Ξαπλώστε. Με μάσκα.

...Εεε. Δεν την έχουμε ξαναδεί κάπου αυτή την ταινία;

(Hint: Κάντε κλικ/ταπ πάνω στην εικόνα για να τη δείτε μεγαλύτερη.)

Μυστηριακές Οντότητες

 

Όπως θα έχετε καταλάβει από τις Επιλογές μου, τριγυρίζω στο διαδίκτυο και μαζεύω διάφορα links που θεωρώ πως έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Αρκετά από αυτά δεν καταλήγουν στις Επιλογές, γιατί δεν νομίζω ότι ταιριάζουν ακριβώς· αλλά δεν τα έχω και «για πέταμα» που λένε. Πιστεύω ότι εξακολουθούν να έχουν κάποιο ενδιαφέρον.

Όλα αυτά τα links – όσα μπαίνουν στις Επιλογές και όσα δεν μπαίνουν στις Επιλογές – τα έστελνα στο Twitter μέσω του Tweetdeck, που, για όσους δεν ξέρουν, είναι μια υπηρεσία του ίδιου του Twitter με την οποία μπορείς, εκτός των άλλων, να ορίσεις μια σειρά από tweets που θέλεις να εμφανίζονται αυτοματοποιημένα σε συγκεκριμένους χρόνους. Αλλά πρέπει να καθίσεις να τα βάλεις εσύ ένα-ένα. Οπότε, σου τρώει κάποια ώρα.

Το έκανα, όμως, γιατί μου άρεσε να βλέπω μια μεγάλη λίστα από links να παρουσιάζονται σταδιακά· και ίσως αυτά τα links να φαίνονταν χρήσιμα και σε κάποιον άλλο.

Αποφάσισα να σταματήσω να το κάνω αυτό από τότε που ο Muskαράς αγόρασε το Twitter και άρχισε να το αλλάζει. Όπως έχω πει και σε προηγούμενα κείμενα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, δεν μου αρέσουν καθόλου αυτά που έχει κάνει με το Twitter, και οι λόγοι που πήρα την απόφαση να σταματήσω να βάζω links είναι, βασικά, οι εξής δύο:

Πρώτον, δε μ’αρέσει να βλέπουν το Twitter μου μόνο όσοι είναι logged in. Το Twitter ξεκίνησε ως μια υπηρεσία micro blogging, και το βασικό του blog είναι να το βλέπουν όλοι, όχι μόνο όσοι είναι κλεισμένοι μες στον «κήπο». Τα links μου δεν είναι μόνο για αυτούς· είναι για τους πάντες. Δεν θέλω να τα βλέπεις μόνο όταν είσαι logged in.

Δεύτερον, δεν μου αρέσει τίποτα σ’αυτό τον Μασκαρά, και αν καθόμουν τώρα να βάζω ένα-ένα τα tweets στο Tweetdeck θα αισθανόμουν σαν υπάλληλός του. Και δεν είμαι υπάλληλός του.

Α, ναι, υπάρχει κι ένας τρίτος λόγος: Δεν θέλω να ανεβάζω τη διαφημιστική αξία μιας πλατφόρμας την οποία αυτός ο καραγκιόζης έχει τελείως αλλοιώσει, ίσως και διαλύσει ουσιαστικά. Όσο περισσότερα tweets κάνεις εκεί, τόσο μεγαλύτερη δύναμη τού δίνεις. Και αυτός σίγουρα δεν είναι ο σκοπός μου. (Ίσως, μάλιστα, να είχα εγκαταλείψει το Twitter αν δεν το είχα συνηθίσει τόσα χρόνια. Και πάω στοίχημα πως ο Μασκαράς σ’αυτό ποντάρει για πολλούς χρήστες εκεί μέσα. Ειδικά για τους ακόμα πιο εθισμένους από εμένα.)

Εξακολουθώ, όμως, να μαζεύω links, πολλά links. Και τι να τα κάνω όλα αυτά; Δεν πάνε όλα στις Επιλογές. Επιπλέον, μου άρεσε αυτή η λίστα που έφτιαχνα στο Twitter: να τα βλέπω να βγαίνουν σιγά-σιγά σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Τι να κάνω; είπα.

Ε, θα το κάνω μόνος μου!

Ιδού, λοιπόν, το LinX!

Εκτός των άλλων, ξεσκόνισα και την PHP πάλι, που, δυστυχώς, δεν έχω την ευκαιρία να χρησιμοποιώ και πολύ συχνά. (Μια φορά το φτιάχνεις το site σου, δεν μπορείς να το αλλάζεις συνέχεια· θα το γαμ—μπιιιιπ!)

Το LinX είναι μια σελίδα που αυτοματοποιημένα εμφανίζει links το ένα μετά το άλλο. Και, μάλιστα, με πολύ λιγότερο κόπο για εμένα. Απλώς ταΐζω στην PHP το αρχείο txt όπου μαζεύω τα links μου και η PHP το περνά κατευθείαν σε έναν πίνακα μιας βάσης δεδομένων. Και, αποκεί και πέρα, το LinX βγάζει links σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ελπίζω να έρχεστε και να βρίσκετε πράγματα παράξενα και αξιοσημείωτα εκεί τα οποία κεντρίζουν το μυαλό σας.

Έχετε υπόψη, όμως, ότι το LinX – εσκεμμένα – δεν κρατά αρχείο. Αυτό σημαίνει πως, ύστερα από κάποιο καιρό, μπορεί η σελίδα να αδειάσει και να αρχίσουν να εμφανίζονται καινούργια links. Οπότε, αν κάτι σας ενδιαφέρει και θέλετε να το κρατήσετε, να το κρατάτε στον υπολογιστή ή στο κινητό σας, γιατί μετά μπορεί να εξαφανιστεί από το LinX.

Το γεγονός ότι τα links που βγαίνουν στο LinX δεν συνοδεύονται (ακόμα) από εικόνες οφείλεται καθαρά στη δική μου βαρεμάρα, όχι σε αδυναμία του LinX. Γιατί, για να βάζω εικόνες, θα πρέπει να τις βάζω μία-μία, κατά περίσταση (όπως έκανα παλιά στο Tweetdeck), και, όπως είπα, βαριέμαι. Με το LinX έχω την ευκολία απλά να στέλνω ένα αρχείο txt στον σέρβερ και να γίνεται η δουλειά αυτομάτως.

Δεν αποκλείεται, όμως, στο μέλλον να αρχίσουν να εμφανίζονται και συνοδευτικές εικόνες.

(Μην ψάχνετε πού είναι το κουμπί για να κάνετε like. Δεν έχουμε τέτοια κακά πράγματα στο LinX.)

 

Στοιχειωμένες πόρτες...

Όχι πες μου τώρα, εσύ τολμάς να μπεις εδώ; Τολμάς;

Εγώ κωλώνω... Μπορεί να δαγκώσει.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Ένα πράγμα που αληθινά με έχει κάνει να απορώ όλα αυτά τα χρόνια είναι πώς στο διάολο μπορεί ένας συγγραφέας λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, να βγάλει λεφτά από τα βιβλία του. (Και εννοώ λεφτά που να έχουν κάποια σημασία: δεν εννοώ 500 ευρώ τον χρόνο και αν.)

Παλιότερα είχα κάνει εκδόσεις και ο ίδιος, οπότε έχω δει πολλά πράγματα και με τα μάτια μου, όχι μόνο από φήμες. Κατέληξα πως το καλύτερο είναι να δίνεις τα βιβλία δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή και να παίρνεις δωρεές (όταν τυχαίνει να τις πιάσεις σαν να ψαρεύεις) γιατί αυτός είναι ο μόνος λογικός δρόμος αν δεν θέλεις να εγκαταλείψεις τελείως τη δημοσίευση ή να χρεοκοπήσεις.

Εξακολουθώ να απορώ κάθε τόσο πώς είναι ποτέ δυνατόν, στη χώρα μας, συγγραφέας να βγάλει λεφτά από τα βιβλία του. Ειδικά αν γράφει φανταστική λογοτεχνία, που είναι ένα «δύσκολο» είδος για την Ελλάδα.

Το δυστυχές είναι πως, κατά πάσα πιθανότητα, δεν μπορεί να βγάλει λεφτά, ακόμα κι αν δεν γράφει φανταστική λογοτεχνία αλλά κάποιο άλλο λογοτεχνικό είδος. Εκείνο που έχω καταλάβει εγώ είναι ότι, για να έχει ο συγγραφέας κάποια πιθανότητα να βγάλει λεφτά, πρέπει να γράφει, όχι ό,τι θέλει εκείνος, αλλά ό,τι θέλει κάποιος άλλος. Ο άλλος μπορεί να είναι είτε κάποιος εκδότης με επιρροή είτε κάποιος πολιτικάντης είτε κάποιος – οποιοσδήποτε που πάλι να έχει επιρροή. Ή ίσως να είναι κάποια ομάδα που να έχει επιρροή. Το ίδιο κάνει.

Το θέμα είναι ότι πρέπει να γράφεις κάτι που κάποιος άλλος να πιστεύει ότι κάπως εξυπηρετεί μια ατζέντα, είτε πολιτική είτε κοινωνική είτε κάτι τέτοιο. Οπότε και προωθεί τα βιβλία σε ένα συγκεκριμένο κοινό που περιμένει καθοδήγηση για το τι να διαβάσει. Και όταν λέω «καθοδήγηση», μη φανταστεί κανείς στρατιωτικές διαταγές. Συνήθως αυτό γίνεται μέσω προτάσεων από φίλους ή γνωστούς ή παρόμοιους ιδεολογικά, και τα λοιπά. Έτσι ο συγγραφέας μπορεί να έχει κάποια πιθανότητα να πουλήσει το βιβλίο του ή να πάρει δωρεές.

Και αυτό είναι κάτι που φαίνεται να υφίσταται γενικευμένα στην Ελλάδα. Τα βιβλία διαβάζονται κατόπιν συστάσεων. Φαίνεται να ισχύει ακόμα και για κοινωνικά δίκτυα τύπου Goodreads σχετικά με το ποιος παίρνει βαθμολογήσεις ή likes και ποιος όχι.

Δεν φαίνεται να υπάρχει εκείνο το τελείως ανεξάρτητο αναγνωστικό κοινό που απλά ψάχνει από μόνο του και διαβάζει ό,τι του αρέσει.

Πράγμα το οποίο με εκπλήσσει, γιατί εγώ είμαι ένας αναγνώστης ακριβώς αυτού του τύπου. Δεν περιμένω κανείς να μου υποδείξει τι να διαβάσω· απλά διαβάζω ό,τι νομίζω ότι θέλω να διαβάσω.

Αν δεν υπάρχει τέτοιο, ανεξάρτητο αναγνωστικό κοινό, δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση συγγραφέας, και δη λογοτεχνίας, να βγάλει λεφτά. Εκτός αν έχει πάτρωνα, που λένε – δηλαδή, κάποιον (ή κάποιους) που να τον προωθεί επειδή, κάπως, εξυπηρετεί την προσωπική του ατζέντα. Και πάλι, θα τον προωθεί σε ένα στοχευμένο κοινό, οπότε μιλάς για περιορισμένη εμβέλεια και το πόσα λεφτά βγαίνουν έτσι σχετικό είναι.

Αλλά, όπως και νάχει – και 2000 ευρώ το μήνα να βγάζεις έτσι – είναι απαίσιο.

Τι δεν πάει καλά, τελικά, σ’αυτή τη χώρα; Μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει ανάπτυξη και γιατί οι δημιουργοί δεν κάνουν τίποτα. Μα, αφού κανείς δεν τους υποστηρίζει οικονομικά, πώς να κάνουν; Κι εγώ αν δεν μπορούσα να ζω αλλιώς, δεν θα έγραφα. Απλά είμαι τυχερός ώστε να μπορώ να γράφω.

Αυτό όμως δεν είναι λογικό. Θα έπρεπε να βγάζω λεφτά από τα βιβλία μου, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο. Θα έπρεπε να υπάρχει συγκεκριμένος τρόπο να βγάζω λεφτά από τα βιβλία μου – χωρίς να υπηρετώ την ατζέντα κάποιου, και χωρίς να το παίζω ψαράς με το καλαμίδι.

 

Δεν ξέρω πώς είναι αλλού στην Ελλάδα αυτές τις μέρες, αλλά αν είναι όπως στην Αθήνα τότε είναι σαν φθινόπωρο σχεδόν. Και δεν είναι ούτε καν 15 Αυγούστου ακόμα!

Αυτό το καλοκαίρι άργησε να έρθει, και μου φαίνεται πως μας εγκαταλείπει νωρίς.

Όχι πως παραπονιέμαι ακριβώς. Η δροσιά είναι ευχάριστη. Αλλά, γαμώτο, ξυπνάω το πρωί και νομίζω ότι έχουμε φθινόπωρο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έχω και την αίσθηση του φθινοπώρου, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Και είναι απλά... παράξενο.