Αυτό είναι ένα βίντεο που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε.

Και εννοώ, πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να το δείτε. Και πρέπει να βάλετε και όσο το δυνατόν περισσότερους άλλους να το δουν.

(Σε περίπτωση που το YouTube το «εξαφανίσει», το έχω ανεβάσει εδώ και μπορείτε να το κατεβάσετε.)

Εξηγεί εκείνο που κανονικά θα έπρεπε να είναι οφθαλμοφανές στον κόσμο: ότι η όλη υπόθεση με την «τρομερή πανδημία» του Covid είναι στημένη, και ότι τα εμβόλια που προωθούνται μανιωδώς δεν βοηθάνε αλλά είναι ένα μέσο κοινωνικοπολιτικού ελέγχου της ανθρωπότητας.

Σε έχουν κάνει να φοβάσαι, το ξέρω. Το καταλαβαίνω.

Αλλά πρέπει να σταματήσεις να φοβάσαι, γιατί ο φόβος σου σε οδηγεί μόνο στην καταστροφή.

Πρέπει να σταματήσεις να φοβάσαι, και να σταματήσεις να δέχεσαι ό,τι σου λένε.

Πες τους ΟΧΙ. Πες τους ότι δεν δέχεσαι τα «μέτρα» τους. Πες τους να βάλουν τα εμβόλιά τους στον κώλο τους. Είναι τόσο απλό.

Σήμερα, ο κόσμος έχει τρεις λόγους να φοβάται, τρεις λόγους που τον έχουν κάνει να φοβάται μέσω των στρατευμένων ΜΜΕ και της γλοιώδους κυβερνητικής προπαγάνδας που σέρνεται σαν σάπιο φίδι μέσα στα social media και σε άλλους χώρους του διαδικτύου.

Ο κόσμος φοβάται ότι θα πεθάνει από τον ιό Covid-19 (ενώ δεν θα έπρεπε να φοβάται γιατί είναι ένας ιός με πολύ μικρή πιθανότητα να σε σκοτώσει).

Ο κόσμος φοβάται τι θα πάθει αν δεν εμβολιαστεί: ότι δεν θα τον αφήνουν να ταξιδέψει, να δουλέψει, να ζήσει (ενώ δεν θα έπρεπε να φοβάται γιατί όσο περισσότεροι λέμε ΟΧΙ στα εμβόλιά τους τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχουμε· η ελευθερία μας ανήκει σε εμάς, όχι σ’αυτούς).

Ο κόσμος φοβάται τι θα πάθει αν εμβολιαστεί με τα πειραματικά, άκρως επικίνδυνα που θέλουν να του επιβάλλουν να κάνει ξανά και ξανά ανά εξάμηνο (και είναι δικαιολογημένος να φοβάται· είναι όντως επικίνδυνα – αλλά είναι και δική του επιλογή αν θα τα δεχτεί).

Η σαπίλα του συστήματος έχει φτάσει στο αποκορύφωμα. Ο βόθρος έχει ξεχειλίσει και φτύνει δηλητηριώδεις σύριγγες.

Μην τους δίνετε ακόμα περισσότερο έλεγχο επάνω στις ζωές σας.

*

Τις προάλλες, ήμουν σε μια αγορά, και άκουσα μια γριά να λέει ότι έκανε τη δεύτερη δόση του εμβολίου και αισθάνεται άσχημα. Και επίσης έλεγε: «Κι ο άντρας μου, όταν έκανε τη δεύτερη δόση, κι αυτός χάλια αισθανόταν.»

Αλλά πάνε και το κάνουν! Παράλογα, παρότι το ίδιο τους το σώμα τούς προειδοποιεί ότι κάτι κακό συμβαίνει, πάνε και το κάνουν.

Και μια κυρία, η οποία πουλούσε πράγματα σ’αυτή την αγορά που έτυχε να βρεθώ, είπε: «Άσε, μη μου τα λες αυτά γιατί κι εγώ τώρα έχω προγραμματίσει να το κάνω. Εμείς πουλάμε κιόλας, και μπορεί να μη μπορούμε να πουλήσουμε άμα δεν το κάνουμε.»

Καταλαβαίνετε τι συμβαίνει εδώ;

Ο κόσμος εκβιάζεται για να κάνει τα πειραματικά εμβόλια. Δεν θέλει να τα κάνει. Ο φόβος του τον έχει κυριαρχήσει. Κοιτάζει από τη μια και βλέπει τον «τρομερό ιό» που του προβάλλουν συνέχεια κάτι δημοσιογραφικά παράσιτα στις οθόνες των τηλεοράσεων. Κοιτάζει από την άλλη και βλέπει την κυβέρνησή του να τον απειλεί με περιορισμούς και τιμωρίες αν δεν δεχτεί τα πειραματικά εμβόλια. Κοιτάζει, μετά, τα ίδια τα εμβόλια και τρομάζει (δικαιολογημένα) και από αυτά.

Σταματήστε να φοβάστε. Ο φόβος σας είναι που δημιουργεί την όλη κατάσταση.

*

Ο κόσμος πρέπει να πάψει να είναι ευκολόπιστος.

Αυτό που ζούμε τώρα, αυτή η πανδημία του τρόμου και των μαζικών δηλητηριάσεων, δεν είναι μόνο μια καταστροφή· είναι και μια ευκαιρία για συνολική αφύπνιση της ανθρωπότητας.

Πάψτε να πιστεύετε ό,τι σας σερβίρουν τα ΜΜΕ – ταμεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι μεγάλες εφημερίδες. Σκεφτείτε: Πώς στο διάολο γίνανε όλοι αυτοί τόσο «μεγάλοι»; Μήπως επειδή χρηματοδοτούνται από κάποιους που δεν έχουν κατά νου και τόσο πολύ το καλό σας αλλά τον έλεγχό σας και τον δικό τους πλουτισμό;

Στην Αφρική, ύστερα από παρόμοιους μαζικούς εμβολιασμούς, είχαν τραγικά αποτελέσματα: θανάτους, μόνιμες αναπηρίες, πάρα πολύ άσχημες παρενέργειες. Δεν με πιστεύετε; Σας προτρέπω και πάλι, έντονα – δείτε το βίντεο.

Σταματήστε να φοβάστε γιατί κάποιοι θέλουν να σας κάνουν να φοβάστε.

Το μόνο που χρειάζεται να φοβάστε είναι ο φόβος.

*

Ποτέ δεν πίστεψα ότι αυτή η πανδημία ήταν εκείνο που έλεγαν. Από την πρώτη μέρα κιόλας δυσπιστούσα. Και άλλοι επίσης δυσπιστούσαν.

Γιατί δυσπιστούσαμε;

Γιατί δεν εμπιστευόμαστε τον κάθε τσαρλατάνο που βγαίνει και λέει οτιδήποτε στην τηλεόραση.

Γιατί είμαστε σε επαγρύπνηση.

Τώρα πρέπει κι εσύ να είσαι σε διαρκή επαγρύπνηση· γιατί έχουμε πόλεμο. Έναν πόλεμο εναντίον της ανθρωπότητας.

Και πρέπει, επίσης, να δεις αυτό το βίντεο και να βάλεις όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να το δουν επίσης.

Μην ακούς μπαρούφες όπως «Τα εμβόλια σώζουν ζωές» και άλλες τέτοιες προπαγανδιστικές αρλούμπες. Κάνε τη δική σου έρευνα. Σκέψου από μόνος σου. Θα εκπλάγεις με αυτά που θα ανακαλύψεις. Μην περιμένεις κάποιους άλλους να σκεφτούν για εσένα, να σε πάρουν από το χέρι και να σε οδηγήσουν. Γιατί θα σε ρίξουν μέσα έναν δηλητηριασμένο βούρκο.

 

Τις προάλλες τριγύριζα στις ηλεκτρονικές λεωφόρους και στα κυβερνοσοκάκια του Διαδικτύου. Το κάνω συχνά γιατί αναζητώ υλικό για τις Επιλογές μου αλλά και για προσωπικούς λόγους: ψάχνω πάντα κάτι το ενδιαφέρον. Και, γι’ακόμα μια φορά, παρατήρησα εκείνο που παρατηρώ συνήθως τα τελευταία χρόνια, και ίσως, μάλιστα, τώρα να είναι λίγο χειρότερο:

Επικρατεί μια νωθρότητα στο Διαδίκτυο, μια γενική βαρεμάρα. Ειδικά σε μέρη που παλιά έβρισκα διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα – όπως σε οτιδήποτε έχει σχέση με φανταστική λογοτεχνία και επιστημονική φαντασία – τώρα δεν βρίσκω σχεδόν τίποτα. Θυμάμαι, παλιά, κόσμο να μιλά με πάθος για διάφορα θέματα, είτε υπέρ είτε εναντίον – να θάβει ή να εξυμνεί γνωστούς συγγραφείς εκείνης της εποχής. Τώρα δεν συμβαίνει το ίδιο. Τα πάντα είναι χλιαρά. Βλέπεις κάτι ουδέτερες διαφημίσεις διάφορων βιβλίων που κυκλοφορούν, αλλά δεν είναι ικανές να σου τραβήξουν πραγματικά το ενδιαφέρον, γιατί δεν έχουν ενδιαφέρον. Κανείς δεν κάνει αληθινό σχολιασμό πλέον, κανείς δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται. Ή, αν το κάνουν, το κάνουν ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, και δύσκολα τούς βρίσκεις.

Το ρετρό μοιάζει να έχει πιο ενδιαφέρον από το σύγχρονο. Κακό σημάδι. Πολλά websites – όχι μόνο σχετικά με φανταστική λογοτεχνία, αλλά γενικά – είναι, κατά κύριο λόγο, στραμμένα στο ρετρό. Σαν σήμερα τίποτα το σημαντικό να μη συμβαίνει ή να μη μπορεί να συμβεί. Σαν να υφίσταται μια γενικευμένη κατάσταση στασιμότητας.

Α, ναι, εκτός από αυτή την παλιοϊστορία με τον κορονοϊό, η οποία φαντάζει να είναι το μοναδικό θέμα που πραγματικά ενδιαφέρει κανέναν τούτες τις μέρες. Μια ιατροφασιστική απάτη που έχει μαστουρώσει το 80% της ανθρωπότητας.

Όταν έχουμε φτάσει σε σημείο που ένα τέτοιο πράγμα έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο Διαδίκτυο, τότε μιλάμε για κατάντια.

*

Αν έπρεπε να κάνω μια υπόθεση για το πότε άρχισε το κακό, θα έλεγα ότι ήταν από τότε που το Διαδίκτυο εμπορευματοποιήθηκε, από τότε που έγινε εκείνο που έλεγαν internet of things. Χάθηκε το ενδιαφέρον και η δημιουργικότητα· τα ρούφηξαν η διαφήμιση και το χρήμα.

Τώρα πλέον, αν και ακόμα υφίσταται αγορά μέσω του Διαδικτύου, δεν νομίζω πως είναι τόσο δυνατή όσο τότε. Παρά την κρίση του κορονοϊού, που εξανάγκαζε τους ανθρώπους να μένουν μέσα και να κάνουν αγορές μέσω Διαδικτύου, η αγορά του Διαδικτύου δεν έχει πάρει τα πάνω της. Έχει, αν δε λαθεύω, καθοδική πορεία. Και κάποιες από τις παλιότερες, πιο αυθόρμητες και δημιουργικές τάσεις έχουν αρχίσει να επανεμφανίζονται. Αλλά δειλά, πολύ δειλά.

Ψάχνεις να βρεις το επόμενο πράγμα που θα σε κεντρίσει, και δεν μπορείς.

Κατάντια.

*

Ούτε καν κάποιος συγγραφέας φαντασίας δεν έχει ξεχωρίσει τα τελευταία χρόνια. Κάποιος που άλλοι θα βρίζουν και άλλοι θα εξυμνούν. Παλιότερα, θυμάμαι, πχ, οι μισοί να βρίζουν τον Robert Jordan (που προσωπικά δεν μου αρέσει) και οι άλλοι μισοί να τον εξυμνούν. Διάφοροι άλλοι συγγραφείς ακολούθησαν, αντικαθιστώντας τους παλιούς, έγιναν γνωστοί, έγιναν θέμα σχολιασμού. Και μετά... αυτό σταμάτησε. Μείναμε εκεί, και τέλος. Τίποτα καινούργιο δεν εμφανίζεται που να μπορεί να παθιάσει τον κόσμο. Βλέπεις μερικές διαφημιστικές βιβλιοπαρουσιάσεις μόνο αποδώ κι αποκεί. Μια γενικευμένη βαρεμάρα: κανείς δεν δίνει αληθινή σημασία σε τίποτα.

Το ίδιο πιστεύω υφίσταται παντού, όχι μόνο στον χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας. Το ίδιο παρατηρώ σε όποια ηλεκτρονική λεωφόρο και όποιο κυβερνοσοκάκι περάσω: παλιά μηχανοικήματα που υπολειτουργούν, βιτρινοθόνες γεμάτες ρετρό κυβερνοπράγμα, πετάμενες ηλεκτροεφημερίδες και φυλλάδια αποδώ κι αποκεί, γάτες με ηλεκτρονικά μάτια να σε παρατηρούν από τις σκιές, ένα ψηφιακό μήνυμα που έχει κολλήσει μέσα σε συνεχόμενο loop που δεν μπορεί να σπάσει με κανέναν κώδικα και κάνει τους δρόμους παράδοξα σπειροειδείς και επαναλαμβανόμενους...

Κατάντια.

Αλλά κι αυτή, από μια άποψη, έχει τη γοητεία της. Όπως όταν τριγυρίζεις σε μια πόλη που έχει υποστεί lockdown και σου θυμίζει παρατημένο σκηνικό από κακή ταινία.

 

Βλέπω μερικούς ανθρώπους που πιστεύουν στην τρομερή επικινδυνότητα της πανδημίας του κορονοϊού και που είναι υπέρ των μαζικών εμβολιασμών και σκέφτομαι: Κοίτα τώρα, αυτός εδώ δεν είναι μαλάκας. Φαίνεται για λογικός άνθρωπος. Πώς στο διάολο είναι δυνατόν να μην αμφισβητεί όλη αυτή την απατηλή ιστορία που συμβαίνει παγκοσμίως γύρω μας;

Πραγματικά, δεν έχω απάντηση να δώσω. Δύο πιθανές απαντήσεις είναι ότι ή ο άλλος είναι παραπλανημένος (ή φοβισμένος) ή έχει κάτι να κερδίσει από τη συνέχιση της απάτης.

Είναι ο κορονοϊός ψέμα; Όχι (όπως έχω ξαναγράψει εδώ, πολλές φορές), δεν είναι ψέμα ο κορονοϊός. Αλλά όλα τα άλλα, που ακολουθούν τον κορονοϊό, είναι.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να κάνω μια μικρή λίστα με όλες τις παραδοξότητες και τις ανωμαλίες που έχουμε δει από την αρχή αυτής της ψευτοπανδημίας. Όλοι αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να είσαι πολύ καχύποπτος με ό,τι συμβαίνει και να μην το δέχεσαι απλά επειδή σου λένε να το δεχτείς.

 

• Στην αρχή της πανδημίας δεν είχαμε ούτε πολλούς θανάτους ούτε πολλά κρούσματα. Σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, δε, όπως Ελλάδα, δεν είχαμε καθόλου θανάτους. Και όμως, αμέσως οι πάντες προχώρησαν σε σκληρό lockdown. Χωρίς καμιά σοβαρή ένδειξη ότι θα γινόταν κάτι το συνταρακτικό. Σαν να το ήξεραν επειδή... ο Θεός τούς το είχε ψιθυρίσει στ’αφτί!

• Συνεχώς οι υποτιθέμενοι «ειδικοί» (και θεωρήστε ότι πάντα αυτή η λέξη είναι μέσα σε εισαγωγικά στο εξής) πέφτουν σε αντιφάσεις. Τη μια λένε ότι οι μάσκες δεν βοηθάνε (και, όντως, δεν υπάρχει καμιά μελέτη που να δείχνει ότι οι μάσκες βοηθάνε σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά υπάρχουν μελέτες που δείχνουν το ανάποδο!), την άλλη λένε να βάζουμε μάσκες μόνο σε κλειστούς χώρους, την άλλη λένε να φοράμε μάσκες ακόμα και μες στη μέση του άδειου δρόμου! Τη μια λένε ότι πρέπει όλοι να κλειδωθούμε στα σπίτια μας, την άλλη λένε πως τα κρούσματα θα αυξηθούν επειδή θα είμαστε πολύ κλεισμένοι μέσα λόγω κακοκαιρίας! Και άλλα παρόμοια. Και αυτό παγκοσμίως· δεν είναι τοπικό φαινόμενο μόνο.

• Γίνεται ένας αγώνας για να αυξήσουν τα κρούσματα και τους θανάτους από Covid. Δηλώνονται νεκροί από Covid ακόμα και άνθρωποι που έχουν πάει από τροχαίο αλλά βρέθηκε, με τεστ, λίγο προτού εκπνεύσουν, ότι ήταν φορείς του ιού. Οποιοσδήποτε πεθαίνει ενώ έχει εντοπιστεί πως είναι φορέας Covid δηλώνεται νεκρός από Covid. (Με την ίδια λογική, όποιος πεθαίνει ενώ είναι φορέας του ιού της γρίπης, που κι αυτός κορονοϊός είναι, θα έπρεπε να δηλώνεται νεκρός από γρίπη;) Ακόμα και μερικούς που δεν έχουν καθόλου τον Covid τούς δηλώνουν νεκρούς από Covid, ή ζητάνε από τους συγγενείς να δεχτούν να τους δηλώσουν ως τέτοιους.

• Η γρίπη εξαφανίζεται... όλως τυχαίως. Μαντέψτε γιατί. Είναι κορονοϊός και δηλώνεται ως covid.

• Χρησιμοποιείται το τεστ PCR που είναι παγκοσμίως γνωστό για το πόσο αναξιόπιστο είναι, γιατί βγάζει πολλά false positive· και βάσει αυτού του τεστ, που γίνεται αδιακρίτως όπου κατεβαίνει στο κεφάλι του κάθε επίσημου φορέα, υπολογίζονται τα κρούσματα. Τα οποία, αναμενόμενα, αυξάνονται ραγδαία.

• Κυκλοφορεί ευρέως η εικασία ότι οι ασυμπτωματικοί μεταδίδουν τον ιό και, μάλιστα, λένε πως δεν είναι εικασία αλλά είναι σίγουρο. Ενώ είναι γνωστό ότι οι ασυμπτωματικοί δεν μεταδίδουν τέτοιους ιούς. Ψάξτε το και θα το βρείτε· επιστημονικό δεδομένο είναι. Το γιατί κάποιοι θέλουν να το κρύβουν ή να το διαστρεβλώνουν... τα συμπεράσματα δικά σας.

• Τα ΜΜΕ αμέσως, από την πρώτη μέρα κιόλας, που ο κίνδυνος δεν ήταν εμφανής, ξεκίνησαν μια ανεπανάληπτη εκστρατεία τρομοκρατίας τύπου «φονικός ιός κυκλοφορεί, κρυφτείτε γιατί όλοι θα πεθάνετε!» Ενώ, καταφανώς, δεν υπήρχε κανένας λόγος για τέτοιες τρομερές προειδοποιήσεις.

• Από την αρχή, τα ΜΜΕ, αλλά και τα μεγάλα κοινωνικά δίκτυα (Facebook, YouTube, ακόμα και το Twitter κατά περίσταση), προσπαθούσαν να φιμώσουν την αντίθετη άποψη. Όποιος αμφισβητεί το κοινό αφήγημα λογοκρίνεται, κατηγοριοποιείται, γελοιοποιείται. Εσκεμμένα και εκ συστήματος. Ακόμα και το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ είχε το Facebook αποκλείσει! Τέτοια φασιστική διάθεση έχουμε να δούμε από τον Β’ Παγκόσμιο...

• Φέρνουν μέσα στην Ελλάδα τα πρώτα εμβόλια, τα οποία ήταν ελάχιστα, κι αμέσως αρχίζουν να φωνάζουν τα ΜΜΕ και οι κυβερνητικοί: «Έρχεται η σωτηρία! Έρχεται η ελευθερία!» μπλα, μπλα, μπλα. Και στήνουν μια αστεία παράσταση όπου έρχεται ένα φορτηγάκι με τα εμβόλια φρουρούμενο λες και κυκλοφορούν ληστές στους δρόμους. Τέτοια θέατρα είχαμε να δούμε από την εποχή του Σπαθάρη, του αείμνηστου. Ποιος σοβαρός άνθρωπος είδε αυτά τα καραγκιοζιλίκια και δεν γέλασε; Δηλαδή, πόση κοροϊδία μπορείς ακόμα να ανεχτείς;

• Τα εμβόλια υποτίθεται πως είναι «η σωτήρια», είναι «ο μόνος δρόμος προς τη σωτηρία και την ελευθερία», «δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από το εμβόλιο», «εμβόλιο, ελιά, και Κούλη Βασιλιά!» Αλλά, μετά, στις οδηγίες γράφουν ότι, καίτοι εμβολιασμένος, πάλι θα φοράς μάσκα και στολή αστροναύτη. Πάλι θα κρατάς αποστάσεις. Και το εμβόλιο δεν είναι 100% σίγουρο ότι σε προστατεύει. Και θα πρέπει να το ξανακάνεις ανά 6 μήνες, ή όποτε κατέβει στο κεφάλι της κορονοκρατίας. Κατά τα άλλα, ήρθε η σωτηρία, βρε παιδιά...

• Πρώτη φορά βλέπουμε την αστειότητα τού να συνδέεται ένα φάρμακο (το εμβόλιο) με την έννοια της πολιτικής ελευθερίας, αντί με την έννοια της υγείας. Ε, όταν ακούς τέτοια, μάλλον δουλεία εννοούν, όχι ελευθερία. Ή κοροϊδία, τουλάχιστον.

• Τα εμβόλια είναι «απόλυτα ασφαλή», αμέσως δηλώνουν οι υπεύθυνοι. Και μετά κόσμος αρχίζει να πεθαίνει και να παθαίνει διάφορα άλλα κακά πράγματα από τα εμβόλια...

• Τα εμβόλια «όποιος θέλει τα κάνει», δηλώνουν οι υπεύθυνοι. Αλλά μετά αρχίζει να υπονοείται – και παραπάνω απ’το να υπονοείται σε πολλές χώρες – ότι, αν δεν είσαι εμβολιασμένος, δεν θα μπορείς να βρεις δουλειά, δεν θα μπορείς να μετακινηθείς, δεν θα μπορείς να μπεις σε μαγαζιά... δεν θα μπορείς να ζήσεις, κοντολογίς. Κατά τα άλλα, όποιος θέλει κάνει εμβόλιο, είπαμε. Τι δεν καταλαβαίνετε;

• Αν πάθεις κάτι ύστερα από εμβολιασμό, γίνεται μια τρομερή προσπάθεια να αποδειχτεί ότι δεν έφταιγε το εμβόλιο, φτάνοντας ακόμα και σε σημεία παραλογισμού. (Αλλά, αν τύχει να βρεθεί επάνω σου ίχνος Covid, ακόμα κι από σφαίρα να πας, ο Covid πάτησε τη σκανδάλη τελικά.)

• Το Υπουργείο Υγείας δίνει οδηγία στους γιατρούς και τους υγειονομικούς («οδηγία» στα όρια της απειλής) να μη μιλάνε για τον κορονοϊό ή τα εμβόλια, να μη λένε τίποτα που πάει κόντρα στο κοινό αφήγημα κυβέρνησης, ΜΜΕ, και παγκόσμιας κορονομαφίας. Ο υγειονομικός που θα τολμήσει να μιλήσει εναντίον των μέτρων για κορονοϊό, εναντίον της «αλήθειας» περί κορονοϊού, ή εναντίον των εμβολίων κινδυνεύει σαν να ήταν επικηρυγμένος.

• Κανείς δεν δίνει την απαραίτητη σημασία στις παρενέργειες των εμβολίων, αλλά μόνο στη φανατική προώθησή τους ώστε όλοι να εμβολιαστούν.

• Κανείς – από τους επίσημους φορείς, τουλάχιστον – δεν παραδέχεται πως δεν μπορεί να επιτευχθεί μαζική ανοσία σε έναν κορονοϊό, γιατί είναι όπως ο ιός της γρίπης. Με τέτοιους ιούς, απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί τους· δεν μπορείς να τους εξουδετερώσεις τελείως, γιατί συνεχώς μεταλλάσσονται.

• Κανείς δεν λέει πως όσο περισσότεροι εμβολιάζονται τόσο περισσότερο ο ιός θα μεταλλάσσεται ως αντίδραση.

• Κανείς δεν λέει ότι αυτά τα εμβόλια δεν είναι σαν τα κλασικά εμβόλια που περιέχουν μια απονεκρωμένη μορφή του ιού, αλλά επεμβαίνουν στον γενετικό κώδικα. Ουσιαστικά, αντικαθιστούν το ανοσοποιητικό σου με κάτι άλλο, που είναι άγνωστο.

• Αποφεύγουν να πουν ότι τα εμβόλια είναι πειραματικά φάρμακα και πήραν έγκριση μόνο λόγω «έκτακτης ανάγκης» (ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τόσο μεγάλη έκτακτη ανάγκη). Αποφεύγουν, επίσης, να πουν ότι παλιότερα παρόμοιες θεραπείες είχαν δοκιμαστεί επάνω σε ζώα και όλα τα ζώα είχαν πεθάνει.

• Αποφεύγουν να αναφέρουν ότι ο «φιλάνθρωπος» Μπιλ Γκέιτς είχε κάνει παρόμοιες εμβολιαστικές εκστρατείες στην Αφρική... αφήνοντας σωρεία νεκρών, παράλυτων, και προβληματικών γενικά από τα εμβόλια.

• Δεν θέλουν να σου θυμίζουν κάτι πολύ βασικό: ότι η πιθανότητα να πεθάνεις από Covid είναι πολύ, πολύ μικρή, και όσο μικρότερης ηλικίας είσαι τόσο μικρότερη η πιθανότητα αυτή είναι. Ο ιός είναι λίγο πιο θανατηφόρος από της γρίπης. Δεν είναι ο Μαύρος Θάνατος του Μεσαίωνα, όπως επιμένουν να τον παρουσιάζουν.

• Τα παιδιά δεν έχουν ουσιαστικά τίποτα να φοβηθούν από τον Covid αλλά ήδη σχεδιάζεται να εμβολιαστούν όλα ανεξαιρέτως.

• Αν αυτή την «πανδημία» δεν τη διατυμπάνιζαν συνεχώς από τα ΜΜΕ και δεν είχε γίνει ολόκληρη προπαγανδιστική εκστρατεία γι'αυτήν, κατά πάσα πιθανότητα ποτέ δεν θα είχαμε καταλάβει ότι υπήρχε. Μπορεί απλώς να μαθαίναμε ότι κυκλοφορεί μια καινούργια επιδημία και οφείλουν οι ηλικιωμένοι και οι ευπαθείς να προσέξουν λίγο περισσότερο, κι αυτό θα ήταν όλο. Παλιότερες πανδημίες, όπως τύφος, Μαύρος Θάνατος, φυματίωση, και τα λοιπά, δεν χρειαζόταν κανείς να σου πει ότι υπάρχουν· έβλεπες τα αποτελέσματά τους γύρω σου, και ήταν φριχτά. Και εκείνοι οι ιοί – που ακόμα υφίστανται, δεν έχουν εξαφανιστεί – δεν ήταν σαν τους κορονοϊούς που μεταλλάσσονται· ουσιαστικά, δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσά τους.

 

Αν έχεις όλα αυτά τα δεδομένα, απορώ πώς είναι δυνατόν να μην αμφισβητείς την όλη κατάσταση.

Πώς μπορείς να εμπιστεύεσαι αυτούς τους ανθρώπους που εμφανώς και απροκάλυπτα σε κοροϊδεύουν, κλέβοντας τις πολιτικές σου ελευθερίες;

 

Σε όλες τις μεγάλες ιστορίες υπάρχει ένα αρχικό «μούδιασμα», μπορείς να πεις. Δεν ισχύει για τις μικρές ιστορίες, για τα διηγήματα και ίσως και για τις νουβέλες. Στις μικρές ιστορίες το αρχικό μούδιασμα είναι τόσο λίγο (μια, δυο σελίδες στην αρχή, συνήθως) που δεν το προσέχεις· γίνεται αμελητέο.

Στις μεγάλες ιστορίες, όμως, είναι αισθητό. Και αυτό δεν υφίσταται μόνο στη λογοτεχνία αλλά και στο θέαμα, ειδικά στις τηλεοπτικές σειρές. Οι ταινίες μπορούν να θεωρηθούν μικρές ιστορίες. Οι σειρές, όμως, είναι μεγάλες.

Το μούδιασμα είναι μια αίσθηση ότι ακόμα η πλοκή δεν ξέρει ακριβώς πού πηγαίνει, δεν έχει εδραιωθεί όπως θα έπρεπε, ή/και ότι οι χαρακτήρες δεν έχουν ακόμα βρει τον χαρακτήρα τους, δεν έχουν μπει στο πετσί τους. Δεν είναι εύκολο να ορίσεις αυτό το αρχικό μούδιασμα, γιατί μπορεί να είναι πολλά πράγματα συγχρόνως. Αλλά είναι συνήθως εκεί. Και το διακρίνεις περισσότερο όταν συγκρίνεις την αρχή μιας ιστορίας με αυτά που ακολουθούν μετά μέσα στην ιστορία, όταν πια η πλοκή έχει ευθυγραμμιστεί καλύτερα, οι χαρακτήρες έχουν βρει τον χαρακτήρα τους, και ο διάλογος μοιάζει πιο αληθινός.

Το έχω παρατηρήσει το φαινόμενο ακόμα κι όταν γράφω. Στην αρχή μιας ιστορίας, ή σε μια βασική καμπή της, αισθάνομαι μερικές φορές όντως ένα «μούδιασμα», μια αβεβαιότητα. Αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Και, ίσως, ούτε θα έπρεπε να το αποφύγεις. Είναι μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας της αφήγησης. Την κάνει σαν ζωντανό πλάσμα, που γεννιέται μες στην αβεβαιότητα, μεγαλώνει, ενηλικιώνεται, και, τελικά, αναπόφευκτα, γερνά και σβήνει κάποια στιγμή, όταν έρθει το τέλος.

 

Γωνιακά τέρατα.

Μυστηριακές Οντότητες