε ευκολόπιστοι.

Ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο. Θα έπρεπε να προτιμάμε να έχουμε κάποια αγαθά που είναι δωρεάν και ανοιχτά για όλους, παρά συνέχεια να προσπαθούσε να αρπάξουμε λεφτά και να δώσουμε λεφτά. Αν είχαμε αυτή τη νοοτροπία, τότε θα ήμασταν λιγότερο ευάλωτοι σε αυτούς που θέλουν να διαλύσουν ωφέλιμες καταστάσεις προς όλους ώστε να ελέγχουν τη συμπεριφορά μας.

Γιατί το βασικό πρόβλημα εδώ είναι ο έλεγχος των ιδεών και της κουλτούρας. Θέλουν να σε βάλουν να πληρώνεις για πράγματα που σήμερα θα μπορούσες να έχεις δωρεάν επειδή το οικονομικό σύστημα δρα, κρυφά, ως μηχανή λογοκρισίας από αυτούς που το κοντρολάρουν. Προωθούν τις ιδέες και τις νοοτροπίες που θέλουν να εξαπλώνονται μες στην κοινωνία και καταπνίγουν αυτές που δεν θέλουν να εξαπλώνονται.

Το παιχνίδι τους βασίζεται επάνω σου. Στο φόβο σου, και στο πόσο ευκολόπιστος είσαι. Σταμάτα να παίζεις το παιχνίδι τους. Παίξε το δικό σου παιχνίδι.

Πριν από μερικά χρόνια, αυτό δεν ήταν εύκολο να γίνει. Τα πάντα περνούσαν από την ελεγκτική μηχανή της αγοράς. Δημοκρατία υπήρχε μόνο στα χαρτιά. Όταν μερικοί μεγαλοεκδότες κάνουν ό,τι θέλουν, ενώ είναι ελεγχόμενοι από κρατικούς μηχανισμούς και μυστικές υπηρεσίες, ουσιαστικά είναι μηχανισμός λογοκρισίας.

Σήμερα, με το διαδίκτυο, υπάρχει μια πιθανότητα να κάνουμε κάτι πιο ελεύθερο. Αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό όταν οι ίδιοι σαμποτάρουμε τον εαυτό μας, εξακολουθώντας να πιστεύουμε τα ψέματα που μας πουλούσαν εδώ και χρόνια.

Από το 2017, από τώρα, άλλαξε τη σκέψη σου. Άλλαξε τον προγραμματισμό του μυαλό σου. Άρχισε να κάνεις κάτι καλύτερο.