Πρόσφατα διάβασα (στο ηλεκτρονικό περιοδικό Αναγνώστης, αν αναρωτιέστε) ότι κάποιος μιλούσε με έναν Έλληνα λογοτέχνη ο οποίος διαβάζει όλο ξένη λογοτεχνία, επιμένοντας να έρχεται σε επαφή με το πρωτότυπο κείμενο. Και ο αρθρογράφος αναρωτιέται πώς ένας τέτοιος λογοτέχνης μπορεί μετά να γράψει ελληνική λογοτεχνία. Τι κάνει; Σκέφτεται τις λέξεις σε άλλη γλώσσα και, κατόπιν, τις μεταφράζει στα ελληνικά; Πώς συντάσσει τα δικά του κείμενα;

Δεν είμαι εγώ αυτός ο λογοτέχνης στον οποίο αναφέρεται ο αρθρογράφος, αλλά θα μπορούσα να είμαι. Γιατί, κατά κύριο λόγο, διαβάζω ξένη λογοτεχνία, επιμένοντας κι εγώ να έρχομαι σε επαφή με το πρωτότυπο κείμενο αντί με το μεταφρασμένο. Επομένως, και μετά συγχωρήσεως κιόλας, πήρα το θέμα λιγάκι προσωπικά.

Επίσης, μου φάνηκε πως ως θέμα έχει όντως ενδιαφέρον· είναι άξιο σχολιασμού.

Δύο ερωτήματα τίθενται εδώ, νομίζω: (α) Γιατί διαβάζω κυρίως ξένη λογοτεχνία; (β) Πώς γράφω ελληνική λογοτεχνία αφού διαβάζω κυρίως ξένη λογοτεχνία;

Διαβάζω κυρίως ξένη λογοτεχνία όχι επειδή σνομπάρω την ελληνική ή τη θεωρώ υποδεέστερη από οποιαδήποτε άποψη αλλά, απλά, επειδή στην ξένη λογοτεχνία – αγγλόφωνη, βασικά – βρίσκω τα περισσότερα πράγματα που θα ήθελα να διαβάσω. Για να το πω πιο ξεκάθαρα: Αν οι Έλληνες έγραφαν κάτι που να με ενδιαφέρει, θα το διάβαζα. Ο λόγος που δεν το διαβάζω είναι επειδή δεν με ενδιαφέρει θεματολογικά. Δεν υπάρχει άλλος λόγος.

Πώς γράφω, λοιπόν, στα ελληνικά χωρίς να διαβάζω στα ελληνικά; Δεν είναι περίεργο; Όχι και τόσο. Διότι, πρώτον, είμαι στην Ελλάδα και τα ελληνικά τα βλέπω παντού γύρω μου· οπότε, θέλοντας και μη, έρχομαι σε επαφή μαζί τους. Δεύτερον, μπορεί γενικά να μη διαβάζω ελληνική λογοτεχνία αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν την κοιτάζω καθόλου κιόλας. Βλέπω τι γράφουν, δεν είμαι τυφλός.

Επιπλέον, γράφω χρόνια. Γράφω λογοτεχνία από μικρό παιδάκι. Ακόμα και να μην είχα καμία επαφή με τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, πάλι θα είχα άμεση επαφή με τη γραπτή ελληνική γλώσσα αφού τη χρησιμοποιώ συνέχεια, κάθε μέρα και, συνήθως, παραπάνω από μία φορά την ημέρα. Εκτός αυτού, ποτέ δεν παύω να ψάχνω τις λέξεις – από ετυμολογία μέχρι οτιδήποτε άλλο – γιατί αυτό είναι, άλλωστε, κάτι που μου αρέσει. Και ποτέ δεν έχω πάψει, ούτε θα πάψω, να πειραματίζομαι – κάτι που δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο πολλοί Έλληνες λογοτέχνες κάνουν.

Επομένως, αν κάποιος αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να γράφεις ελληνική λογοτεχνία αλλά κυρίως να διαβάζεις ξένη, τον διαβεβαιώνω πως, ναι, είναι δυνατόν. Και με το παραπάνω.

 

Πίσω και σας έφαγα, κουφάλες!

Και είμαι η οντότητα υπ’αριθμόν 66. Είμαι το Θηρίο!

Μυστηριακές Οντότητες

 

Σήμερα είδα κάτι σκίουρους να πηδάνε πάνω στις ταράτσες της Αθήνας κάνοντάς μου κωλοουρά. Η φύση ξύπνησε, τώρα με το lockdown· αχ, τι όμορφα που είναι! Ελευθερώστε τα ζώα, σκοτώστε τους ανθρώπους! Αγαλλίαση.

Κάποιος πρέπει, μάλιστα, να το πει αυτό σε όσους γαμήθηκαν οικονομικά από το πρώτο lockdown, ώστε να χαρούν λιγάκι οι άνθρωποι...

Ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ στους διοικούντες μας και ιδιαίτερα στον ηγέτη, Πρωθυπουργό των Ελεύθερων Σκίουρων του κόμματος της Νέας Επιδημίας.

 

Πρώτη μέρα που οι άνθρωποι που μας αγαπάνε μάς κρατάνε κλεισμένους μέσα για το δικό μας καλό. Αχ, τι ασφαλής που αισθάνομαι τώρα...

Άντε και καλή ανάσταση. Ώς το Πάσχα θα έχουμε ξεμπλέξει. Αν είμαστε τυχεροί. Αν έχει μείνει τίποτα όρθιο ώς τότε...

*

Και ξέρεις τώρα τι θυμήθηκα; Το Λεξικό Κορονοϊού, φυσικά. Είναι πάλι επίκαιρο. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα πάψει να είναι. Διάβασέ το προτού γίνει παράνομο.

*

Χτες, τελευταία μέρα ελεύθερη μετακίνησης (εντάξει, με μάσκες πάντα – μην το παρακάνουμε), έκανα μια αστική περιπλάνηση στους «μολυσμένους» δρόμους της Αθήνας (φυσικά με μάσκα με οκτώ φίλτρα επάνω). Βάδισα αρκετά, αν και έχω βαδίσει και περισσότερο στη ζωή μου. Και από αυτά που άκουσα συμπτωματικά από περιπτεράδες μέχρι τυχαίους «τρελούς» μέσα σε λεωφορεία, ένα έχω να πω: Μαλάκα Μητσοτάκη, αν ήμουν στη θέση σου, θα σκεφτόμουν ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή να φύγω από την Ελλάδα, γιατί σύντομα τους βλέπω να έρχονται με ρόπαλα, μπαλτάδες, και αναμμένους δαυλούς. Μαζικά.

 

Τρομοκράτησαν τον κόσμο με τα μέσα μαζικής φλυαρίας. Έβαλαν τον κόσμο να φορά μάσκες σαν φρενοβλαβής μες στους δρόμους. Πήραν χίλια-δύο άλλα παράλογα μέτρα σε διάφορες περιοχές της χώρας, εξαιτίας των οποίων γάμησαν και τον τουρισμό και ένα σωρό μικροεπιτηδευματίες.

Και ο κορονοϊός πήρε χαμπάρι τίποτα;

Τίποτα.

Ύστερα από όλες αυτές τις «επιστημονικές» και τετραπέρατες μαλακίες, φτάσαμε, το λοιπόν, να ξεπεράσουμε τα 2.500 κρούσματα (ή έτσι μας λένε, τουλάχιστον).

Και τώρα τι έχουν βάλει κατά νου να κάνουν οι «επιστήμονες»; Είπαν – ξανά – να κλείσουν τα πάντα! Lockdown, στην καθομιλουμένη αργκό του κορονοϊού. Θυμόνταν εκείνη την τρομερή επιτυχία που είχε το προηγούμενο lockdown και είπαν, τα παλληκάρια, να το επαναλάβουν.

Σου λέει, την προηγούμενη φορά δεν τα είχαν γαμήσει όλα. (Γαμώτο.)

Τώρα αποφάσισαν πια να τα γαμήσουν ΟΛΑ.

Έρχονται και γιορτές, μην ξεχνάμε. Τα Χριστούγεννα είναι κοντά. Κάποιος πρέπει, κάπως, να μπουστάρει την οικονομία, και οι αγαθοί κυβερνώντες σκέφτηκαν να μας κάνουν αυτό το δώρο... Δεν αισθάνεστε ευγνωμοσύνη, βρε κουφάλες; Δεν αισθάνεστε ευγνωμοσύνη που σας σώζουν; Γαμώτο! Τι άνθρωποι είστε εσείς; Αχάριστοι! Ανάγωγοι! Αναρχικοί όλοι κι επαναστάτες σε τούτη τη χώρα! Δεν ακούτε τι σας λένε, βρε; Είδατε; Γι’αυτό φτάσαμε τα 2,5 χιλιάδες κρούσματα: επειδή δεν ακούτε. Να μάθετε να ακούτε άλλη φορά. Και να φοράτε τη μάσκα σας. Ασχέτως αν είναι της πλάκας και δεν προστατεύει από μολύνσεις στον αέρα. Εσείς να τη φοράτε. Και όλα θα πάνε καλά... όταν μπορείτε να ξαναβγείτε από τις κορονοτρύπες σας στον «μολυσμένο» αέρα της Ελλάδας.

*

Και μέσα σ’όλη αυτή την χαρωπή διάθεση, κανένας από τους «ειδικούς» και τους «επιστήμονες» του κώλου δεν σκέφτηκε ότι όλες οι επιδημίες εξαπλώνονται περισσότερο αυτή την εποχή του χρόνου (φθινόπωρο-χειμώνας). Είναι απλά εκείνο που, συνήθως, συμβαίνει. Γιατί με τον κορονοϊό να ίσχυε κάτι άλλο;

Εκτός αν ο κορονοϊός είναι κάτι άλλο και δεν θέλουν να μας το πουν τα μεγάλα έξωθεν αφεντικά.

Αν όμως ο κορονοϊός είναι όντως επιδημία, δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν ολοκληρώσει τον κύκλο του. Ό,τι και να κάνουν, αυτό θα συμβεί. Έτσι γίνεται πάντα με τις επιδημίες. Δεν είναι εύκολο να τις σταματήσεις με το ζόρι – ίσως, μάλιστα, να είναι αδύνατον. Το μίασμα θα βρει τρόπο να περάσει μέσα από τις χαραμάδες του τείχους σου, πάντα. Και, στο τέλος, θα βαρεθεί και θα φύγει.

Εν τω μεταξύ, αν έχεις αυτοκτονήσει από τον πανικό σου, αυτό είναι δικό σου πρόβλημα φυσικά.

Όσοι θέλουν να προστατεύονται περισσότερο (μάσκες, γάντια, κουκούλες, μπότες, γυαλιά, στολές αστροναύτη, κλείσιμο στο σπίτι, θάψιμο κάτω από το έδαφος, ή ό,τι άλλο θέλουν) θα έπρεπε να προστατεύονται. Οι άλλοι θα έπρεπε να κάνουν ό,τι νομίζουν, αφού έχουν ενημερωθεί σωστά για το τι συμβαίνει. Τα αποτελέσματα πάλι ίδια θα ήταν–

Ψέματα – καλύτερα θα ήταν.

Τώρα, ποιες θα είναι οι οικονομικές επιπτώσεις; Πόσοι άνθρωποι θα υποφέρουν, ή ακόμα και θα αυτοκτονήσουν, από αυτό; Θέλει, μήπως, να απαντήσει κανένας;

*

Αυτή η πλακατζήδικη εικόνα είχε κυκλοφορήσει στο Διαδίκτυο στο προηγούμενο lockdown. Την έχω κρατήσει και είπα να την αναρτήσω για να κλαψογελάσουμε: