Παρότι το Forbidden Knowledge προς το τέλος δεν με άφησε και τόσο ικανοποιημένο, αποφάσισα να πάω στη συνέχειά του, το A Dark and Hungry God Arises. Αμέσως παρατηρείς ότι η αφήγηση αλλάζει κάπως, καθώς εδώ χρησιμοποιούνται πολύ περισσότερες οπτικές γωνίες χαρακτήρων. Είναι γραμμένο περίπου σαν το A Song of Ice and Fire, του GRR Martin, με το όνομα του χαρακτήρα οπτικής γωνίας στην αρχή κάθε κεφαλαίου· αλλά εδώ δεν γίνεται πάντα εναλλαγή ανά κεφάλαιο, έτσι μπορεί να έχεις, πχ, τρία συνεχόμενα κεφάλαια με τον ίδιο χαρακτήρα.

Αυτό είναι λιγάκι ανανεωτικό σε σχέση με το τέλος του Forbidden Knowledge, αλλά και πάλι η ιστορία έχω την αίσθηση ότι κινείται με ρυθμό σαλιγκαριού. Υπάρχει τόση πολύ ενδοσκόπηση στους χαρακτήρες που αυτό λειτουργεί ως εμπόδιο για να προχωρήσουμε παρακάτω. Από την άλλη, είναι, βέβαια, αρχή ακόμα για να βγάλουμε συμπεράσματα...

Το Legions of Antares, ένα από τα βιβλία της σειράς Dray Prescot το οποίο διαβάζω τώρα, καθώς και όλα τα βιβλία αυτής της σειράς, είναι το τελείως αντίθετο πράγμα από το A Dark and Hungry God Arises. Η ιστορία κινείται με φρενήρεις ρυθμούς· κινείται τόσο γρήγορα, σε κάποιες στιγμές, που σε ζαλίζει, δυσκολεύεσαι (οριακά) να την παρακολουθήσεις. Ωστόσο, το Legions of Antares δεν είναι σαν τα παλιότερα βιβλία της σειράς Dray Prescot (όχι τα πρώτα πέντε – αυτά δεν ήταν και τόσο καλά – αλλά τα επόμενα)· εκείνα είχαν περισσότερη δημιουργικότητα και ενθουσιασμό, νομίζω. Εδώ είναι σαν να υπάρχει μια σχετική ακινησία στην ιστορία παρότι η πλοκή κινείται εξωφρενικά γρήγορα!

Η αλήθεια είναι πως αυτή τη χρονιά, μέχρι στιγμής, δεν έχω βρει κανένα βιβλίο που να με συνεπάρει. Μου άρεσαν περισσότερο το Their Master's War, του Mick Farren, και το The Lazarus Effect, του Frank Herbert. Αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό. Λίγο πιο πάνω από το μέτριο.

Ορισμένες φορές τυχαίνει να μη μπορείς να βρεις καλό βιβλίο, και μετά ίσως να βρεις τρία καλά βιβλία στη σειρά! Και όταν λέω «καλό βιβλίο» το εννοώ από υποκειμενική άποψη κυρίως. Κάποια βιβλία μπορεί να μην είναι «αντικειμενικά» καλά από λογοτεχνική άποψη αλλά, για διάφορους λόγους, να μου αρέσουν – να παίζουν με μια ενδιαφέρουσα ιδέα, να επιδεικνύουν τρομερή δημιουργικότητα, ή απλά να έχουν πλάκα.

 

Η Κυρά των Δηλητηρίων.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Κυκλοφορεί ένας μύθος για τις λογοτεχνικές ιστορίες ανάμεσα σε διάφορους λογοτέχνες, αλλά και σε εργαστήρια γραφής, ότι αν δεν έχεις συγκεκριμένο σχέδιο για την πλοκή θα φτάσεις σε αδιέξοδο και δεν θα μπορείς να προχωρήσεις, δεν θα ξέρεις τι να γράψεις παρακάτω, θα αναγκάστεις να τα παρατήσεις ή να φτάσεις σε κάποιο βλακώδες τέλος υποχρεωτικά.

Αλλά αυτό δεν αληθεύει. Χρόνια γράφω ιστορίες τελείως διαισθητικά. Ποτέ δεν έχω προδιαγράψει τι θα συμβεί παρακάτω μέσα στην πλοκή, απλώς μερικές φορές έχω μια κάποια γενική ιδέα. Δεν έχω ποτέ φτάσει σε αδιέξοδο. Μερικές φορές μπορεί να σου δοθεί η εντύπωση ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο, αλλά δεν είναι πραγματικά αδιέξοδο. Γιατί όλες οι ιστορίες έχουν κάποια συνέχεια· είναι μια αφηγηματική ροή. Η αφηγηματική ροή δεν σταματά μέχρι που να καταλήξει σε κάποιο φυσικό τέλος. Το πρόβλημα δεν είναι ποτέ ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο· το πρόβλημα είναι ότι έχεις χάσει, για κάποιο λόγο, την αφηγηματική ροή. Όταν την ξαναβρείς, απλά συνεχίζεις να την ακολουθείς και βλέπεις πού θα σε οδηγήσει. Αρκετές φορές μπορεί να σε εκπλήξει, να φτάσεις κάπου όπου δεν περίμενες. Αλλά αυτό δεν είναι κακό: είναι μέρος της όλης διαδικασίας.

Σε τελική ανάλυση, αν γράψεις κάτι που εκπλήσσει εσένα, δεν θα είναι επίσης μια έκπληξη για τον αναγνώστη; Κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι.

Γι’αυτό πάντα πρέπει να αφηγείσαι μια ιστορία σαν να την παρακολουθούσες, όχι σαν να την κατέγραφες διαδικαστικά.

 

Χάος...

Μυστηριακές Οντότητες

 

Εδώ και κάμποσο καιρό, βλέπω ή ακούω κάτι επιχειρήματα ή παρομοιώσεις από εμβολιαστές τα οποία μου φαίνονται, το λιγότερο, αξιογέλαστα. Και προέρχονται, μάλιστα, ή από υποτιθέμενους «ειδικούς» ή από «επίσημους φορείς».

Αν αυτά σού τα έλεγε κάποιος πλασιέ στον δρόμο ο οποίος ήθελε να σου πουλήσει παράνομα drugs, θα μου έμοιαζαν «λογικά». Αλλά μόνο τότε.

Δεν μπορώ να θυμηθώ όλες τις γελοιότητες, αλλά θα αναφερθώ σε κάποιες που, νομίζω, είναι χαρακτηριστικές και περιλαμβάνουν και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.

Δες τώρα τι λένε οι εμβολιαστές όταν θέλουν να σε πείσουν ότι όλοι πρέπει να κάνουμε τα εμβόλια για Covid, ή ότι τα εμβόλια θα πρέπει να είναι υποχρεωτικά έστω για κάποιες μερίδες ανθρώπων...

Ένα παράδειγμα που θυμάμαι, και το οποίο χρησιμοποιείται αρκετά, είναι αυτό με το δίπλωμα οδήγησης. Σου λένε ότι είναι ανεύθυνο να οδηγείς χωρίς να έχεις δίπλωμα γιατί μπορεί να σκοτώσεις κόσμο· παρομοίως, είναι ανεύθυνο να... υπάρχεις χωρίς να είσαι εμβολιασμένος γιατί μπορεί να μεταδόσεις τον κορονοϊό στους άλλους.

Ακούγεται αληθοφανές, αλλά είναι παράλογο. Συγκρίνουν ανόμοια πράγματα. Το δίπλωμα οδήγησης αποτελεί απόδειξη της ικανότητάς σου να οδηγείς ένα όχημα και δεν αποτελεί κίνδυνο για εσένα. Ο εμβολιασμός δεν είναι απόδειξη της ικανότητάς σου να κάνεις κάτι – δεν έχει σχέση με το τι ξέρεις και τι όχι – και, συγχρόνως, είναι επικίνδυνος για εσένα, ειδικά με αυτά τα πειραματικά σκευάσματα της Μεγάλης Φάρμας (Big Pharma – Pfizer, Moderna, AstraZeneca, κτλ).

Επειδή έχουμε φτάσει σε μέρες επιστημονικής φαντασίας πλέον, μια πιο λογική παρομοίωση εμβολιασμού σε σχέση με την οδήγηση μπορεί να ήταν αυτή: Αν έπρεπε ο οδηγός να ενώνεται με το όχημα σωματικά, δηλαδή το σώμα του να προσαρτείται, μέσω εγχείρησης, με το μηχάνημα, μόνιμα, ώστε να γίνεται κάποιου είδους cyborg. Αυτό, αν όντως μπορούσε να συμβεί, νομίζετε ότι θα έπρεπε να ήταν υποχρεωτικό για να οδηγήσεις;

Και ένα ακόμα πιο παράξενο παράδειγμα επιστημονικής φαντασίας: Για να θεωρείται κάποιος ξιφομάχος πρέπει να ξέρει να χειρίζεται το σπαθί, σωστά; Προφανώς, αλλιώς δεν είναι ξιφομάχος, ούτε μπορεί να θεωρείται τέτοιος. Είναι θέμα ικανότητας. Θα έπρεπε, όμως, να υποχρεώνεται να κόψει το χέρι του και στη θέση του χεριού του να βάλει ένα σπαθί προκειμένου να θεωρείται «ξιφομάχος»;

Ακριβώς τέτοιου είδους επιχειρηματολογία χρησιμοποιούν ορισμένοι εμβολιαστές! Σου λένε ότι, για να θεωρείσαι κάτι (ακόμα και πολίτης μιας χώρας, ίσως!), πρέπει να έχεις κάνει μια μόνιμη επέμβαση στο σώμα σου.

Σου φαίνεται λογικό;

Φυσικά και όχι. Γιατί δεν είναι λογικό. Είναι απολυταρχική λογική. Είναι κατάργηση βασικών ανθρώπινων ελευθεριών.

*

Ένα άλλου είδους επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι εμβολιαστές. Σου λένε κάτι όπως: Για να γίνει κάποιος πιλότος δεν πρέπει να έχει προβλήματα όρασης. (Αν και αυτό δεν ξέρω αν ισχύει. Σε τελική ανάλυση, απαγορεύεται να φορά γυαλιά που διορθώνουν την όραση, ή φακούς επαφής; Τέλος πάντων· ας πούμε ότι ισχύει.) Παρομοίως, ένας άλλος άνθρωπος, για να κάνει μια άλλη δουλειά, πρέπει οπωσδήποτε να είναι εμβολιασμένος κατά του Covid.

Αυτός είναι ακόμα ένας παραλογισμός. Μοιάζει αληθοφανής, αλλά δεν είναι. Συγκρίνει πάλι ανόμοια πράγματα. Συγκρίνει τις σωματικές ελλείψεις κάποιου με μια παρέμβαση στο σώμα του.

Ναι, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις αν έχεις ορισμένα σωματικά προβλήματα. Αλλά αυτό είναι θέμα πρακτικό. Δεν έρχεται κάποιος άλλος να κάνει κάτι επάνω σου· είναι κάτι που είτε συμβαίνει από τη φύση σου είτε σου συνέβη από ατύχημα.

Για παράδειγμα, κάποιος κουτσός προφανώς δεν μπορεί να είναι δρομέας. Εκτός – ίσως – αν έχει βάλει ψεύτικο πόδι τελευταίας τεχνολογίας. Αλλά αν θα βάλει αυτό το πόδι – αν θα κάνει τέτοια παρέμβαση στο σώμα του – δεν μπορεί παρά να είναι δικό του θέμα και μόνο. Δεν είναι δυνατόν να του το επιβάλουν.

*

Και ακόμα μια παραπλανητική επιχειρηματολογία:

Κάνε το εμβόλιο για να βοηθήσεις την κοινωνία, αφού είναι θέμα δημόσιας υγείας. Έχεις χρέος να βοηθήσεις την κοινωνία!

Και τι χρέος έχει η κοινωνία προς εσένα; Τα εμβόλια αυτά, εκτός των άλλων, είναι πειραματικά φάρμακα. Αποδεδειγμένα, ήδη έχουν προκαλέσει ένα σωρό παρενέργειες, ορισμένες δε θανατηφόρες, κάποιες άλλες χειρότερες, ίσως, από τον θάνατο – όπως ο άλλος να τυφλωθεί ή να μη μπορεί να κουνηθεί. (Συνολικά, έχουν προκαλέσει πολύ περισσότερες παρενέργειες απ’ό,τι τα κλασικά εμβόλια της γρίπης προκάλεσαν τον προηγούμενο χρόνο. Υπάρχει στατιστική για το θέμα.)

Αν εσύ κάνεις το εμβόλιο και πάθεις τέτοια πράγματα, τότε τι χρέος έχει η κοινωνία προς εσένα; (Τίποτα, όπως φαίνεται, αφού σε βάζουν να υπογράψεις χαρτί ότι εμβολιάζεσαι εν γνώσει σου.) Αλλά, ό,τι αποζημίωση κι αν υποθετικά σου έδιναν, μπορεί να αποκαταστήσει εκείνο που έχεις χάσει; Μάλλον όχι.

Οπότε, ας μην αναρωτιόμαστε τι χρέος έχει το άτομο προς την κοινωνία, αλλά τι χρέος έχει η κοινωνία να προστατέψει το κάθε άτομο ξεχωριστά και, ως εκ τούτου, να προστατευτεί η ίδια ως σύνολο ατόμων.

Αν θυμάμαι καλά, μάλιστα, ο κ. Φαρσαλινός, σε μια τελευταία ραδιοφωνική εκπομπή του κ. Σαχίνη, είχε αναφέρει πως, σύμφωνα με τον Κώδικα της Βιοϊατρικής, πάντα το άτομο προηγείται σε τέτοια θέματα παρέμβασης επάνω στο σώμα του, όχι η κοινωνία.

Και αυτό είναι λογικό αν δεν θέλουμε να φτάσουμε σε καταστάσεις φασισμού.

Σε τελική ανάλυση, αν κάποιοι πιστεύουν πως αυτά τα εμβόλια είναι τόσο ασφαλή και τόσο απαραίτητα για όλους μας, ας μας πείσουν ότι όντως είναι έτσι.

Προσωπικά, δεν έχω πειστεί ότι ούτε ασφαλή είναι ούτε ότι έχουν καμιά πραγματική χρησιμότητα για την αντιμετώπιση της Covid-19: και αυτό μάλλον θα το δούμε στους μήνες που θα ακολουθήσουν.