Αλλά με την καλή έννοια.

Τις τελευταίες ημέρες – μάλλον λόγω εκείνου του «θυμωμένου» post που έγραψα για τον Sanderson – έχω λάβει εξωφρενικές δωρεές. Από τρεις ανθρώπους (μέχρι στιγμής) που ο ένας μού έχει βάλει στο Paypal 500 ευρώ, η άλλη 368, και ο άλλος 736!

Εντάξει, δεν είναι 1.000.000 δολάρια (ακόμα!), αλλά για τη χώρα στην οποία βρισκόμαστε αυτό μού έχει αφήσει το στόμα ανοιχτό. Είμαι στη φάση: Τι; Γίνονται τέτοια πράγματα στην Ελλάδα!;

Και όμως.

Γίνονται.

THANK YOU!

Μεταμορφικά αστικά τελώνια των τοίχων;

Μυστηριακές Οντότητες

Τελικά, ο παλιός είναι όντως καλός.

Έχοντας δει τη σειρά, μου κίνησε το ενδιαφέρον να δω και την παλιά ταινία Willow, την οποία, όπως είχα πει, δεν θυμόμουν σχεδόν καθόλου. Αλλά τώρα, καθώς την έβλεπα, ξαφνικές αναμνήσεις έρχονταν στο μυαλό μου μέσα από τις σκηνές και τους διαλόγους της, σαν deja vu – χμμ... κάπου το έχω ξαναδεί αυτό! Και μου άρεσε η αίσθηση. Σαν κάτι που είναι θαμμένο στη μνήμη σου, νομίζεις ότι το έχεις ξεχάσει τελείως, αλλά τελικά, για φαντάσου, κάπου υπάρχει.

Επίσης, μου άρεσε και η ταινία. Βασικά, έπαθα την πλάκα μου. Δεν ήταν αυτό που πίστευα. Κατά πρώτον, νομίζω ότι – για κάποιο λόγο – παλιά δεν μου άρεσε. (Ήμουν, άραγε, πολύ μικρός τότε για να την εκτιμήσω;) Κατά δεύτερον, μου είχε μείνει η εντύπωση ότι η ταινία ήταν καραγκιόζικη. Αλλά δεν ήταν. Απλώς ήταν παραμυθένια.

Και ήταν πολύ πιο σοβαρή ταινία απ’ό,τι είναι η σύγχρονη σειρά Willow.

Η αλήθεια είναι πως, βλέποντας την ταινία, έπαψε να μου αρέσει η σειρά! Η σειρά είναι όντως καραγκιόζικη. Η ταινία δεν είναι. Οι χαρακτήρες δεν λένε τις σαχλαμάρες που λένε στη σειρά. Και οι διάλογοί τους είναι, γενικά, πολύ καλύτεροι, και μοιάζουν πολύ πιο αυθεντικοί και ταιριαστοί για το μεσαιωνικό σκηνικό. Δεν ακούς εδώ Hey, guys και τέτοιες χαζομάρες. Στη σειρά, νομίζεις ότι μιλάνε κάποια geeks που παίζουν D&D, ότι απλά προσποιούνται πως είναι οι χαρακτήρες. Στην ταινία δεν είναι έτσι· εκεί είναι οι πραγματικοί χαρακτήρες.

Επίσης, τα πάντα στην ταινία – και από την αρχή το παρατήρησα αυτό – μοιάζουν πολύ πιο πραγματικά. Το κάστρο που παρουσιάζει, το δάσος, το χωριό των Νέλγουιν: όλα είναι σαν αληθινά. Στη σειρά όλα μοιάζουν ψεύτικα... αλλά είναι, ομολογουμένως, πολύ εντυπωσιακά. Νομίζεις ότι βλέπεις βιντεοκλίπ που ποντάρει να σε εντυπωσιάσει με τη φαντασμαγορία. Κι αυτό είναι το πρόβλημα πολλών σημερινών ταινιών (και σειρών). Ποντάρουν στον εύκολο εντυπωσιασμό που μπορεί (σήμερα μόνο) να γίνει με τα cgi. Συχνά, όμως, ξεχνάνε οι δημιουργοί τους κάποια πολύ βασικά πράγματα: ότι την καλή ιστορία την κάνει η καλή πλοκή, και την κάνουν επίσης οι καλοί διάλογοι. Και ότι η φαντασμαγορία δεν είναι το παν στα σκηνικά. Ορισμένες φορές θέλεις απλώς πραγματικότητα (έστω και φανταστική πραγματικότητα). Τα cgi δεν σ’το δίνουν αυτό· σου δίνουν μια αίσθηση σαν από ηλεκτρονικό παιχνίδι. Οι καλές ταινίες, όμως, δεν μοιάζουν με ηλεκτρονικά παιχνίδια, μοιάζουν με ντοκιμαντέρ.

Όταν δεις την ταινία Willow παύεις πια να θεωρείς τη σειρά καλή. Εντάξει, βλέπεται· έχει πλάκα· είναι φαντασμαγορική: αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα περισσότερο.

Oh shit... Τι έπαθε αυτός ο τύπος;

Μυστηριακές Οντότητες

Αυτό τον καιρό διαβάζω το Complete Cosmicomics του Italo Calvino, και έχω ήδη διαβάσει πάνω από το μισό, και παραπάνω από μία φορά ήμουν έτοιμος να το παρατήσω. Αλλά συνεχίζω. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Από περιέργεια, μάλλον. Ή ίσως να με έχει μαγέψει.

Αυτό το βιβλίο ή είναι ηλίθιο ή είναι τόσο έξυπνο που δεν καταλαβαίνεις τι γράφει και, άρα, το αποτέλεσμα είναι πάλι το ίδιο.

(Μάλλον, το δεύτερο συμβαίνει.)

Ο συγγραφέας προσπαθεί να περιγράψει με σουρεαλιστικό, μαγικορεαλιστικό τρόπο καταστάσεις σχετικές με τη δημιουργία του κόσμου, βασισμένες σε θεωρίες της mainstream επιστήμης αλλά και κάποιες που δεν είναι και τόσο mainstream.

Σίγουρα έχει ενδιαφέρον: δεν μπορείς να πεις ότι δεν έχει ενδιαφέρον. Και δυο, τρεις ιστορίες ώς τώρα ήταν όντως καλές – δηλαδή, έβγαζαν νόημα ως ιστορίες, παρότι συγχρόνως ήταν σαν αλληγορικές αφηγήσεις ή σαν σουρεαλιστικά όνειρα. Αλλά οι περισσότερες ιστορίες, πραγματικά, μοιάζουν ακατανόητες ή ανούσιες. Αναρωτιέσαι αν ο συγγραφέας είχε πάρει μανιτάρια προτού τις γράψει (και δεν εννοώ τα μανιτάρια που μπορείτε να αγοράσετε στο σουπερμάρκετ κλεισμένα σε ζελατίνα).

Ο αφηγητής (όλων των ιστοριών) είναι μια οντότητα που ονομάζεται Qfwfq (όποιος μου πει πώς προφέρεται παίρνει μπισκότο), που δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι. Ίσως πρωτόπλασμα, ίσως κάποιο πνεύμα ή δαίμονας. Είναι κάτι που περνά από όλες τις περιόδους του κόσμου, ξεκινώντας από το (κυριολεκτικά) μηδέν, από το χάος, το κενό. Και μπορεί τη μια στιγμή να προσπαθεί να σου περιγράψει πώς ήταν εκεί, στο κενό, ενώ την άλλη στιγμή να σου λέει ότι πάει να πάρει το λεωφορείο στην τάδε στάση του Λ.Α.! Και αναρωτιέσαι τι διάολο συμβαίνει εδώ...

Πριν από λίγο τον διάβαζα να προσπαθεί να περιγράψει πώς χωρίζονται και ενώνονται τα πρωτοπλάσματα· και τον έχω διαβάσει να προσπαθεί να περιγράψει και ένα σωρό άλλες παρομοίως ακατανόητες καταστάσεις όπως θα τις εκλάμβανε μια οντότητα που όντως τις βιώνει.

Από τη μια πρέπει να θαυμάσεις την πρόζα του Calvino· είναι καταπληκτική (ακόμα και σε μετάφραση): γράφει με τρομερή μαεστρία κάτι εξωφρενικά πράγματα. Αλλά, από την άλλη, αναρωτιέσαι ποιο είναι το νόημα όλων αυτών που μετά βίας (και αν) μπορείς να καταλάβεις.

Ίσως να με ενδιέφερε πιο πολύ αν ήμουν βιολόγος, ή αστροφυσικός. Ίσως. Λέω τώρα.

Ακόμα δεν ξέρω αν τελικά θα το παρατήσω λίγο προτού το τελειώσω. Έχω ήδη αρχίσει να πηδάω λέξεις, και σειρές, και να διαβάζω επί τροχάδην – πράγμα που σχεδόν ποτέ δεν κάνω με τη λογοτεχνία.

Είναι, σίγουρα, από τα πιο αλλόκοτα βιβλία που έχω διαβάσει.