Σε μια προηγούμενη ανάρτηση εδώ, είχα πει ότι το Jurgen μου θυμίζει τις ιστορίες του Moorcock. Πλησιάζοντας τώρα το τέλος του, μπορώ να πω ότι έκανα τελείως λάθος. Απλά, ένα, δυο κομμάτια λίγο μετά την αρχή έτυχε να θυμίζουν Moorcock από μια άποψη. Το όλο βιβλίο δεν θυμίζει Moorcock καθόλου. Και, για να είμαι ειλικρινής, η γνώμη μου γι’αυτό έπεφτε με κάθε επόμενη σελίδα που διάβαζα.

Τι είναι, τελικά, το Jurgen που υποτίθεται πως στην εποχή του ήταν τόσο γνωστό και σήμερα πλέον έχει μείνει καλτ για κάποιους; Αρχικά, νομίζεις ότι είναι ένα παράξενο ιπποτικό, μυθικό παραμύθι, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται ένα από εκείνα τα βιβλία που, ουσιαστικά, μιλάνε «για τον άνθρωπο», «για τη ζωή», «για τα Μεγάλα Ερωτήματα».

Τουτέστιν: μία μεγάλη δηθενιά, που λένε, χωρίς κανένα νόημα.

Παλεύει τόσο πολύ να είναι «ψαγμένο» που πέφτει μέσα σε μια μαύρη τρύπα. Ώρες-ώρες, σου φαίνεται ότι ο συγγραφέας προσπαθεί να μοιάσει στον Σέξπιρ, με όλους αυτούς τους μακροσκελείς, φιλοσοφικούς διαλόγους που εκφράζουν τρομερές απόψεις με βαρύγδουπες λέξεις, κρύβοντας δήθεν βαθιά νοήματα.

Ήμαρτον.

Καταλαβαίνω, μάλιστα, γιατί ίσως να είχε προωθηθεί από κάποιους μια εποχή: ως νουθετιστικό σύγγραμα, ας πούμε. Από εκείνα που υποτίθεται ότι γράφουν κάτι «παραπάνω». Αλλά, στην πραγματικότητα, γράφουν κάτι παρακάτω. Δεν υπάρχει κάποια ιστορία, κάποια πλοκή, κάτι το ενδιαφέρον, κάτι που να το διαβάζεις και να γουστάρεις. Υπάρχουν, όμως, πολλές βαρύγδουπες φράσεις τύπου Σέξπιρ για την πορεία της ζωής και τα Μεγάλα Ερωτήματα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Δυστυχώς, δεν έχει καμία σχέση με παραμύθι σαν αυτά του Lang. Αν είχε, ίσως να ήταν υπέροχο. Έχω αναφέρει εδώ και παλιότερα τα παραμύθια του Lang, τα οποία κάνουν το ακριβώς αντίθετο: αποφεύγουν τις νουθετιστικές μαλακίες και τις φιλοσοφικομπουρμπουλήθρες και γράφουν εξωφρενικές σουρεαλιστικότητες. Και είναι, ως εκ τούτου, υπέροχα.

Ένα καλό είχε το Jurgen μέχρι στιγμής – στην έκδοση που τυχαίνει να το έχω εγώ, τουλάχιστον: τρομερές εικόνες. Τρομερές, παραμυθένιες, ασπρόμαυρες εικόνες. Κάποιες από τον Frank C. Papé και άλλες που ή δεν γράφει από ποιον είναι ή μου διαφεύγει.

Ορίστε ορισμένες από αυτές.

Δεν είναι εξαίσιες;

Είναι ο μόνος λόγος για να διαβάσεις το βιβλίο.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_Kai_o_Jurgen_glistrise

 

Πριν από πάνω από ένα χρόνο φόρτωσα τα Windows 11 σε ένα υποτιθέμενα «μη συμβατό» laptop. Ακόμα τρέχουν εκεί κανονικότατα. Όμως με αυτό το laptop κάνω πολύ λίγες δουλειές και πολύ συγκεκριμένες, και δεν το συνδέω ποτέ με το διαδίκτυο.

Όλα τα άλλα κομπιούτερ μου έτρεχαν, ώς τώρα, Windows 10, γιατί τα θεωρώ πολύ πιο βολικό και ανώτερο (αισθητικά και λειτουργικά) σύστημα. Πλησιάζει όμως το 2025 και ξέρω ότι τουλάχιστον οι υπολογιστές που έχω για το διαδίκτυο πρέπει να λάβουν Windows 11, δυστυχώς, γιατί σύντομα τα Windows 10 θα πάψουν να υποστηρίζονται με updates, και πολύ απλά δεν μπορείς να το ρισκάρεις να χρησιμοποιείς στο διαδίκτυο ένα σύστημα που πλέον δεν παίρνει updates.

Το πρόβλημα είναι πως και τα κομπιούτερ που χρησιμοποιώ για το διαδίκτυο είναι όλα «μη συμβατά». Αποφάσισα να φορτώσω τα Windows 11 σε ένα desktop PC που δεν είναι και τόσος καιρός που το έχω αγοράσει. Είναι refurbished, αλλά πολύ καλό, πολύ γρήγορο μηχάνημα. Πάντα επιλέγω πολύ προσεχτικά το CPU ώστε να είναι γρήγορο· αυτό είναι και το βασικότερο κομμάτι του υπολογιστή. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το «μη συμβατό» κουμπιούτερ δεν μπορεί να τρέξει οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα. Ένα πρόβλημα μόνο είχε: αργό σκληρό δίσκο. Γιατί του είχα βάλει τον παλιό σκληρό δίσκο που είχα από έναν προηγούμενο υπολογιστή. Ο λόγος; Βαριόμουν να ξαναφορτώσω τα Windows 10. Ο παλιός σκληρός δίσκος, όμως, καθυστερούσε αρκετά το σύστημα. Ήθελα από καιρό να του βάλω έναν SSD, και τώρα βρήκα την ευκαιρία να βάλω τον SSD και μαζί και τα Windows 11.

Έκανα δύο ηλίθιες γκάφες που με καθυστέρησαν. Αλλά αυτό είναι επειδή είμαι βλάκας. Κανονικά, η διαδικασία είναι πολύ γρήγορη, πολύ εύκολη, να φορτώσεις Windows 11 σε ένα υποτιθέμενα «μη συμβατό» μηχάνημα.

Δεν χρειάζεται ούτε να πληρώσεις για διάφορες «λύσεις» που προσφέρονται στο διαδίκτυο (μεγάλη κομπίνα), ούτε να τρέξεις τίποτα μυστήρια προγράμματα, ούτε να είσαι κανένας σούπερ χάκερ από το GitHub.

Αυτά είναι που χρειάζεσαι για να φορτώσεις τα Windows 11:

1) Κατεβάζεις δωρεάν το iso image των Windows 11 από τη Microsoft.

2) Κατεβάζεις το πρόγραμμα Rufus με το οποίο μπορείς να φτιάξεις ένα bootable flashdisk χρησιμοποιώντας το iso image των Windows 11. Το νέο Rufus έχει επιλογή, μάλιστα, να σου ρυθμίσει τα Windows 11 έτσι ώστε να αγνοούν κάθε προαπαιτούμενο, όπως Secure Boot, TPM, δήθεν μη συμβατά CPU. Το Rufus είναι τρομερό πρόγραμμα γενικά για να φτιάξεις οποιοδήποτε bootable flashdisk.

3) Αφού έχεις έτοιμο το flashdisk με τα Windows 11, μην το χρησιμοποιήσεις ακόμα. Πήγαινε πρώτα και κατέβασε το πρόγραμμα GParted, και φτιάξει και για αυτό ένα bootable flashdisk με το Rufus. Μπούταρε το κομπιούτερ από αυτό το flashdisk, και το GParted φορτώνει και βλέπεις ένα ψευδο-OS που σου επιτρέπει να κάνεις format τους σκληρούς δίσκους όπως θέλεις. (ΠΡΟΣΟΧΗ: όλα τα δεδομένα μέσα στον σκληρό δίσκο θα χαθούν αν το κάνεις αυτό. Αλλά πρέπει να γίνει.) Δώσε στον δίσκο σου GPT partition style. Αυτό χρειάζεται οπωσδήποτε για να μπορέσεις να συνεχίσεις. Κατά τα άλλα, χώρισέ τον σε τμήματα όπως θέλεις· δεν έχει σημασία.

4) Πήγαινε στα BIOS του υπολογιστή σου και γύρισέ τον από λειτουργία Legacy σε λειτουργία UEFI, απαραίτητη για τα Windows 11 και υποτιθέμενα καλύτερη από το Legacy, σύμφωνα με τους ειδικούς. Το UEFI είναι που χρειάζεται δίσκο GPT, γι’αυτό έπρεπε να τον έχεις φτιάξει σωστά από πριν.

5) Όσο είσαι στα BIOS βάλε να έχει και Secure Boot το PC· δεν βλάπτει. Επίσης ρύθμισε το TPM στην τελευταία δυνατή έκδοσή του. Υποτίθεται ότι τα Windows 11 χρειάζονται TPM 2.0 αλλά και το 1.2 μια χαρά είναι. Εξάλλου, το TPM χρειάζεται μόνο για κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες των Windows· δεν είναι ουσιαστικά απαραίτητο.

6) Τώρα ήρθε η ώρα να μπουτάρεις από το flashdisk που έχει μέσα τα Windows 11. Και λογικά θα ξεκινήσει κανονικά η διαδικασία εγκατάστασης. Πολύ σύντομα θα σε φτάσει εκεί όπου πρέπει να κάνεις κάποιες ρυθμίσεις στον σκληρό δίσκο. Ίσως να σου λέει ότι δεν είναι συμβατός. Μαλακίες. Σβήσε τον, με τη λειτουργία που σου προσφέρουν τα Windows 11, και ρύθμισε ξανά τα τμήματά του όπως θέλεις. Τώρα τα Windows 11 θα τα βλέπουν κανονικά, και μπορείς να εγκαταστήσεις το OS σε όποιο από σου αρέσει.

7) Η συνέχεια είναι διαδικαστική: μια τυπική εγκατάσταση των Windows.

8) Αν δεν κάνεις activation, δεν συμβαίνει κάτι, απλώς το σύστημα δεν σου επιτρέπει να κάνεις κάποιες αισθητικές ρυθμίσεις όπως, πχ, να βάλεις εικόνα στο προφίλ σου. Καλό είναι, όμως, να κάνεις activation. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις διάφορα προγράμματα γι’αυτό, αν δεν θέλεις να πληρώσεις, όμως πρόσεξε: ορισμένα είναι μάπες· ορισμένα άλλα απαιτούν να είσαι συνδεδεμένος με το διαδίκτυο για να ανανεώνουν το activation· ορισμένα είναι ξεκάθαρα απάτες. Ψάξε να βρεις το «KMSAuto++2022». Είναι ένα συμπιεσμένο αρχείο .rar που περιέχει τα εξής αρχεία:

• DisableActivationConfig.reg
• EnableActivationConfig.reg
• Instruction_March_2022.txt
• KMSAuto++v1.6.4.rar
• NET_Framework45_Full_setup.exe
• password.txt

Αυτό είναι καλό KMS. Ακολούθησε τις οδηγίες του προσεχτικά.

*

Τέλος οι δικές μου οδηγίες. Εντυπώσεις από τα Windows 11, τώρα, σε PC συνδεδεμένο με το διαδίκτυο.

Κατά πρώτον, παρότι υποτιθέμενα, «δεν είναι συμβατό», τα updates κατεβαίνουν κανονικά. Και αυτό ήταν που με ανησυχούσε κυρίως: μήπως δεν έστελνε η Microsoft updates. Αλλά στέλνει.

Μόνο drivers για το δήθεν «παλιό» CPU δεν μου έστελνε. Αλλά δεν με πειράζει καθόλου. Και ούτε εσάς θα πρέπει να σας πειράζει. Εκτός των άλλων, υπάρχει το Snappy Driver Installer, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε με torrent, τελείως νόμιμα, δεν έχει τίποτα το παράνομο, και κατεβαίνει πολύ γρήγορα, γιατί το κατεβάζει πολύς κόσμος. Περιέχει ό,τι drivers μπορείς να φανταστείς και σου εντοπίζει αυτόματα τι χρειάζεσαι και σε ρωτά αν θέλεις να το φορτώσεις. Την τελευταία φορά που το κατέβασα ήταν στα 12 GB, αλλά αξίζει να το κατεβάσεις, γιατί πραγματικά έχει τα πάντα από drivers.

Κατά τα άλλα, μέχρι στιγμής, δεν έχω δει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με τα Windows 11. Τρέχουν, μάλιστα, και όλα τα προγράμματα που είχα γράψει με την AutoHotKey. Τρέχει ακόμα και το πρόγραμμα εκείνου του παλιού λεξικού του Τεγόπουλου-Φυτράκη, το οποίο το είχα πάρει παλιά, το 1998 (αν δεν κάνω λάθος), μέσα σε CD και ακόμα λειτουργεί άψογα, και μάλιστα το έχω επαυξήσει κιόλας με την AutoHotKey ώστε, εκτός των άλλων, να μπορείς από οπουδήποτε μέσα στα Windows να ψάξεις για μια λέξη πατώντας δυο πλήκτρα – αρκεί να μπορείς να επιλέξεις τη λέξη. Δεν είναι τρομερό όταν κάτι παλιά προγράμματα τρέχουν ακόμα και σήμερα στα Windows; Πάντα μου αρέσει αυτή η αίσθηση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Windows 11 είναι εκείνο που είχα παρατηρήσει και την άλλη φορά, και ακόμα, οι κερατάδες, δεν το έχουν φτιάξει:

Το taskbar είναι ΑΘΛΙΟ γαμώτο.

Δηλαδή, πώς είναι δυνατόν να πάρεις ένα τόσο κομψό, ευέλικτο, και σέξι taskbar όπως αυτό που είχαν τα Windows 10 και να το καταστρέψεις έτσι ώστε να γίνει αυτό το χοντρό, ακούνητο, βλαμμένο πράγμα; Πώς;

Αδιανόητοι αυτοί οι κερατάδες της Microsoft...

Και μετά, θέλουν να σε βάλουν και να αγοράσεις, με το στανιό, νέο κομπιούτερ για να πουλήσουν τα καινούργια CPU, ακόμα κι όταν δεν έχεις (ακόμα) κανένα θέμα με το παλιό σου κομπιούτερ.

Εν τω μεταξύ, η ιστορία με τα CPU έχει τελειώσει πλέον. Τα CPU πριν από 5 χρόνια – ίσως και 10 – δεν έχουν καμιά τρομερή διαφορά από τα σημερινά. Ίδιες ταχύτητες, ίδιες επιδώσεις. Παλιότερα, υπήρχε μεγάλη διαφορά από χρόνο σε χρόνο. Τώρα, όχι πια. Έχουμε φτάσει σε ένα όριο εξέλιξης των CPU. Ίσως κάποιες βελτιώσεις να γίνονται – δεν διαφωνώ – αλλά είναι μικρές, όχι αισθητές.

Οπότε, πώς θα πουλήσουν τα νέα CPU όταν οι περισσότεροι είναι ευχαριστημένοι με τα παλιά τους (τα οποία πλέον δεν χαλάνε και τόσο εύκολα όπως κάποια που, μια φορά κι έναν καιρό, καίγονταν ύστερα από μερικά χρόνια χρήσης); Πώς θα τα πουλήσουν οι άνθρωποι; Πώς;

Σκαρφίστηκαν το κόλπο με τα Windows 11· έτσι θα τα πουλήσουν. Ότι δήθεν «δεν είναι συμβατά».

Ε, τι να κάνουν κι αυτοί; Κλέφτες να γίνουν;

 

Μαγεία. Καθαρή.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Τελευταία διαβάζω το Jurgen του Cabell, για το οποίο είχα ακούσει διάφορα, και δεν απογοητεύει. Είναι, ουσιαστικά, ένα ιπποτικό παραμύθι. Στην αρχή, δεν μου άρεσε και τόσο αλλά, προχωρώντας, έχει αρχίσει να μου αρέσει περισσότερο.

Παρότι παραμυθένιο κατά βάση, και παρότι ακολουθεί πολλά από τα «κλισέ» των παραμυθιών, δεν είναι παραμύθι όπως εκείνα του Lang που είχα διαβάσει πέρσι. Κατά πρώτον, δεν είναι μικρό· είναι ένα αρκετά μεγάλο βιβλίο (αν και όχι πολύ μεγάλο). Τα παραμύθια του Lang με είχαν εμπνεύσει να γράψω κι εγώ δύο παραμυθοειδή ιστορήματα – τα Κρυσταλλένια Φτερά και Το Είδωλο. Το Jurgen είναι τελείως άλλο πράγμα. Προσωπικά, δεν θα μπορούσα να γράψω τόσο μεγάλο παραμύθι.

Επιπλέον, νομίζω πως τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιεί ο Cabell, αλλά ακόμα και οι κινήσεις της πλοκής του, είναι λιγάκι (ή πολύ) απαρχαιωμένα για την εποχή μας.

Παραδόξως, ίσως, μου θύμισε, όμως, έναν αρκετά σύγχρονο συγγραφέα (αν και αρκετά μεγάλης ηλικίας επίσης): τον Michael Moorcock. Σε κάποια φάση, διαβάζοντας το Jurgen νόμιζα ότι διάβαζα Moorcock. Και λέω: Τι συμβαίνει τώρα εδώ; Έχω παραισθήσεις; Μετά, όμως, θυμήθηκα ότι, σε πολλές περιπτώσεις, ο Moorcock χρησιμοποιεί αυτό το μοτίβο του παραμυθιού και του ιπποτικού. Στο μυαλό μου ήρθαν τα πρώτα βιβλία του Corum αλλά και αρκετά επεισόδιο με τον Elric, καθώς και το War Ηound and the World’s Pain. Ακόμα και η τετραλογία Runestaff, ίσως, αυτή με τον Hawkmoon. Ακόμα και το τελευταίο του βιβλίο, αυτό που έγραψε πρόσφατα, το The Citadel of Forgotten Myths (για το οποίο έχω γράψει και βιβλιοκριτική).

Σχεδόν όλα τα βιβλία του Moorcock έχουν στιγμές παραμυθένιου ιπποτισμού. Σε ορισμένες, δε, από αυτές τις περιπτώσεις σού δίνεται η αίσθηση του παρωχημένου – κάτι που, για τα σημερινά δεδομένα, δεν ταιριάζει. Αναρωτιέμαι αν ο Moorcock γούσταρε το Jurgen. Θα μπορούσες να υποθέσεις ακόμα κι ότι ήταν επηρεασμένος.

 

Ένα τρένο έρχεται... μέσα από τον τοίχο; Από άλλη διάσταση;

Μυστηριακές Οντότητες