Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 1 / 2021

Όπως ίσως να έχετε προσέξει, τον τελευταίο χρόνο έχει πέσει μια πανδημία επάνω σ’αυτό τον κόσμο η οποία ακούει στο όνομα Covid-19 ή κορονοϊός. Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με τις μετρήσεις των κρουσμάτων και των νεκρών της πανδημίας, οι οποίες είναι, σίγουρα, παραφουσκωμένες – όπως για παράδειγμα δηλώνοντας ότι πέθαναν «από Covid» άνθρωποι που δεν πέθαναν πραγματικά από Covid, ή μετρώντας για «κρούσματα» οποιονδήποτε μπορεί να έχει ένα ίχνος κορονοϊού μέσα του παρότι πιθανώς να μη μπορεί να το μεταδώσει. (Παρά τις φήμες, οι ασυμπτωματικοί δεν μεταδίδουν τον ιό παρά μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις.)

Ασχέτως όλων αυτών των πραγμάτων – για τα οποία έχω ξαναγράψει και τα οποία δίνουν την εντύπωση ότι κάποια διεθνής κομπίνα φασιστικού τύπου συμβαίνει σ’αυτό τον πλανήτη – ένα πράγμα ισχύει: Όταν υπάρχει μια αρρώστια, κάποια στιγμή πρέπει να βρεθεί κι ένα φάρμακο για την καταπολέμησή της, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο συμβαίνει.

Τώρα, ύστερα από όλα όσα έχω γράψει εδώ τελευταία, κάποιοι ίσως να νομίζουν ότι είμαι γενικά εναντίον του να βρεθεί φάρμακο για τον κορονοϊό.

Κάνουν λάθος.

Δεν είμαι εναντίον του να βρεθεί φάρμακο για τον κορονοϊό. Αλλά πρόσεξε ότι λέω φάρμακο, όχι εμβόλιο, που είναι μια εξειδικευμένη περίπτωση φαρμάκου.

Τι είναι φάρμακο: Είναι μια ουσία, φυτική ή χυμική, που μπορεί να έχει (και συνήθως έχει) πιθανώς ανεπιθύμητες παρενέργειες αλλά τη βάζεις μέσα στον οργανισμό σου για να σε γλιτώσει από κάτι χειρότερο, όπως μια σοβαρή ασθένεια.

Ακόμα και τα πιο απλά φάρμακα, όπως πχ το Panadol, δεν είναι τελείως ακίνδυνα. Αλλά έχουν μια μικρή επικινδυνότητα κι αν θέλεις, πχ, να σου περάσει ο πονοκέφαλος που σε «σκοτώνει» εκείνη την ώρα, θα το πάρεις.

Για τον κορονοϊό θα μπορούσε, κάλλιστα, να είχε βρεθεί ένα φάρμακο. Θα είχε, βέβαια, παρενέργειες, και σοβαρές πιθανώς, δεν το αμφιβάλλω. Όμως, αν κάποιος ήταν άρρωστος βαριά από το μικρόβιο, κι αν ειδικώς ήταν στα πρόθυρα του θανάτου, τότε μάλλον θα δεχόταν να πάρει το ρίσκο του φαρμάκου προκειμένου να γλιτώσει από κάτι χειρότερο.

Αυτό είναι λογικό, και είναι και ηθικό: ο ίδιος ο ασθενής αποφασίζει, αφού έχει πληροφορηθεί σωστά για το τι θα πάρει.

Αλλά εδώ δεν έχουμε φάρμακο. Έχουμε εμβόλιο, το οποίο είναι μια εξειδικευμένη μορφή φαρμάκου. Και συνήθως τα εμβόλια είναι πιο επικίνδυνα από τα απλά φάρμακα, όπως όλοι οι ειλικρινείς γιατροί μπορούν να σου πουν.

Το γιατί οι φαρμακοβιομηχανίες εστίασαν όλες τους τις προσπάθειες ώστε να βρουν εμβόλιο αντί για φάρμακο είναι από αξιοπερίεργο έως ύποπτο. Το εμβόλιο θέλει χρόνο για να γίνει, θέλει δοκιμές και ξανά δοκιμές. Το φάρμακο μπορεί να φτιαχτεί και πιο γρήγορα. Ίσως να είναι επικίνδυνο αλλά κάτι που το λαμβάνεις από το στόμα συνήθως το βγάζεις από τα ούρα ή τα κόπρανα και η δράση του φεύγει πιο γρήγορα. Κάτι που το βάζεις μέσα στο οργανισμό με σύριγγα δεν διώχνεται τόσο γρήγορα.

Αλλά έχουμε εμβόλιο. Ή, μάλλον, εμβόλια. Πολλά εμβόλια. Αντί να έχουμε φάρμακα, που θα έπρεπε να έχουμε για να σωθούν πρώτα οι ασθενείς αντί να φαρμακωθούν οι υγιείς.

Για το εμβόλιο της Pfizer, που έχουν φέρει εδώ, έχει γίνει ολόκληρη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και την Κυβέρνηση ώστε ο κόσμος να πάει να το κάνει. Ακόμα και έμμεσες απειλές έχουμε δεχτεί. Όπως και παντού στον πλανήτη. (Πέρα από το χαζοειδές σόου με το φορτηγάκι που ήρθε φρουρούμενο λες και είμαστε στον Ψυχρό Πόλεμο.)

Άσ’ τα, όμως, αυτά (τα έχω γράψει και σε προηγούμενο post). Δες τι είναι το εμβόλιο το ίδιο.

Ας μην κάνουμε καμιά σπουδαία έρευνα. Πάμε απλά στο FAQ του ελληνικού site για τον εμβολιασμό, στο emvolio.gov.gr.

Ούτε αυτοί δεν κρύβουν ότι το εμβόλιο... είναι της πλάκας, το λιγότερο, από άποψη αποτελεσματικότητας.

Δεν σου δίνει πλήρη ανοσία. Οπότε πρέπει να συνεχίσεις να φοβάσαι. Και εννοείται πως δεν μπορείς να γυρίσεις σε «κανονική» πραγματικότητα αλλά πρέπει να συνεχίσεις να φοράς μάσκες και τα λοιπά.

Σου λέει επίσης ότι η «ανοσία» αυτή διαρκεί 6 με 8 μήνες, που σημαίνει ότι μετά θα πρέπει να το επαναλάβεις.

Δηλαδή, αντί να βγάλουν ένα φάρμακο καλό για την αντιμετώπιση της αρρώστιας και τη σωτηρία των αρρώστων, έχουν βγάλει μια ουσία που πρέπει οι υγιείς να τη λαμβάνουν με σύριγγα σε τακτά χρονικά διαστήματα ενώ εξακολουθούν να βρίσκονται σε μια κατάσταση ανασφάλειας και φόβου.

Ποιος επωφελείται από κάτι τέτοιο; Μόνο αυτός που πουλάει τα εμβόλια και όσοι θέλουν να ασκούν έλεγχο επάνω στην κοινωνία.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα προβλήματα – που είναι αρκετά μεγάλα προβλήματα από μόνα τους – έχουμε και τις παρενέργειες. Ήδη έχουν πεθάνει άνθρωποι από το εμβόλιο (29 στη Νορβηγία μέχρι στιγμής, 55 στις ΗΠΑ, 10 στη Γερμάνια, και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι που μπορεί να αποκρύπτονται). Ήδη οι επιστήμονες από το Wuhan, όπου ξεκίνησε η πανδημία, λένε ότι τα εμβόλια όπως αυτό της Pfizer είναι επικίνδυνα – ειδικά για τα άτομα μεγάλης ηλικίας – και πρέπει να αποσυρθούν. Εκτός αυτών, έχουν παρουσιαστεί και άλλες παρενέργειες όπως παράλυση προσώπου.

Επίσης, το εμβόλιο τώρα μόλις κυκλοφόρησε. Προφανώς κανείς δεν ξέρει τι άλλο μπορεί να προκαλέσει, άμεσα ή μακροπρόθεσμα.

Το εμβόλιο της Pfizer είναι mRNA-based, που σημαίνει ότι κάτι κάνει στον γενετικό κώδικα του ανθρώπου, κάπως τον αλλάζει. Ό,τι κι αν είναι αυτό, δεν είναι κάτι που μπορείς να το προσπεράσεις επιπόλαια.

Ωστόσο, προσπερνάνε επιπόλαια και αυτό και όλα τα υπόλοιπα!

Συγνώμη, γιατροί, θυμάστε ότι έχετε δώσει έναν όρκο στον Ιπποκράτη να βοηθάτε τους ασθενείς, όχι να φαρμακώνετε τους υγιείς;

Τώρα, η γενική λογική σ’αυτή τη χώρα φαίνεται να είναι: Αφού τα αγοράσαμε τα μπουκαλάκια με το εμβόλια, πρέπει να τα κάνουμε, μην πάνε χαμένα, είτε είναι επιβλαβή είτε δεν είναι.

Ναι, καταλαβαίνω πως το άθλιο σύστημα υγείας έχει «μπουκώσει» αυτές τις μέρες. Νομίζετε όμως ότι αυτό είναι καλή δικαιολογία για να εξαναγκάζετε, έμμεσα ή άμεσα, όλους τους πολίτες αυτής της χώρας να βάλουν μέσα τους μια χυμική ουσία, αγνοώντας τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό; Πώς ξέρετε ότι κάνετε καλό αντί για κακό; Αυτοί είναι η υπευθυνότητά σας ως γιατροί και ως επιστήμονες; Γιατί αν αυτή είναι η υπευθυνότητά σας τότε δεν είστε καλύτεροι από απατεώνες.

Το ίδιο το FAQ στο emvolio.gov.gr παραδέχεται ότι το εμβόλιο μπορεί να έχει διάφορες ανεπιθύμητες παρενέργειες.

Ωστόσο, δεν αναφέρεται στις πιο βαριές (πχ, θάνατος), ούτε λέει πως ουσιαστικά η ουσία είναι αδοκίμαστη και, άρα, μπορεί να κάνει οτιδήποτε που δεν το ξέρουμε ακόμα. Επίσης, τίποτα δεν γράφει για τα σχετικά με το mRNA.

Και ρωτάω τώρα εγώ: Γιατί ένας άνθρωπος που είναι υγιής να πάει να βάλει μέσα του αυτό το πράγμα και να νοσήσει; Επειδή κάποιοι κύριοι δεν μπορούν να φτιάξουν το σύστημα υγείας; Δηλαδή, το γεγονός ότι το σύστημα υγείας τους είναι τρύπιο και μπάζει από κάθε μεριά θα το πληρώσουν όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας βάζοντας μέσα τους μια πιθανώς επικίνδυνη ουσία; Και, μάλιστα, σχεδόν δια της βίας;

Και αυτό συμβαίνει παγκοσμίως...

Μέχρι στιγμής έχουμε ακούσει ότι όσοι δεν θα κάνουν το εμβόλιο δεν θα μπορούν να ταξιδέψουν, δεν θα μπορούν να μπουν σε κλειστούς χώρους, δεν... δεν... δεν... Θα είναι φυλακισμένοι, γενικά. Και, το κερασάκι στην τούρτα, μπορεί να τους μπλοκάρουν και τον τραπεζικό λογαριασμό! Για φαντάσου... Ποια σχέση έχει ο τραπεζικός λογαριασμός του κάθε ανθρώπου με τη δημόσια υγεία; Καμία σχέση. Ξεκάθαρη τρομοκρατία.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Είναι ανήθικο αυτό που κάνουν και το ξέρουν.

Ο οποιοσδήποτε άνθρωπος σκεφτεί νηφάλια, χωρίς παράλογο φόβο κορονοϊού, βλέπει ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ. Μια παγκόσμια απολυταρχική κατάσταση.

Οι γιατροί είναι οι πρώτοι που θα έπρεπε να αντιδράσουν. Δυστυχώς, οι περισσότεροι δεν το κάνουν. Ντροπή τους... Η δουλειά τους είναι να υπηρετούν τον άνθρωπο, όχι τα κέρδη των φαρμακευτικών και τον ύπουλο έλεγχο των κυβερνήσεων.

Αν κάποιος ενδιαφερόταν πραγματικά για την πανδημία, θα έπρεπε πρώτα να είχε βρει φάρμακο για όσους νοσούν. Το φάρμακο, ακόμα και με παρενέργειες, μπορεί να το πάρεις σε μια άσχημη κατάσταση – πάντα, φυσικά, με τη συγκατάθεση του ασθενούς – και είναι κατανοητό.

Το εμβόλιο το παίρνει ο υγιής και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι αδοκίμαστο και υπάρχει πιθανότητα να αρρωστήσει. Γιατί να το κάνει αυτό; Επειδή το έκανε ο Μητσοτάκης (αν όντως το έκανε), ή ο οποιοσδήποτε άλλος; Να το κάνει για να «βοηθήσει» το σύστημα υγείας; Δηλαδή, ο κόσμος θα βάζει εξαναγκαστικά, σε τακτά διαστήματα, μια χυμική ουσία μες στο σώμα του «για το καλό της υγείας»; Υπάρχει πιο φασιστικό και απάνθρωπο πράγμα από αυτό; Ίσως και να υπάρχει· αλλά σίγουρα είναι μέσα στα πιο φασιστικά και απάνθρωπα πράγματα.

Αν θέλουν κάποιοι, λοιπόν, πραγματικά να βοηθήσουν, ας βρουν φάρμακο για τον Covid-19 κι ας αφήσουν τα παραμύθια για το «εμβόλιο που θα μας σώσει»...

...το οποίο δεν είναι πραγματικά εδώ για να μας σώσει.

Σκέψου μόνο πόσα λεφτά θα βγάλει η Pfizer από τα 7.000.000 τουλάχιστον εμβόλια που σκοπεύει να πουλήσει στην Ελλάδα και μόνο. Αν υποθέσεις, εγώ σού λέω, ότι παίρνει 2 ευρώ από το κάθε εμβόλιο (που, μάλλον, παίρνει περισσότερα), θα βγάλει από την Ελλάδα 14.000.000 ευρώ. Και μετά, άλλα τόσα στους επόμενους 6 μήνες, και στους επόμενους 6 μήνες, και στους επόμενους 6 μήνες. Και πόσα ακόμα λεφτά θα βγάλει από όλες τις υπόλοιπες χώρες μαζί;

Είναι καταφανές ότι τα κίνητρα των φαρμακοβιομηχανιών δεν είναι και τόσο αλτρουιστικά. Αν έβγαζαν φάρμακο δεν θα είχαν τέτοια κέρδη, προφανώς. Άρα βγάζουν εμβόλιο.

Και υπάρχει η πιθανότητα (λέω χωρίς να το ξέρω) αυτό το εμβόλιο να είναι, εκτός των άλλων, εθιστικό. Δηλαδή, αν το κάνεις μία φορά, να πρέπει μετά να το ξανακάνεις, αλλιώς να αρρωσταίνεις. Αν συμβαίνει κι αυτό, τότε μιλάμε για κανονικές βιολογικές αλυσίδες με τις οποίες θέλουν να δέσουν τον κάθε άνθρωπο.

Όπως και νάχει, δεν μου μοιάζουν καλύτεροι από εμπόρους ναρκωτικών αυτοί οι τύποι.

Το εμβόλιο δεν το κάνω και κανένας δεν θα έπρεπε να το κάνει – και μόνο από αντίδραση. Οι μόνοι που θα έπρεπε να το κάνουν είναι όσοι πιστεύουν ότι κινδυνεύουν άμεσα από τον κορονοϊό ώστε το ρίσκο του εμβολίου να αντισταθμίζεται από το ρίσκο που παίρνουν καθημερινά.

Κατά τα άλλα, θα έπρεπε να έχει βρεθεί ένα φάρμακο που το παίρνει όποιος νοσήσει, με τη συγκατάθεσή του, και γίνεται καλά.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το