Η αλήθεια είναι πως δεν έχω παρακολουθήσει πολύ το θέμα με τις νέες ταυτότητες, αλλά έχω καταλάβει περίπου τι γίνεται, και μου έφερε πάλι στο μυαλό κάτι που σκεφτόμουν από παλιά.

Διαμαρτυρόμαστε υπερβολικά για τα λάθος πράγματα.

Πάρε για παράδειγμα το QR Code. Πολλοί έχουν διαμαρτυρηθεί ότι τους κλέβει την ιδιωτικότητά τους, τους «σταμπάρει», τους κατηγοριοποιεί, ή ακόμα και ότι είναι «του Σατανά». Εντάξει, το τελευταίο είναι τελείως γελοίο, αλλά ούτε τα πρώτα έχουν κάποια πολύ σοβαρή βάση.

Μου δίνουν, μάλιστα, την εντύπωση ότι κάποιοι δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι όλα αυτά τα «μαγικά» μηχανήματα που χρησιμοποιούν – smartphones και υπολογιστές.

Το όνομά μου, «Κώστας Βουλαζέρης», δεν σημαίνει τίποτα για ένα ηλεκτρονικό σύστημα· είναι απλά μια σειρά από σύμβολα, αυτό που στην προγραμματιστική θεωρία λένε «string». Το string δεν είναι αυτό που βλέπει ο Η/Υ· είναι αυτό που βλέπεις εσύ. Ο Η/Υ διαβάζει τη γλώσσα μηχανής, το machine code, που είναι από πίσω από το string. Η γλώσσα μηχανής δεν βγάζει κανένα νόημα για άνθρωπο· μόνο για CPU.

Το machine code που σου δίνει το string «Κώστας Βουλαζέρης» μπορεί να εξαχθεί και μέσω μιας εικόνας. Δηλαδή, διαβάζοντας αυτή την εικόνα, ο Η/Υ διαβάζει έναν κώδικα που μεταγλωττίζει στο string «Κώστας Βουλαζέρης».

Ε, αυτή η εικόνα είναι το QR Code. Δεν έχει τίποτα το περίεργο για ένα μηχάνημα. Απλά εσένα σου φαίνεται περίεργη.

Οπότε, έχεις μια εικόνα που όταν τη διαβάσει ένα μηχάνημα μπορεί να βγάλει τα δεδομένα που αυτή η εικόνα «περιέχει», όπως το όνομά σου, το ΑΦΜ σου, το ΑΜΚΑ σου – ή ένα link – ή ένα ποιηματάκι – ή οτιδήποτε άλλο.

Πού είναι το κακό σε αυτό; Εγώ ποτέ δεν μπορώ να θυμηθώ το ΑΦΜ μου· πάντα το έχω σημειωμένο κάπου και το κοιτάζω. Τι διαφορά θα είχε αν έχω όλα τα στοιχεία μου συμπυκνωμένα σε μια εικόνα την οποία δίνω εγώ σε όποια υπηρεσία θέλω προκειμένου να τα διαβάσει και να με εξυπηρετήσει, αντί να κάθομαι να τα ψάχνω ένα-ένα; Καλό θα ήταν, κακό δεν θα ήταν.

Θα μου πεις: έτσι έχουν όλα τα στοιχεία σου ανά πάσα στιγμή. Σε «σταμπάρουν».

Μα, ούτως ή άλλως, σταμπαρισμένος είσαι.

Γιατί αυτοί που διαμαρτύρονται για το QR Code, ή για οποιαδήποτε άλλη καινούργια τεχνολογία, δεν διαμαρτύρονται και για την αστυνομική ταυτότητα; Πραγματικά αναρωτιέμαι.

Η ΑΣ είναι απείρως πιο επικίνδυνη και «σταμπαριστική» από πράγματα όπως το QR Code. Και δεν μιλάω για την καινούργια που ετοιμάζουν· μιλάω για την παλιά, την κλασική.

Την έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που τη θεωρούμε δεδομένη. Όταν πας στα 18, πρέπει να βγάλεις ΑΣ. Τέλος. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Και από τη μια αυτό είναι σωστό γιατί πώς αλλιώς θα ξέραμε ποιος είναι ποιος; Πρέπει να υπάρχει κάτι που σε ταυτοποιεί, έτσι δεν είναι; Ειδικά στις μεγάλες πόλεις, ή παγκοσμίως. Αλλιώς, εγώ είμαι ο Άι Βασίλης.

Από την άλλη, όμως, σκέψου τι είναι η ΑΣ: μια σειρά από δεδομένα για εσένα – ποιος είσαι, πού μένεις, πότε γεννήθηκες, η φωτογραφία σου, το αποτύπωμά σου – τα οποία έχει μια ουσιαστικά παραστρατιωτική οργάνωση με κατά τόπους αρχηγεία σε όλη την επικράτεια!

Εμένα μού σηκώνεται η τρίχα άμα το σκεφτώ έτσι.

Βέβαια, οι αστυνομικοί είναι, κατά κανόνα, υπεύθυνοι άνθρωποι και σοβαροί που δεν θα πάνε να κάνουν κακό σε τυχαίους πολίτες επειδή έχουν τα δεδομένα τους. Όμως έχει ακουστεί, κατά καιρούς, να έχουν γίνει και κάποια παρεξηγήσιμα περιστατικά, παρότι βέβαια, σύμφωνα με τον Νόμο, αυτά δεν επιτρέπονται παρά μόνο με ένταλμα Εισαγγελέα.

Και τέλος πάντων, τώρα έχουμε δημοκρατία. Αν σε κάποια στιγμή δεν έχουμε πια δημοκρατία αλλά γίνει μια χούντα; Τότε, τι γίνεται; Ξαφνικά έχουν οι κακοί όλα σου τα στοιχεία – ξέρουν πού μένεις, ποιος είσαι, και τα λοιπά.

Αυτό, πραγματικά, σας φρικάρει λιγότερο από το QR Code ή άλλες τεχνολογίες;

Όμως οι ΑΣ είναι δεδομένες, επειδή έχουν συνηθιστεί.

Προτού διαμαρτυρηθούμε για μια καινούργια τεχνολογία, νομίζω ότι πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε λίγο προς τα πίσω και να δούμε πόσα χειρότερα, ή πιο επικίνδυνα, πράγματα θεωρούμε δεδομένα και μέσα στην κανονική ζωή μας.

Για να μην πούμε για τα smartphone και πόσο εύκολα μπορεί η τηλεφωνική υπηρεσία σου να σε παρακολουθήσει μέσα από αυτά... Το αφήνω γιατί κάπου πρέπει να σταματήσω να γράφω.

Μόνο ένα απλό παράδειγμα θα σας πω (για να δείτε πόσο «παράνομος» είμαι). Όταν είχε πέσει η χούντα του lockdown, έλεγαν να στέλνεις SMS προτού βγεις από το σπίτι ή να έχεις χαρτί. Εγώ ποτέ δεν έστειλα SMS· πάντα ένα χαρτί είχα στην τσέπη.

Ε, ποτέ δεν με σταμάτησε κανένας για να μου ζητήσει τον λόγο, παρότι έβγαινα αρκετά τακτικά μέσα σε έρημους δρόμους. Άλλους που έστελναν SMS τούς σταματούσαν αστυνομικοί και τους έκαναν ερωτήσεις, πολύ συχνά. Και είχα πει, τότε, σε κάποιους: Σας βρίσκουν επειδή τους στέλνετε SMS· και μου απαντούσαν: «Έλα τώρα, σιγά μην παρακολουθούν όλους όσους βγαίνουν· είναι πολλοί.»

Δεν ήταν, όμως, τόσοι πολλοί. Ήταν ελάχιστοι. Και το GPS σε δείχνει επάνω στον χάρτη. Παίρνει, λοιπόν, εντολή μια περιπολία να πάει στον τάδε δρόμο και να τσεκάρει, και πηγαίνει, και σε βρίσκει, γιατί δεν κυκλοφορεί κανένας άλλος, εκτός αν τύχει να έχεις στρίψει κάπου και να σε χάσουν.

Αυτό μόνο έχω να πω για τα κινητά που θεωρείται δεδομένο ότι πρέπει πάντα να κουβαλάς ένα μαζί σου.

 

Ψυχεδελικές πόρτες.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Τελευταία, κάποια από τα μεταλλικά συγκροτήματα που ακούω περισσότερο έχει τύχει να είναι ελληνικά, και είναι τρομερά συγκροτήματα, τρομεροί μεταλλικοί ήχοι. Κολλάνε τα τραγούδια στο music player και δεν θέλουν να φύγουν από εκεί.

Δεν έχουν, βέβαια, ελληνικούς στίχους. Οι στίχοι του heavy metal είθισται να είναι αγγλικοί. Αν και είχα κάποτε συναντήσει ένα συγκρότημα με ελληνικούς στίχους· είναι, όμως, πριν από πολλά χρόνια – νομίζω ότι ονομαζόταν Ο Εξόριστος – και δεν θυμάμαι τώρα πώς ακριβώς μου είχε φανεί. Είναι, πάντως, να αναρωτιέσαι γιατί όχι και ελληνικοί στίχοι στο heavy metal. Δε θα μπορούσες να παίξεις μεταλλικούς ήχους με ελληνικούς στίχους; Γιατί να μην ακούγεται καλά; Ίσως να ακουγόταν κάπως διαφορετικό, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα.

Όπως και νάχει, αυτά είναι τα δύο ελληνικά συγκροτήματα με τα οποία έχω, τελευταία, κολλήσει και τα οποία συνέχεια ακούω: Darklon (και τα δύο άλμπουμ τους πολύ καλά, The Redeemer και Rise from Death) και Validor (κυρίως το Full Triumphed).

Κι όταν θέλω επική μουσική να παίζει στο υπόβαθρο, χωρίς στίχους, ακούω Avenguard, φυσικά (ορισμένα άλμπουμ του μπορείτε να τα κατεβάσετε και δωρεάν)· κι αν πρέπει να ξεχωρίσω κάποια άλμπουμ, θα έλεγα Fire and Steel, Unbreakable, Epic Tales II, και Eternal Battle).

Νομίζω ότι είναι πραγματικά ωραίο να ακούς γαμάτη μεταλλική μουσική που ξέρεις ότι την παίζουν Έλληνες.

 

Ξαπλώστε. Με μάσκα.

...Εεε. Δεν την έχουμε ξαναδεί κάπου αυτή την ταινία;

(Hint: Κάντε κλικ/ταπ πάνω στην εικόνα για να τη δείτε μεγαλύτερη.)

Μυστηριακές Οντότητες

 

Όπως θα έχετε καταλάβει από τις Επιλογές μου, τριγυρίζω στο διαδίκτυο και μαζεύω διάφορα links που θεωρώ πως έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Αρκετά από αυτά δεν καταλήγουν στις Επιλογές, γιατί δεν νομίζω ότι ταιριάζουν ακριβώς· αλλά δεν τα έχω και «για πέταμα» που λένε. Πιστεύω ότι εξακολουθούν να έχουν κάποιο ενδιαφέρον.

Όλα αυτά τα links – όσα μπαίνουν στις Επιλογές και όσα δεν μπαίνουν στις Επιλογές – τα έστελνα στο Twitter μέσω του Tweetdeck, που, για όσους δεν ξέρουν, είναι μια υπηρεσία του ίδιου του Twitter με την οποία μπορείς, εκτός των άλλων, να ορίσεις μια σειρά από tweets που θέλεις να εμφανίζονται αυτοματοποιημένα σε συγκεκριμένους χρόνους. Αλλά πρέπει να καθίσεις να τα βάλεις εσύ ένα-ένα. Οπότε, σου τρώει κάποια ώρα.

Το έκανα, όμως, γιατί μου άρεσε να βλέπω μια μεγάλη λίστα από links να παρουσιάζονται σταδιακά· και ίσως αυτά τα links να φαίνονταν χρήσιμα και σε κάποιον άλλο.

Αποφάσισα να σταματήσω να το κάνω αυτό από τότε που ο Muskαράς αγόρασε το Twitter και άρχισε να το αλλάζει. Όπως έχω πει και σε προηγούμενα κείμενα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, δεν μου αρέσουν καθόλου αυτά που έχει κάνει με το Twitter, και οι λόγοι που πήρα την απόφαση να σταματήσω να βάζω links είναι, βασικά, οι εξής δύο:

Πρώτον, δε μ’αρέσει να βλέπουν το Twitter μου μόνο όσοι είναι logged in. Το Twitter ξεκίνησε ως μια υπηρεσία micro blogging, και το βασικό του blog είναι να το βλέπουν όλοι, όχι μόνο όσοι είναι κλεισμένοι μες στον «κήπο». Τα links μου δεν είναι μόνο για αυτούς· είναι για τους πάντες. Δεν θέλω να τα βλέπεις μόνο όταν είσαι logged in.

Δεύτερον, δεν μου αρέσει τίποτα σ’αυτό τον Μασκαρά, και αν καθόμουν τώρα να βάζω ένα-ένα τα tweets στο Tweetdeck θα αισθανόμουν σαν υπάλληλός του. Και δεν είμαι υπάλληλός του.

Α, ναι, υπάρχει κι ένας τρίτος λόγος: Δεν θέλω να ανεβάζω τη διαφημιστική αξία μιας πλατφόρμας την οποία αυτός ο καραγκιόζης έχει τελείως αλλοιώσει, ίσως και διαλύσει ουσιαστικά. Όσο περισσότερα tweets κάνεις εκεί, τόσο μεγαλύτερη δύναμη τού δίνεις. Και αυτός σίγουρα δεν είναι ο σκοπός μου. (Ίσως, μάλιστα, να είχα εγκαταλείψει το Twitter αν δεν το είχα συνηθίσει τόσα χρόνια. Και πάω στοίχημα πως ο Μασκαράς σ’αυτό ποντάρει για πολλούς χρήστες εκεί μέσα. Ειδικά για τους ακόμα πιο εθισμένους από εμένα.)

Εξακολουθώ, όμως, να μαζεύω links, πολλά links. Και τι να τα κάνω όλα αυτά; Δεν πάνε όλα στις Επιλογές. Επιπλέον, μου άρεσε αυτή η λίστα που έφτιαχνα στο Twitter: να τα βλέπω να βγαίνουν σιγά-σιγά σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Τι να κάνω; είπα.

Ε, θα το κάνω μόνος μου!

Ιδού, λοιπόν, το LinX!

Εκτός των άλλων, ξεσκόνισα και την PHP πάλι, που, δυστυχώς, δεν έχω την ευκαιρία να χρησιμοποιώ και πολύ συχνά. (Μια φορά το φτιάχνεις το site σου, δεν μπορείς να το αλλάζεις συνέχεια· θα το γαμ—μπιιιιπ!)

Το LinX είναι μια σελίδα που αυτοματοποιημένα εμφανίζει links το ένα μετά το άλλο. Και, μάλιστα, με πολύ λιγότερο κόπο για εμένα. Απλώς ταΐζω στην PHP το αρχείο txt όπου μαζεύω τα links μου και η PHP το περνά κατευθείαν σε έναν πίνακα μιας βάσης δεδομένων. Και, αποκεί και πέρα, το LinX βγάζει links σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ελπίζω να έρχεστε και να βρίσκετε πράγματα παράξενα και αξιοσημείωτα εκεί τα οποία κεντρίζουν το μυαλό σας.

Έχετε υπόψη, όμως, ότι το LinX – εσκεμμένα – δεν κρατά αρχείο. Αυτό σημαίνει πως, ύστερα από κάποιο καιρό, μπορεί η σελίδα να αδειάσει και να αρχίσουν να εμφανίζονται καινούργια links. Οπότε, αν κάτι σας ενδιαφέρει και θέλετε να το κρατήσετε, να το κρατάτε στον υπολογιστή ή στο κινητό σας, γιατί μετά μπορεί να εξαφανιστεί από το LinX.

Το γεγονός ότι τα links που βγαίνουν στο LinX δεν συνοδεύονται (ακόμα) από εικόνες οφείλεται καθαρά στη δική μου βαρεμάρα, όχι σε αδυναμία του LinX. Γιατί, για να βάζω εικόνες, θα πρέπει να τις βάζω μία-μία, κατά περίσταση (όπως έκανα παλιά στο Tweetdeck), και, όπως είπα, βαριέμαι. Με το LinX έχω την ευκολία απλά να στέλνω ένα αρχείο txt στον σέρβερ και να γίνεται η δουλειά αυτομάτως.

Δεν αποκλείεται, όμως, στο μέλλον να αρχίσουν να εμφανίζονται και συνοδευτικές εικόνες.

(Μην ψάχνετε πού είναι το κουμπί για να κάνετε like. Δεν έχουμε τέτοια κακά πράγματα στο LinX.)