...Εναντίον του εμβολιαστικού απαρτχάιντ που συμβαίνει αυτές τις φριχτές ημέρες και που προβλέπεται να επιδεινωθεί. Εξάλλου, τι δεν επιδεινώθηκε; Μόνο η «πανδημία».

Επειδή... ξέρετε... «μόνο οι ακροδεξιοί» διαμαρτύρονται.

Ας γελάσω με τους γελοίους που πιστεύουν, ή διασπείρουν, τέτοιες ανοησίες.

Οι πάντες διαμαρτύρονται γι’αυτή τη σιχαμερή χούντα που έχει επιβληθεί με το πρόσχημα της υγειονομικής «προστασίας». Ακόμα και η χελώνα μου, γαμώτο! Πρέπει να είσαι παράφρων για να συμφωνείς με αυτούς τους διεστραμμένους ιατροφασίστες.

(Μια επανάληψη από εδώ.)

Κάπου διάβαζα πρόσφατα ότι ορισμένοι, σε ορισμένες χώρες του εξωτερικού, κακοχαρακτηρίζουν ένα μυθιστόρημα αν περιλαμβάνει σκηνές με χαρακτήρες που καπνίζουν. Ξέρεις, υπό την έννοια ότι είναι κάτι το κακό να καπνίζεις, άρα δεν πρέπει να το γράφεις ούτε στη λογοτεχνία!

Αν είναι δυνατόν… Οι άνθρωποι είναι αστείοι.

Ευτυχώς, τα βιβλία μου είναι γεμάτα με χαρακτήρες που καπνίζουν. Και η πλάκα είναι πως ο ίδιος δεν είμαι παρά οριακός καπνιστής. Κάνω 3-4 τσιγάρα την ημέρα από τότε που ξεκίνησα το κάπνισμα μετά το σχολείο. Ποτέ δεν τα έχω αυξήσει, και κάποιες μέρες μπορεί να κάνω και λιγότερα. Ελάχιστες, πολύ σπάνιες μέρες μπορεί να κάνω και μερικά παραπάνω. Αλλά, γενικά, 3-4/ημέρα

Το γεγονός ότι γράφω για χαρακτήρες που καπνίζουν (όχι όλοι, αλλά κάποιοι από αυτούς) δεν έχει ποτέ επηρεάσει το προσωπικό μου κάπνισμα και, υποθέτω και ελπίζω, κανενός αναγνώστη μου.

Εξάλλου, το να λες “Μη γράφεις αυτό στη λογοτεχνία γιατί είναι κακή συνήθεια!” είναι ανόητο. Στη λογοτεχνία δεν γράφουμε μόνο τις καλές συνήθειες, ούτε τα ευχάριστα πράγματα. Αυτό θα ήταν πολύ βαρετό.

Επιπλέον, δεν έχω διαβάσει ποτέ κανένας να λέει “Μη γράφετε για ανθρώπους που σκοτώνονται με σπαθιά· είναι κακή συνήθεια να σκοτώνεις ανθρώπους με μεγάλες λεπίδες!”

Από το ξεκίνημα σχεδόν της «πανδημίας» άρχισαν να αποκαλούν συνωμοσιολόγους και ψεκασμένους όσους διαφωνούσαν με οτιδήποτε σχετικά μ’αυτήν ή, απλώς, όσους είχαν μια διαφορετική άποψη. Το συνωμοσιολόγος σταδιακά υποχώρησε και τώρα μας έχει μείνει, κυρίως, το ψεκασμένος – το πιο αστείο από τα δύο.

Και δεν το ακούς μόνο από τίποτα παρακμιακούς δημοσιογράφους, αλλά ακόμα και μέσα στη Βουλή! Βρίζουν ως «ψεκασμένους» όσους τολμάνε να διαφωνήσουν με το οτιδήποτε, ασχέτως αν πρόκειται για έναν άνθρωπο, για χιλιάδες ανθρώπους, ή για εκατομμύρια!

Και ποιοι είναι αυτοί οι ψεκασμένοι, σε τελική ανάλυση; Είναι άνθρωποι που, αντί να δέχονται αμάσητα ό,τι τους λένε τα μεγάλα ΜΜΕ, σκέφτονται από μόνοι τους και ψάχνουν από μόνοι τους και, αναπόφευκτα, διαπιστώνουν – όπως έχουμε διαπιστώσει όλοι πλέον – ότι εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Αλλά ο όρος ψεκασμένος είναι απλά αστείος. Είναι τόσο αστείος που πρέπει να προσπαθήσεις, γαμώτο, για να τον θεωρήσεις βρισιά. Σου δίνεται η εντύπωση ότι μόνο καραγκιόζηδες θα τον χρησιμοποιούσαν.

Θα μπορούσαν, τουλάχιστον, να χρησιμοποιήσουν τη λέξη συνωμοσιολογός που, αν και κατά βάση υπερβολική ή ακόμα και λάθος, βγάζει κάποιο νόημα.

Η λέξη ψεκασμένος δεν βγάζει κανένα γαμημένο νόημα.

Τι θα πει «ψεκασμένος»; Κυριολεκτικά, προφανώς, κάποιος που τον έχουν ψεκάσει. Τελείως άσχετο με την υπόθεση. Η όλη σύνδεση ξεκίνησε από το γεγονός ότι οι συνωμοσιολόγοι μιλούσαν, εδώ και αρκετό καιρό, για αεροψεκασμoύς. Επομένως, όσοι μιλάνε για αεροψεκασμούς είναι συνωμοσιολόγοι, και όσοι είναι συνωμοσιολόγοι μιλάνε για αεροψεκασμούς: ε, και αυτός που πιστεύει ότι τον ψεκάζουν είναι... «ψεκασμένος». Άρα, ψεκασμένος σημαίνει συνωμοσιολόγος.

Ξέρετε κάτι, όμως; Αυτή η λογική είναι του είδους: ο αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι!

Είναι καταφανέστατα μια εσφαλμένη, αστεία λογική. Γιατί ο αστυνόμος είναι όργανο της τάξης ενώ το μπουζούκι είναι μουσικό όργανο – τελείως άλλο πράγμα.

Και αυτή τη γελοία λογική δεν την έχουμε δει, μέσα στην «πανδημία», να χρησιμοποιείται μόνο για τους... ψεκασμένους συμπολίτες μας αλλά και για διάφορα άλλα πράγματα. Όπως το να συγκρίνουν το εμβόλιο με το δίπλωμα οδήγησης ή την ικανότητα του πιλότου να πετά το αεροπλάνο!

Ο παραλογισμός και η παράνοια είναι σημάδια των ημερών. Αυτή είναι, ίσως, η πραγματική σημερινή πανδημία. Να σου λένε μαλακίες, με τρόπο μαλακισμένο, κι εσύ να πρέπει να κάνεις πως τις πιστεύεις... αλλιώς, είσαι μπουζούκι – εεεε, ψεκασμένος· συγνώμη.

Αυτό θα πει να έχεις μακριά μαλλιά.

Μυστηριακές Οντότητες

Το 2015 είχα διαβάσει μια ιστορία με τον Voidal, και μου είχε κάνει καλή εντύπωση. Είχα κατά νου να διαβάσω κι άλλα από τα γραφόμενα του Adrian Cole αλλά δεν είχε τύχει να πέσουν στα χέρια μου. Τώρα διαβάζω το The Voidal: Oblivion Hand· έχω φτάσει σχεδόν ώς τα μέσα του βιβλίου και εκείνο που έχω να πω είναι: εξαιρετική ψυχεδέλεια, τρομερή φαντασία, συναρπαστικός τρόπος γραφής.

Σε πηγαίνει από το ένα παράξενο, ψυχεδελικό, σουρεαλιστικό σκηνικό στο άλλο, και όλα αυτά γραμμένα σαν να έχουν βγει από παράξενο όνειρο.

Νομίζεις ότι τα βλέπεις μπροστά σου.

Με έχει υπνωτίσει.

Μάλλον είναι το καλύτερο βιβλίο φαντασίας που έχω διαβάσει αυτή τη χρονιά μέχρι στιγμής. Όσα είχα διαβάσει από τις αρχές του έτους ώς σήμερα δεν με είχαν αφήσει τίποτα περισσότερο από μέτρια ικανοποιημένο στην καλύτερη περίπτωση.

Κι επάνω που είχα αρχίσει να απογοητεύομαι ότι δεν υπάρχουν άλλα καταπληκτικά βιβλία για ν’ανακαλύψεις...