Το MS Word φαίνεται να έχει μια εξωφρενική αντίληψη για τους ανθρώπους.

Δείτε τι συνώνυμα βγάζει για τη λέξη άνθρωποι.

Τι εννοεί πράκτορες; Όπως λέμε μυστικοί πράκτορες; Κατάσκοποι; Ή όπως λέμε cyborg, α αλ Blade Runner; Ή όπως λέμε πράκτορας, αυτός που δρα εκ μέρους κάποιου άλλου; Αλλά να ισχύει αυτό γενικά για όλους τους ανθρώπους; Θα έλεγα πως είναι μια καθαρά παρανοϊκή αντίληψη του MS Word για τον άνθρωπο...

Και το δεύτερο συνώνυμο είναι ανθρωπάρια. Εεε... οι άνθρωποι είναι ανθρωπάρια. Προφανώς, δηλαδή, έτσι; Τιποτένιοι όλοι. Αφού το ξέρουμε, γιατί να το κρύβουμε, ε;

Και το καλύτερο: θνητοί. Οπότε αναρωτιέσαι: Αυτό δεν εννοείται, ρε παιδιά; Οι άνθρωποι δεν είναι θνητοί; Γνωστό δεν είναι; Αλλά θα το έβαζες ως συνώνυμο για τους ανθρώπους σε κανένα κείμενο ποτέ; Μόνο αν τους έβλεπαν ή τους σχολίαζαν κάποιοι θεοί, ίσως, ή άλλα αθάνατα όντα. Μια ρατσιστική αντίληψη του MS Word για τους ανθρώπους, επειδή το MS Word είναι πρόγραμμα και, άρα, μη-θνητό.

Μάλλον, αυτό το πρόγραμμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο της Microsoft πλέον και αποκτήσει δική του νοημοσύνη.

Κατά καιρούς βρίσκω κάποιο κόμιξ που μου τραβά το ενδιαφέρον και θέλω να το διαβάσω. Σπάνια τα καταφέρνω, γιατί συνήθως έχω κάποιο βιβλίο που με τραβάει πιο πολύ, οπότε διαβάζω αυτό. Και μετά είναι κάποιο άλλο βιβλίο. Και, στο τέλος, το ξεχνάω το κόμιξ, και δεν το διαβάζω.

Είπα να μη μου συμβεί το ίδιο με το Xenozoic Tales – για το οποίο είχα γράψει τις προάλλες εδώ – και δεν μου συνέβη. Έχω αρχίσει να διαβάζω τα τεύχη το ένα μετά το άλλο, και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου που διαβάζω αυτό αντί για κάποιο μυθιστόρημα. Έχει τρομερό στιλ, τρομερό στόρι. Και μοιάζει ρετρό ακόμα και για την εποχή του – και ήταν εσκεμμένα φτιαγμένο έτσι, απ’ό,τι έχω καταλάβει. Οι ιστορίες είναι έξυπνες. Ορισμένες είναι πλακατζήδικες, αλλά έτσι υποτίθεται πως πρέπει να είναι αυτές οι συγκεκριμένες. Υπάρχει μια σωστή ανάμειξη του σοβαρού με το αστείο στις ξενοζωικές ιστορίες. Και πίσω από όλα μοιάζει να κρύβεται ένα μεγάλο μυστήριο. Ενώ οι χαρακτήρες έχουν αληθοφανείς προσωπικότητες, με τις παραξενιές τους, τις ιδιοτροπίες τους, και τους ενθουσιασμούς τους.

Το είχα ανεβάσει κιόλας παλιότερα. Όσοι το προλάβατε, το προλάβατε· δυστυχώς, τώρα δεν το ανεβάζω πάλι. Αν ψάξετε όμως στο δίκτυο, μπορεί κάπου να το πετύχετε.

Φιδάκια στους τοίχους. Άσπρα και πράσινα.

Μυστηριακές Οντότητες

Έλεγα τις προάλλες ότι διάβαζα ένα βιβλιαράκι του Φώτη Κόντογλου, και είχα ήδη διαβάσει το πρώτο διήγημα, Ο Θεός Κόνανος. Τώρα διάβασα και τ’άλλα δύο: Τα Δαιμόνια της Φρυγίας και Εξ Ανατολών Πνεύματα Ωργισμένα.

Και τα δύο ακολουθούν περίπου την ίδια μορφή: μοιάζουν με αναφορές διάφορων παράξενων περιστατικών όπου εμφανίζονται «βρουκολάκοι», τελώνια, και τέτοια δαιμονικά πράγματα. Δεν περιγράφονται, όμως, όλα αυτά όπως στο Ο Θεός Κόνανος και, άρα, χάνουν τη δύναμή τους. Ο Κόντογλου πρέπει να αναφέρει πραγματικούς μύθους σε αυτά τα δύο διηγήματα· αλλά ως διηγήματα αποτυχαίνουν, γιατί δεν υπάρχει κάποια ιστορία. Είναι απλώς μερικά σκόρπια γεγονότα τα οποία συνδέονται χαλαρά μεταξύ. Δεν έχει κάτι άλλο. Και οφείλω να πω ότι απογοητεύτηκα λιγάκι.

Αν σας τύχει να βρείτε τον Θεό Κόνανο διαβάστε τον οπωσδήποτε. Τα άλλα δύο είναι σχετικά αδιάφορα. Και να μην τα διαβάσεις δεν χάνεις τίποτα. Έχουν μόνο, ίσως, λαογραφικό ενδιαφέρον, και πιθανώς να μπορούν να δώσουν και έμπνευση σε κάποιον να γράψει δικές του ιστορίες.

Έτσι, για να μη λέτε ότι στις Μυστηριακές Οντότητες βάζω όλο τρομαχτικά πράγματα.

Μυστηριακές Οντότητες