Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
26 / 10 / 2020

Τρεις επαναλήψεις από το παλιό blog.

 

Πρώτα: παρατήρηση του εχθρού

Θες να ελευθερώσεις τον εαυτό σου; Άρχισε να τον παρατηρείς, εικοσιτέσσερις ώρες την ημέρα, κάθε ημέρα, σαν να ήταν κάποιος άλλος – τις σκέψεις του, τις αντιδράσεις του, τις κινήσεις του, τις αισθήσεις του.

Δυσκολότερο απ’ό,τι ακούγεται.

Μην αποδέχεσαι τίποτα επειδή σου έχουν πει ότι έτσι πρέπει να είναι.

*

ΨΧ

Μην έχεις ψυχικές εξαρτήσεις που δεν μπορείς μόνος σου να ικανοποιήσεις. Είναι ανθυγιεινό.

*

Κάνεις εκείνο που θέλεις;

Μη ζεις τη ζωή που κάποιος άλλος θέλει να ζήσεις· δεν θα σε ικανοποιήσει. Ζήσε τη ζωή που θέλεις ΕΣΥ να ζήσεις, με τα μέσα που έχεις στη διάθεσή σου.

Παρομοίως:

Μη γράφεις τη λογοτεχνία που θέλει κάποιος άλλος να γράφεις. Γράψε τη λογοτεχνία που ΕΣΥ θέλεις να γράψεις.

 

24 / 10 / 2020

Κρανία χωρίς σχόλια...

Μυστηριακές Οντότητες

 

23 / 10 / 2020

Και τώρα που βαρέθηκαν τον λοιμό, είπαν να πιάσουν τον πόλεμο. (Λιμός, λοιμός, πόλεμος. Ούτε οι τρεις Καβαλάρηδες της Αποκαλύψεως να ήταν εδώ. Και αρρώστια, και πείνα, και... πόλεμος;)

Ακούμε για γενική επιστράτευση, για στράτευση αμούστακων από τα 18 τους χρόνια, για αύξηση της θητείας. Πάω στοίχημα πως όλοι οι πολεμοχαρείς και οι πολεμοκάπηλοι θα έχουν πετάξει το καπέλο τους από τη χαρά τους. Επιτέλους, βρε αδελφέ, ήρθε ώρα να παίξουν κάνα παιχνίδι στρατηγικής – live!

Όπως και τα περισσότερα που έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση-τσίρκο, έτσι κι αυτό είναι τελείως λάθος. Είναι σχεδόν σαν να προσπαθεί με το ζόρι να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από τούτη τη χώρα.

Ναι, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με την Τουρκία– Ή, μάλλον, συγνώμη· όχι με την Τουρκία. Με τον ανώμαλο που τη διοικεί αυτή τη στιγμή. Και ο Ερντογκάν δεν είναι επικίνδυνος μόνο για τους γείτονές του· είναι επικίνδυνος και για τους δικούς του ανθρώπους, κατά τη γνώμη μου.

Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται με τους μεγάλους στρατούς. Όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένως στην Ιστορία, οι μεγάλοι στρατοί το μόνο που, συνήθως, καταφέρνουν είναι να διαιωνίζουν τα προβλήματα και να δημιουργούν και καινούργια προβλήματα που δεν υπήρχε πριν – πολλά από τα οποία προέρχονται μέσα από το ίδιο το στράτευμα.

Τέτοιου είδους αντιδράσεις απλά οδηγούν σε χειρότερες καταστάσεις. Οι πολλοί δουλοστρατιωτές που δεν θα ήθελαν ποτέ να ήταν εκεί δεν πρόκειται να σου δώσουν τη νίκη. Αν θες να κάνεις κάτι, αν θες να λύσεις όντως το πρόβλημα, πρέπει να βάλεις να κάνουν τη δουλειά άνθρωποι που ξέρουν τι κάνουν, που είναι επαγγελματίες.

Δεν χρειάζεσαι πολλούς ανθρώπους. Χρειάζεσαι λίγους, εξειδικευμένους ανθρώπους.

Και μόνο άνθρωποι δύο ειδών θα μπορούσαν να λύσουν μια τέτοια κατάσταση: Ή καλοί διπλωμάτες που θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν σωστά με τον τρελό γείτονα· ή καλοί φονιάδες που θα μπορούσαν να θάψουν καλά τον τρελό γείτονα. Γιατί, ουσιαστικά, εδώ έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο. Δεν είναι όλοι οι Τούρκοι ο εχθρός σου. Κόψε το κεφάλι και το τέρας θα πέσει.

Αλλά, όχι, η κυβέρνηση μας κάνει ακόμα μια γκάφα και σκέφτεται να τραβά δεκαοκτάχρονα με το ζόρι στο στράτευμα, λες και είναι δούλοι τους, και να ετοιμάζεται για γενικές επιστρατεύσεις. Τι καλό θα βγει από αυτά; Τίποτα, προφανώς.

Κι αν νομίζεις ότι τα όσα γράφω είναι αντιπατριωτικά, ξανασκέψου το. Τι είναι πατριωτικό; Το να κρατάς τους ανθρώπους ζωντανούς ή να τους στέλνεις να σκοτωθούν; Το να αφήνεις τους ανθρώπους να ενηλικιωθούν σωστά ακολουθώντας τον δικό τους δρόμο, ή να τους κάνεις δουλοστρατιώτες με ψυχικές διαταραχές; Το να προκαλείς μια ολόκληρη γειτονική χώρα με πόλεμο, ή να εστιάζεσαι, χρησιμοποιώντας επαγγελματίες, εκεί όπου είναι πραγματικά το πρόβλημα;

Οι λύσεις, πάντως, δεν επιτυγχάνονται με αυτά που γίνονται σήμερα.

Η κυβέρνηση έχει αρχίσει να μου θυμίζει κάτι παλαβούς που έβλεπα, τις προάλλες, στο Twitter οι οποίοι έγραφαν στους Τούρκος ότι θα τους βυθίσουν τα πλοία, και «ελάτε προς τα εδώ και θα σας δείξουμε εμείς», και παρόμοιες προκλητικές σαχλαμάρες. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι παίζουν video game... αλλά ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι.

Κόσμος θα υποφέρει με τις μαλακίες που έχετε ξεκινήσει.

Είστε καθάρματα.

 

21 / 10 / 2020

Πολεμιστές μέσα από τα αστικά δάση... Πειρατές με κράνη;

Μυστηριακές Οντότητες

 

20 / 10 / 2020

Επιτέλους βρήκα μάσκα με δόντια. Δεν είναι ακριβώς αυτό που ήθελα – δεν ήθελα να έχει και παράξενα πράσινα μάτια – αλλά από το τίποτα...

Δεν είναι υπέροχη;

Έκανα, επίσης, κάτι που δεν κάνουμε συνήθως με πολλά προϊόντα: κοίταξα τις οδηγίες στην πίσω μεριά της συσκευασίας της μάσκας. Και – για φαντάσου – δες τι γράφει:

Η κόκκινη υπογράμμιση είναι δική μου, φυσικά.

Πρόσεξες τι λέει ότι είναι; Dust mask και non-medical. Τουτέστιν: μάσκα για τη σκόνη, που δεν είναι για να χρησιμοποιείται για ιατρικά προβλήματα. Δηλαδή, δεν σταματά μικρόβια που κυκλοφορούν στον αέρα.

Και δεν είναι καμιά μάσκα της πλάκας. Αν μη τι άλλο, είναι πιο χοντρή από άλλες που κυκλοφορούν στο εμπόριο οι οποίες είναι απλά ένα κομμάτι πανί.

Και μετά σου λέει ότι αυτές οι μάσκες είναι για να σταματάνε τον κορονοϊό... όταν οι ίδιες οι εταιρείες που τις φτιάχνουν γράφουν επάνω στη συσκευασία ότι είναι μάσκες για τη σκόνη.

 

113η σελίδα από τις 181

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Απριλίου (29/4)


Virgil Finlay (τέχνη φαντασίας) Chéri Hérouard (παρισινή τέχνη) Gervasio Gallardo (μυθική τέχνη) HP Lovecraft (τα Άπαντα) Cthulhu Mythos (Encyclopedia) Πολύπλοκα και πελώρια οικοδομήματα (πριν από τις σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους) Sybil Marie Anne Lenormand (και η μαντική τράπουλά της) Pulp Covers (the best of the worst) Το διάβασμα (μας κάνει καλό;) Παίξτε δωρεάν πάνω από 15.000 παιχνίδια (της Amiga) Τα βιβλία Mapbacks (των παλιών εκδόσεων Dell) Solarpunk (A Short Guide to the Decolonization of the Sun) Πώς να είσαι συγγραφέας (όπως πραγματικά αισθάνεσαι) ...Και έρχονται κι άλλα (στο LinX)

 

Επιλογές Απριλίου (22/4)


Τέχνη από CD — Anthea Xin («ενεργειακοί» πίνακες) — Rithika Merchant (λαβυρινθώδεις κοσμολογίες) — Savepoint.gr (η εξέλιξη του Retropolis) — Ανθολογίες τρόμου (1930) — Clare Winger Harris (1891-1968) — Ο μαζικός δολοφόνος της Φλώριδας και το ChatGPT — Μια ψεύτικη ασθένεια που ξεγέλασε την τεχνητή νοημοσύνη — Angus McBride (τέχνη) — Vintage RPG — Το Τάγμα του Ηλιακού Ναού και οι μαζικές αυτοκτονίες — Gil Kane (τέχνη) — Voyage to Faremido: Gulliver’s Fifth Voyage (διαβάστε δωρεάν) — & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX

 

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]