Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
30 / 1 / 2019

Αποφάσισα επιτέλους να μετακομίσω τα Σκιώδη Παραλειπόμενα, κι αυτό δεν το έκανα μόνο εξαιτίας των όσων συμβαίνουν τελευταία στο Tumblr (απλά αυτό με ώθησε, μπορείς να πεις). Το σκεφτόμουν από καιρό να τα μεταφέρω σ'έναν δικό μου χώρο. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με το Tumblr μέχρι στιγμής· το μόνο του πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καλό search, και οι μηχανές αναζήτησης δεν πιάνουν καλά τα blogs του. Ορισμένες φορές, πχ, ήθελα να βρω κάτι μες στο blog και δεν μπορούσα. Ακόμα και βάζοντας το Google να ψάξει συγκεκριμένα μες στο blog, δεν το έβρισκε. Αλλά το post υπήρχε, δεν είχε σβηστεί.

Αυτό, πάντως, δεν το θεωρούσα μεγάλο πρόβλημα γιατί τα Σκιώδη Παραλειπόμενα τα έχω για να κάνω την πλάκα μου, και όχι για πολύ σοβαρά άρθρα. Οπότε δεν με ενδιέφερε και τόσο αν δεν πιάνουν το blog άψογα οι μηχανές αναζήτησης.

Αλλά είχα και την διάθεση, και την περιέργεια, να φτιάξω ένα δικό μου blog. Γιατί, όχι, δεν έχω ξαναφτιάξει τέτοιο πράγμα. Το βασικό site μου έχει από πίσω μια βάση δεδομένων και χρησιμοποιεί PHP αλλά μόνο για λόγους διευκόλυνσης – για να μην έχω εκατοντάδες σελίδες που να πρέπει να αλλάζω. Τώρα απλά όλα είναι αποθηκευμένα στη βάση, και τα αντλώ από εκεί. Κι επίσης χρησιμοποιώ ιδιότητες όπως τα include της PHP, που είναι πολύ χρήσιμα. Κατά βάση, όμως, το site το ανανεώνω με το χέρι.

Για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα δεν ισχύει αυτό. Είναι πλήρως αυτοματοποιημένα. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να γράψω το post, αλλιώς δεν θα με βόλευαν για να ποστάρω κάθε μέρα. Οφείλω να πω πως, παρότι δεν το είχα ξανακάνει, δεν ήταν και τόσο πολύ δύσκολο επειδή ήδη είχα διαβάσει κάποια πράγματα για PHP και γράψει κάποιους δοκιμαστικούς κώδικες. Κυρίως η CSS με ταλαιπώρησε. Η CSS παράεχει γίνει μπερδεμένη υπόθεση πλέον, ειδικά αν θες να κάνεις κάτι πιο "περίεργο" με το layout. Ώρες-ώρες λέω ότι καλύτερα ήταν παλιά, με τα πιο απλά πράγματα. Από την άλλη, δεν μπορεί και να μη σε μαγέψουν όλες αυτές οι ιδιότητες της CSS.

Τέλος πάντων. Εδώ θα είναι τα Σκιώδη Παραλειπόμενα πλέον.

Και όλα τα προηγούμενα posts;

Τίποτα δεν έχει χαθεί. Κατά πρώτον, μπορείς να τα βρεις πάντα στο αρχείο του παλιού blog. Κατά δεύτερον, τα έχω όλα αποθηκευμένα σε εξωτερικά αρχεία και θα αρχίσω κι εδώ να βάζω επαναλήψεις με την ένδειξη "Επανάληψη" στον τίτλο. Κάποια πράγματα, επιπλέον, δεν με ενδιαφέρει και τόσο να τα μεταφέρω· ήταν της πλάκας, ή τελείως περιστασιακά (όπως, πχ, ευχές για τα Χριστούγεννα και τέτοια).

Εκείνο που σύντομα θα ανεβεί είναι όλα τα posts με τα παλιά ελληνικά εξώφυλλα.

 

183η σελίδα από τις 183

Προηγούμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]