Αυτό είναι το επίσημο τρέιλερ της καινούργιας ταινίας Dune που θα κυκλοφορήσει προσεχώς.

Μοιάζει με όλα τα σύγχρονα τρέιλερ: ποντάρει στον εντυπωσιασμό με πανοραμικά πλάνα, μεγάλες εκρήξεις, πελώριους στρατούς, και πομπώδεις ατάκες. Δεν μπορείς πραγματικά να κρίνεις και τίποτα για την ταινία από αυτό. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν φανταζόμουν τον Πολ Ατρείδη καθόλου έτσι όπως τον παρουσιάζει αυτή η ταινία. Καθόλου έτσι.

Ίσως, όμως, τελικά να είναι καλή· ποτέ δεν ξέρεις. Αν και έχω τις ανησυχίες μου ότι ίσως να μην είναι, όπως έχω ξαναγράψει παλιότερα. Διότι, παρά τον αξιοσημείωτο σάλο γύρω από το όνομά του, προσωπικά δεν εμπιστεύομαι και τόσο τον κύριο Villeneuve. Το καινούργιο Blade Runner που έφτιαξε δεν μου άρεσε καθόλου· δεν είχε καμία σχέση με την ατμόσφαιρα και την αισθητική του αρχικού Blade Runner, που ήταν εκπληκτικό. Ακόμα και σήμερα όταν το βλέπεις παθαίνεις την πλάκα σου. Κι ακόμα μου σηκώνεται η τρίχα ακούγοντας τον Rutger Hauer να μιλά. Ο άνθρωπος ήταν εξωφρενικά καλός στον ρόλο του.

Όπως και νάχει, το Dune είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία (καθώς επίσης και οι άμεσες συνέχειές του) μαζί με το Amber του Zelazny και μερικά άλλα. Ελπίζω να μην το καταστρέψουν τελείως. Η παλιά ταινία Dune δεν ήταν και τόσο άσχημη· είχε κάτι το ανεπανάληπτα ψυχεδελικό που νομίζω ότι ταίριαζε... αν και, ομολογουμένως, ο Βαρόνος Χαρκόνεν ήταν αστείος.

Αλλά, ξέχασα, την καινούργια ταινία Dune μάλλον δεν θα μπορέσουμε να τη δούμε καθόλου στους κινηματογράφους έτσι κι αλλιώς, με τα φασιστικά μέτρα της κορονοκρατίας. Εκτός άμα είσαι πρόθυμος να κάνεις rapid test για να πας μετά να δεις μια ταινία. Πράγμα που δεν είμαι πρόθυμος να κάνω. Γενικά, δεν είμαι πρόθυμος να κάνω κανένα γαμημένο rapid test εκτός αν είναι θέμα ζωής και θανάτου ή κάτι παρόμοια σημαντικό. Από εμένα, οι πορνίατροι της κορονοκρατίας δεν θα βγάλουν ούτε ένα ευρώ.

Διάβασα το The Scarlet Plague του Jack London, και η αλήθεια είναι πως θα το είχα τελειώσει νωρίτερα, γιατί το βιβλίο είναι μικρό, αλλά τύχαινε τελευταία να έχω κάτι δουλειές. Δεν είναι μυθιστόρημα, ουσιαστικά· νουβέλα είναι. Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν καλές. Μου άρεσε. Ο τρόπος γραφής του Λόντον είναι απλός, ξεκάθαρος, λιτός, χωρίς να είναι απλοϊκός. Αφήνει την πολυπλοκότητα της σκέψης του να φανεί μέσα από τα γραφόμενά του αντί να προσπαθεί με την πολυπλοκότητα των γραφόμενών του να κρύψει την απλοϊκότητα της σκέψης του.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους πάντες, είτε τους αρέσει η (επιστημονική) φαντασία είτε όχι. Μπορείς να το πεις όπως θέλεις το βιβλίο. Από μεταποκαλυπτικό σκηνικό μέχρι σχολιασμό για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Μπορείτε, επίσης, να το κατεβάσετε δωρεάν από εδώ (και πιθανώς και από αλλού), νόμιμα· το copyright έχει λήξει ύστερα από τόσα χρόνια: το βιβλίο ανήκει επισήμως στο public domain.

Ένα πράγμα, όμως, μου έκανε τρομερή εντύπωση διαβάζοντας το άρθρο της Wikipedia για το The Scarlet Plague. Γράφει: The book was noted in 2020 as having been very similar to the COVID-19 pandemic, especially given London wrote it at a time when the world was not as quickly connected by travel as it is today.

Και αληθινά αναρωτιέμαι: πού βλέπουν την ομοιότητα ανάμεσα στον Covid και στην Πορφυρή Πανούκλα που περιγράφει ο Τζακ Λόντον; Γιατί εγώ δεν παρατήρησα καμία απολύτως ομοιότητα καθώς διάβαζα το βιβλίο, παρά μόνο στο ότι και τα δύο είναι λοιμώδη νοσήματα. Η Πορφυρή Πανούκλα είναι ένα πράγμα χειρότερο από τον μεσαιωνικό Μαύρο Θάνατο (τη βουνωνική πανώλη που υπάρχει ώς σήμερα – δεν έχει ακόμα εξαφανιστεί)· αφανίζει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας· στοίχημα είναι αν μένει ζωντανό το 1%. Δεν είναι καν αναπνευστικό νόσημα, απ’ό,τι φαίνεται μέσα στην ιστορία, δεν κάνει πνευμονίες.

Ποια σχέση υπάρχει με τον Covid, που η πιθανότητα να σε σκοτώσει – αν τον κολλήσεις καν – είναι γύρω στο 0,05%;

Καμία, προφανώς.

Αλλά έχουμε καταντήσει σήμερα να συγκρίνουμε την οποιαδήποτε λοιμώδη νόσο με τον Covid, λες και ο Covid είναι το τέλος του κόσμου (όπως θέλουν τα mainstream media, παραπλανητικά, να μας κάνουν να πιστέψουμε).

Έχουμε φτάσει στο άκρο της θανατοφοβικής παράνοιας και κινδυνεύουμε να πέσουμε στον γκρεμό που είναι ένα βήμα παραδίπλα.

*

Ο Ρασνάγκ’τεβ’τρικ πήρε το βλέμμα του από την οθόνη του κεντρικού συστήματος της γέφυρας του αστροσκάφους Μαύρος Ταξιδευτής, και είπε στον Βονιρ’μάοκ’σαντ’κ: «Το ξέραμε πως οι Γήινοι είναι μαλάκες, αλλά αυτό παραπάει...»

Ο Βονιρ’μάοκ’σαντ’κ κούνησε τις κεραίες του καταφατικά. «Και νόμιζα ότι δεν μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα χειρότερα από την τελευταία φορά που περνούσαμε από εδώ.»

Η Πλοίαρχος Φιν’φιν’μάνδερ’ν είπε: «Αφήστε τους στον “Covid free” πλανήτη τους! Πάμε πάλι προς τη σκοτεινή μεριά του κοντινού δορυφόρου, όπου ακόμα κυκλοφορούν λογικές οντότητες.»

Ορισμένες φορές γράφεις ένα μυθιστόρημα και κάποια κομμάτια θεωρείς – καθώς τα γράφεις – ότι δεν είναι και τόσο καλά, ή ότι θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα, ή ότι, ίσως, είναι λίγο βαρετά. Αλλά είναι απαραίτητα για την πλοκή και δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Οπότε κάνεις εκείνο που πρέπει να κάνεις για να συνεχιστεί ομαλά η ιστορία.

Μετά, όμως, όταν διορθώνεις ολόκληρο το βιβλίο από την αρχή, μπορεί να συναντήσεις αυτά τα κομμάτια που δεν θεωρούσες και τόσο καλά και να έχεις μια τελείως διαφορετική άποψη. Μπορεί να σου φαίνονται καταπληκτικά και να απορείς γιατί, όταν τα έγραφες, ήταν δυνατόν ποτέ να είχες διανοηθεί ότι ίσως να ίσχυε κάτι άλλο.

Κι αυτό, για εμένα, είναι ακόμα μια απόδειξη για το πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η εμπειρία της λογοτεχνίας, είτε για τον αναγνώστη είτε για τον συγγραφέα.

Κάποιες σταθερές αξίες σίγουρα υπάρχουν, όμως αποκεί και πέρα πολλά πράγματα μπορεί να εξαρτώνται ακόμα και από τη δική σου ψυχική κατάσταση την ώρα που γράφεις ή διαβάζεις κάτι.

Ψυχεδελικές μηχανές των τοίχων.

Μυστηριακές Οντότητες