Σκιώδη Παραλειπόμενα

25 / 9 / 2021

Έχω να γράψω καιρό για τα αίσχη με τον κορονοϊό και τα εμβόλια, και μου έχει λείψει. Αλλά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω· αισθάνομαι πως έχω πει – ώς τώρα – όλα όσα ήθελα να πω. Μπορείτε να διαβάσετε προηγούμενες αναρτήσεις σ’αυτό το blog για να δείτε τις απόψεις μου για το θέμα, όσοι δεν τις γνωρίζετε ήδη. (Και, φυσικά, μπορείτε να με ακολουθήσετε και στο Twitter.)

Ωστόσο, ήθελα να γράψω κάτι για τον κορονοϊό... και τότε σκέφτηκα: Γαμώτο, αυτό είναι σαν πρέζα. Είναι σαν να παίρνεις τη δόση σου. (Την πέμπτη δόση του εμβολίου, ίσως.) Είναι σαν εμμονή. Μας έχουν κολλήσει αυτές οι μαλακίες με τον κορονοϊό και δεν λένε να φύγουν από το μυαλό μας. Από ένα σημείο και μετά έχουν αρχίσει – διεστραμμένα – να μας αρέσουν κιόλας, είτε το αντιλαμβανόμαστε άμεσα είτε όχι.

Και μετά σκέφτηκα ότι αυτό είναι, πιθανώς, κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι ίσως – ίσως – σημαντικότερο από τον ίδιο τον κορονοϊό, τα εμβόλια, και όλα τα φασιστικά μέτρα. Και νομίζω πως ισχύει για τους πάντες επάνω σ’αυτό τον πλανήτη (όσους έχουν έρθει σε επαφή με την κορονοκατάσταση, τουλάχιστον) με τον έναν τρόπο ή με τον άλλο.

Είμαστε όλοι παθιασμένοι και εμμονικοί με το θέμα, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Προσωπικά, ποτέ δεν ασχολιόμουν παρά ελάχιστα με την πολιτική· αλλά με το θέμα του κορονοϊού ασχολούμαι. Μου έχει κολλήσει. Γιατί είναι κάτι περισσότερο από απλή πολιτική. Είναι κάτι πανανθρώπινο που έχει σχέση με το πώς αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία, τον φόβο, και την ανθρώπινη φύση. Ναι· αν είναι να παθιαστώ επιτέλους με κάτι το πολιτικό, αυτό είναι η κατάσταση με τον κορονοϊό. Ξέρεις εσύ τίποτα χειρότερο;

Και, όπως είπα, νομίζω πως αυτή η εμμονή ισχύει για όλους πλέον, αν και διαφορετικά για τον καθένα.

Για τους κορονοφοβικούς είναι μια διαρκής φοβία – ότι θα μολυνθούν, ότι κάτι θα πάθουν, ότι θα καταστραφούμε. Έχει κυριαρχήσει τη ζωή τους, το σκέφτονται συνέχεια.

Για τους φανατικούς των μέτρων που (νομίζουν ότι) θα μας σώσουν είναι ένα πάθος για να επιβάλλουν τα μέτρα και να καταπνίξουν την οποιαδήποτε αντίσταση, είτε είναι πολιτικοί, είτε επιστήμονες, είτε απλοί πολίτες. Τους έχει κολλήσει στο μυαλό.

Για αυτούς που εναντιώνονται στα μέτρα τα οποία θεωρούν φασιστικά είναι επίσης πάθος. Συνεχώς ψάχνουν να βρίσκουν πράγματα που αποδομούν το επίσημο αφήγημα σχετικά με τον κορονοϊό και με την ασφάλεια των εμβολίων, και προσπαθούν να αποδείξουν ότι όλα αυτά είναι υπερβολικά, ανούσια, ή εγκληματικά.

(Φυσικά, συμφωνώ μαζί τους. Αν είναι να επιλέξω παράταξη – πράγμα που σπάνια κάνω – πάντα επιλέγω την παράταξη της ελευθερίας.)

Οι πάντες έχουν γίνει εμμονικοί με το θέμα· η κατάσταση έχει φτάσει στα όρια της ψυχοπάθειας. Εξαρχής ήταν στα όρια της μαζικής υστερίας – αν όχι ξεκάθαρα μαζική υστερία.

Στα social media, εννοείται, γίνεται ο ιερός χαμός. Αναμενόμενα.

Η κοινωνία, σταδιακά, εκφασίζεται. Δημιουργούνται μεγάλοι κοινωνικοί διαχωρισμοί σε όλη την υφήλιο: εμβολιασμένοι/ανεμβολίαστοι, κορονοκράτες/αντικορονοκράτες. Και στο δεύτερο δίπολο δεν είναι όλοι οι αντικορονοκράτες ανεμβολίαστοι· ούτε καν όλοι οι κορονοκράτες εμβολιασμένοι!

Η κατάσταση έχει καταντήσει σαν ένα Μεγάλο Παιχνίδι. Επικίνδυνο παιχνίδι μεν – άνθρωποι έχουν πεθάνει, άνθρωποι έχουν χάσει την ψυχική τους σταθερότητα, άνθρωποι έχουν χάσει τις δουλειές τους – αλλά παιχνίδι παρ’όλ’ αυτά. Νομίζεις ότι έχει βγει από b movie επιστημονικής φαντασίας. Νομίζεις ότι, πραγματικά, είμαστε κλεισμένοι μέσα σε κάποιου είδους matrix. Και, όντως, δεν πιστεύω ότι κανείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι είμαστε κλεισμένοι μέσα σε ένα αφήγημα.

Αλλά κάπου έχουμε αρχίσει να γουστάρουμε το αφήγημα, παρότι είναι επικίνδυνο. Ο καθένας ακολουθεί φανατικά το πάθος του. Οι εμβολιαστές κυνηγάνε τους ανεμβολίαστους με σύριγγες. Οι αντίθετοι στον υποχρεωτικό εμβολιασμό διαμαρτύρονται και αντιδρούν με κάθε δυνατό τρόπο. Κι από τις δυο μεριές ακούγονται χίλιες-δύο θεωρίες και «αποδείξεις» για το οτιδήποτε. Και υπάρχουν και κάποιοι φανατικοί που γίνονται γραφικοί συστηματικά είτε με ανοησίες περί τυφλούς εμβολιασμούς των πάντων είτε με μυθολογίες περί εμβολίων του Αντιχρίστου.

Και, όπως είπα, νομίζω ότι έχουν πια αρχίσει να μας αρέσουν οι ρόλοι που έχουμε πάρει σ’αυτό το Μεγάλο Παιχνίδι. Μέχρι στιγμής, ζούσαμε σε μια σχετικά νωθρή κατάσταση από πολιτικής άποψης· τώρα οι πάντες δρουν με κάποιο πολιτικό τρόπο, ακόμα κι αν είναι απλά με τον φόβο τους για τον κορονοϊό ή για τα μέτρα.

Τώρα, οι πάντες δεν έχουν άλλη επιλογή απ’το να δράσουν. Δεν είναι δυνατόν να είσαι πουθενά επάνω στον πλανήτη και να μην είσαι μπλεγμένος, λιγότερο ή περισσότερο, στο Μεγάλο Παιχνίδι (εκτός αν βρίσκεσαι σε καμιά ζούγκλα του Αμαζονίου ή στα βάθη κάποιας αφρικάνικης ερήμου).

Και αυτά που γράφω παρακάτω είναι τελείως υποθετικά, τελείως φιλοσοφικά, τελείως φανταστικά, αν θέλεις. Είναι μια εικασία που έχει περάσει απ’το μυαλό μου μερικές φορές, αλλά, φυσικά, δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο που να την αποδεικνύει· μόνο ορισμένες ενδείξεις υπάρχουν.

Συνήθως, εμείς που εναντιωνόμαστε στα μέτρα για τον κορονοϊό και στο υγειονομικό διαβατήριο θεωρούμε πως η απάτη είναι τα ίδια τα μέτρα και το διαβατήριο, πως ο κόσμος πρέπει να ξυπνήσει και να δει την αλήθεια για όλ’ αυτά.

Αλλά έχετε σκεφτεί ότι ίσως κι αυτό να είναι «στο πρόγραμμα»; Ότι ίσως κι αυτό να είναι μέρος του σχεδίου; Μέρος του παιχνιδιού;

Ας πούμε ότι όσοι εκμεταλλεύονται τον κορονοϊό – η Μεγάλη Φάρμα, οι πολιτικοί, ο Μπιλ Γκέιτς, οι χρηματιζόμενοι επιστήμονες και δημοσιογράφοι – είναι πιόνια. Νομίζουν ότι στήνουν το παιχνίδι, αλλά είναι πιόνια κάποιων άλλων που στήνουν το πραγματικό παιχνίδι. Το Μεγάλο Παιχνίδι.

Το Μεγάλο Παιχνίδι περιλαμβάνει και εμάς που αντιδρούμε εναντίον των μέτρων. Ήταν αναμενόμενο πως θα αντιδρούσαμε, δεν ήταν; Σοβαρά τώρα: ποιος από εμάς θα τα δεχόταν αυτά; Ορισμένων ανθρώπων είναι, πολύ απλά, η φύση τους να μη μπορούν να δεχτούν τέτοια πράγματα. Ή ανήκουν σε ομάδες που βρίσκονται σε συνεχή επαγρύπνηση, και αμέσως θα έβλεπαν ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ακούμε ότι προσπαθούν να καταπνίξουν την αλήθεια για τον κορονοϊό και τα εμβόλια, αλλά αυτή η αλήθεια συνεχώς διαρρέει... Πού το ξέρεις ότι δεν ήταν σχεδιασμένο εξαρχής να διαρρεύσει; Ακούμε, για παράδειγμα, ότι κάποιους τούς κυνήγησαν επειδή μιλούσαν εναντίον των μέτρων· όμως κάποιοι άλλοι μιλάνε συστηματικά, από την αρχή, εναντίον των μέτρων και κανείς δεν τους έχει κάνει τίποτα, ποτέ. (Ούτε εμένα με έχει πειράξει ποτέ κανένας – αλλά πες ότι εγώ δεν μετράω επειδή δεν είμαι επιστήμονας ή πολιτικός ή δημοσιογράφος. Όμως κι αυτό είναι σχετικό.)

Όλα όσα συμβαίνουν θα μπορούσαν να είναι σχεδιασμένα να συμβούν. Και δεν εννοώ τα εμβόλια και τον κορονοϊό· εννοώ την όλη κοινωνική αναστάτωση αλλά και την ψυχική και νοητική αναστάτωση που επικρατεί.

Από παλιά – από πολύ παλιά – πηγαίνοντας πίσω στην αρχαιότητα, όχι μόνο 100, 200 χρόνια στο παρελθόν – κυκλοφορούν θεωρίες που είναι πέρα από κάθε συνωμοσιολογία. Και μία από αυτές είναι ότι ο κόσμος μας κατευθύνεται, κατά περιόδους, είτε από «δυνάμεις», είτε από κρυφές οργανώσεις, είτε ακόμα και από μυστικιστές που κάθονται επάνω στα Ιμαλάια και παρακολουθούν γελώντας!

Οι Γνωστικοί (από τους οποίους προέρχεται κάθε είδους μυστικισμός) είχαν πολλές φορές αναρωτηθεί για τέτοια πράγματα, και μάλιστα είχαν κάνει και πολλά κοινωνικά πειράματα για να δοκιμάσουν τις θεωρίες τους. Ένα από τα πιο απλά (και λίγο αστεία) είναι εκείνο που είχα διαβάσει από τον Robert Anton Wilson (αν δεν κάνω λάθος), ότι, στις ΗΠΑ, μες στη μέση του μποτιλιαρισμένου δρόμου, κάποιοι βγήκαν απ’το αυτοκίνητό τους κι άρχισαν να φωνάζουν «Fire drill! Fire drill!» Και επειδή εκείνη την περίοδο όλοι περίμεναν δοκιμές για φωτιές, βγήκαν από τα δικά τους αυτοκίνητα κι έτρεξαν να φύγουν, δρώντας σαν να είχε πιάσει πυρκαγιά – χωρίς να καθίσουν να εξακριβώσουν ποιοι ήταν αυτοί που φώναζαν Fire drill! Απλά πίστεψαν ότι ήταν κρατικοί υπάλληλοι· γιατί... τι άλλο μπορεί να ήταν;

Οι Γνωστικοί έχουν κάνει πολλά τέτοιου είδους πειράματα· είναι γνωστό, και ειδικά ανάμεσα σε κύκλους μυστικιστών. Δεν θα με εξέπληττε αν και ο κορονοϊός είναι άλλο ένα από τα πειράματά τους.

Δε θα με εξέπληττε αν κάποιοι που έχουν στήσει το Μεγάλο Παιχνίδι προσποιούνται ότι είναι εμβολιαστές και κορονοκράτες, ενώ κάποιοι άλλοι προσποιούνται πως είναι αντιεμβολιαστές και αντικορονοκράτες. Μάλιστα, αυτό θα ήταν απαραίτητο για να συνεχίζεται το παιχνίδι και οι εντάσεις διαρκώς να αυξάνονται. Όπως και συμβαίνει. Δεν έχουμε δει, ώς τώρα, καμιά προσπάθεια για να καλμάρουν τα πράγματα. Συνεχώς εξωθούμαστε σε ολοένα και πιο ακραίες σκέψεις και συμπεριφορές.

Πολλά μπορείς να υποθέσεις για τον σκοπό του Μεγάλου Παιχνιδιού.

Ίσως ο σκοπός να είναι η πρόκληση ενός Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου για «εξαγνισμό» της ανθρωπότητας και σφυρηλάτησή της σε κάποια νέα μορφή· ή για καθαρά μυστικιστικούς λόγους... Το ξέρετε ότι, σύμφωνα με κάποιους, ο Β’ Παγκόσμιος δεν ήταν παρά μια μαζική ανθρωποθυσία; Υποτίθεται πως αυτό απελευθερώνει ψυχικές ενέργειες για την επίτευξη συγκεκριμένων σκοπών. Και ο Χίτλερ είναι γνωστό πως καθοδηγείτο από μυστικιστές που ποτέ δεν έχουμε μάθει ποιοι ακριβώς ήταν.

Αλλά ο σκοπός του Μεγάλου Παιχνιδιού μπορεί να είναι και πιο «αθώος». Μπορεί οι θιασώτες του να θέλουν απλά να δουν ώς πότε η ανθρωπότητα θα δέχεται τέτοια καταπιεστικά μέτρα χωρίς να αντιδρά. Ώς πότε θα κάθονται κάτω ενώ τους μαστιγώνουν το μυαλό; (Και αυτό θα ήθελα κι εγώ να το δω.)

Ή, μπορεί να θέλουν να ωθήσουν την ανθρωπότητα να γίνει πιο αντιδραστική, γιατί είχε πέσει σε νωθρότητα τα τελευταία χρόνια και της χρειαζόταν ένα σοκ.

Ή, μπορεί να θέλουν να ωθήσουν την ανθρωπότητα σε μια καινούργια κατάσταση αντίληψης των πραγμάτων, ώστε να εξελιχτεί ψυχικά και νοητικά.

Ή, μπορεί το Μεγάλο Παιχνίδι να παίζεται απλά για τη χάρη του παιχνιδιού – ένα παιχνίδι χωρίς σκοπό – ή επειδή κάποιοι από τους θιασώτες έχουν βάλει στοιχήματα αναμεταξύ τους για το τι θα συμβεί.

Και τώρα θα αναρωτιέστε: τι στο διάολο γράφει εδώ ο Βουλαζέρης; Ετοιμάζει την πλοκή για το επόμενο μυθιστόρημά του; Αυτές οι θεωρίες είναι καθαρά συνωμοσιολογικές! Είναι πιο συνωμοσιολογικές από τις συνωμοσιολογικές θεωρίες που λένε πως ο Μπιλ Γκέιτς βλέπει μέσα από τα μάτια σου όταν κάνεις το εμβόλιο!

Μα, ακριβώς γι’αυτό όσα γράφω παραπάνω δεν είναι συνωμοσιολογικά. Είναι περισσότερο μυστικιστικά παρά συνωμοσιολογικά. Υπερβαίνουν τη συνωμοσιολογία.

Και ήδη σας προειδοποίησα ότι γράφω κάτι που είναι πιο πολύ φιλοσοφικό, υποθετικό, ακόμα και φανταστικό, παρά οτιδήποτε άλλο. Είναι κάτι που δεν μπορείς να το αποδείξεις. Μπορείς μόνο να το διαισθανθείς.

Διότι μη μου πείτε ότι, εδώ και δυο χρόνια πλέον, δεν υπάρχει μαζική υστερία, εμμονές, και φανατισμός από όλες τις πλευρές. Μη μου πείτε ότι δεν φαίνεται σαν όλοι να παίζουν κάποιο συγκεκριμένο ρόλο που είτε έχουν οι ίδιοι επιλέξει, λόγω φύσης ή περιστάσεων, είτε τους έχει επιβληθεί με κάποιο τρόπο. Μη μου πείτε ότι πλέον οι περισσότεροι δεν έχουν συνηθίσει τον ρόλο τους. Μη μου πείτε, μάλιστα, ότι πολλοί δεν έχουν αρχίσει να γουστάρουν τον ρόλο τους. Και μη μου πείτε ότι όλα αυτά δεν μοιάζουν με ένα Μεγάλο Παιχνίδι όπου ολόκληρος ο κόσμος είναι ο πίνακας του παιχνιδιού και κινούμαστε βάσει συγκεκριμένων κανόνων, θέλοντας και μη, είτε ως υποτακτικοί, είτε ως τύραννοι, είτε ως αντιστασιακοί...

Ο κόσμος έχει ήδη αλλάξει.

Κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει· πρέπει να παίξει κάποιον ρόλο, υποχρεωτικά, στην Εποχή του Κορονοϊού... εκτός αν πάει να κατοικήσει σε καμιά ζούγκλα παρέα με τις μαϊμούδες και τις τίγρεις.

Το εμβόλιο δεν είναι υποχρεωτικό. Το να παίξεις τον ρόλο σου είναι.

Στην ερώτηση αν έχω αρχίσει να ξανασκέφτομαι τις πεποιθήσεις μου σχετικά με τον κορονοϊό, η απάντηση είναι: φυσικά και όχι. Έγραψα ήδη παραπάνω ότι προτιμώ, σε οποιαδήποτε περίπτωση, να είμαι με την παράταξη της ελευθερίας παρά της τυραννίας, ό,τι άλλο κι αν συμβαίνει.

Όμως, είτε υπάρχει όντως στημένο κάποιο Μεγάλο Παιχνίδι είτε όλο αυτό το σκηνικό έχει δημιουργηθεί από συμπτώσεις (ή αντισυμπτώσεις), νομίζω πως πρέπει να έχουμε κατά νου ότι είναι κάτι που πλέον ισχύει. Καλύτερα να παίζεις συνειδητά παρά ασυνείδητα.

Επανάληψη: Βιβλία που είναι και βιβλία που δεν είναι

22 / 9 / 2021

(Μια επανάληψη από εδώ.)

Αρκετές φορές βλέπω βιβλία να βαφτίζονται ως “φανταστική λογοτεχνία” (ή “λογοτεχνία του φανταστικού”, ή “λογοτεχνία φαντασίας”) χωρίς πραγματικά να είναι. Μη με παρεξηγείτε: δεν έχω κανέναν πολύ περιορισμένο ορισμό για το τι είναι φανταστική λογοτεχνία. Για την ακρίβεια, ο ορισμός μου για τη φανταστική λογοτεχνία είναι, αντιθέτως, πολύ ανοιχτός. Δεν την περιορίζω σε βιβλία με ξωτικά, ορκ, και νάνους. Δεν την περιορίζω σε βιβλία με δράκους ή με μικρούς μάγους. Δεν την περιορίζω καν σε βιβλία όπου πρέπει υποχρεωτικά να υπάρχει μαγεία όπως ορίζεται συνήθως η μαγεία στη φανταστική λογοτεχνία. Ούτε σε βιβλία που πρέπει να διαδραματίζονται σε αρχαϊκούς κόσμους. Ακόμα κι ένα βιβλίο που διαδραματίζεται σε μια άλλη πραγματικότητα, σε έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από τον δικό μας αλλά με τους δικούς του φυσικούς νόμους και συγχρόνως αυτοκίνητα και πολυκατοικίες, όπου δεν υπάρχει μαγεία (μάγοι που κάνουν ξόρκια, τελετές, ή κάτι παρόμοιο), πάλι “φανταστική λογοτεχνία” θα το έλεγα.

Αλλά κάποιοι φαίνεται να δίνουν αυτό τον ορισμό σε πράγματα που δεν μου μοιάζουν ούτε για φαντασίας ούτε καν για λογοτεχνία πολλές φορές. Αρκετά από αυτά είναι, για παράδειγμα, καθαρά συνωμοσιολογικά βιβλία, ή φιλοσοφικά βιβλία με μια κλίση προς το μυστικιστικό, ή απλά βιβλία λιγάκι πιο ευφάνταστα από τα συνηθισμένα. Δεν είναι φανταστική λογοτεχνία.

Για να είναι κάτι φανταστική λογοτεχνία πρέπει, κατά πρώτον, να είναι γραμμένο λογοτεχνικά – μορφή μυθιστορήματος, διηγήματος, κάτι τέτοιο, με πλοκή και χαρακτήρες. Και πρέπει να είναι φαντασίας υπό την έννοια όχι του “ε, είναι λιγάκι φαντασμένο”, ή του “είναι μυστικιστικό” ή “είναι φιλοσοφικό”, αλλά υπό την έννοια ότι διαμορφώνει μια εναλλακτική πραγματικότητα μέσα από το περιεχόμενό του διαφορετική από τη συμβατική.

Και γιατί μ’ενδιαφέρει, θα μου πεις, πώς ονομάζει ο καθένας το βιβλίο του. Ο μόνος λόγος που μ’ενδιαφέρει είναι επειδή δημιουργείται μια σύγχυση στο μυαλό πολλών ανθρώπων σχετικά με το τι είναι, τελικά, η φανταστική λογοτεχνία. Βλέπουν, μετά, ένα βιβλίο που λέει, πχ, για τις τελετές της Εκάτης στην Αρχαία Ελλάδα και νομίζουν ότι είναι φανταστική λογοτεχνία, ενώ καμία σχέση με φανταστική λογοτεχνία δεν έχει.

Δεν λέω ότι αυτά τα βιβλία δεν είναι καλά – μπορεί κάποια να είναι και πολύ καλά, μάλιστα – αλλά κατηγοριοποιούνται λάθος. Κακό και για αυτά και για τα βιβλία που είναι όντως φανταστική λογοτεχνία.